ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਵਾਸਿਤਾਹੇਤੋਰ੍ਗਜਃ ਪ੍ਰਤਿਗਜਂ ਯਥਾ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਯੌ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਮਦ੍ਰਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਯਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ। ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਮਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਂਸ੍ਤਦਾऽऽਹਵੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਕਰ੍ਣਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਿਤਾਨਾਂ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਾਮ੍। ਵਿਮੁਹ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਧੇਯੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਮਨੁਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਧੇਯਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵੁਭਾਵਪ੍ਯਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯੌ ਲਾਘਵਾਜ੍ਜਯਤਾਂ ਵਰੌ। ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਿਜਿਗੀषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਣਪਛਾਣੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਚ ਮੇ। ਇਤਿ ਸ਼ੂਰਾਰ੍ਥਵਚਨੈਰਭਾषੇਤਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਹੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!'—ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ੂਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਭੁਜਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵੇਗਵਤਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤਦਪੂਜਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ; ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਕਰਾਮਾਤ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯ ਭੁਜਵੀਯਰ੍ਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਵਿषਾਦਸ੍ਯ ਚੈਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਰਾਮੋ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ। ਅਥ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰਿਹਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹੈਂ ਜਾਂ ਰਾਮ ਆਪ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਹਰੀ, ਹਯਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈਂ?
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯੇਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਸੇ
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਹਚਾਣ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਹਿ ਮਾਮਾਹਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਚੀਪਤੇਃ। ਪੁਮਾਨ੍ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦਗ੍ਧਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਾਰ੍ਜੁਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਨਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾ ਸਮਰੇ ਮਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍
ਜਦ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਗੈਰ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਣ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਨਾਸ੍ਮਿ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਕਰਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਮਿ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪੌਰਨ੍ਦਰੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿष੍ਠਿਤੋਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਤੇ ਪੌਰੰਦਰ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਵੀਰ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ। `ਨਿਰ੍ਜਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਵੀਰ; ਤੂੰ ਵੀ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਂਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਨ੍ਦਧੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਤਥਾ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਣਂ ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਛਿਨ੍ਨਛਨ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼ਰੈਰਤੀਵ ਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪਲਾਯਨਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਤਥਾ
ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ; ਤੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਨਿ ਵੈ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਭ੍ਯਹਨਚ੍ਛਰੈਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਕਰ੍ਣੋऽਦਾਵਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਬਹਿਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜਸ੍ਤਦਾऽਜਯ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵੀਰੌ ਸ਼ਲ੍ਯਵृਕੋਦਰੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅਜੈਯ ਤੀਜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਬਲਿਨੌ ਯੁਦ੍ਧਸਂਪਨ੍ਨੌ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤੌ ਤੁ ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਗਜੌ
ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਾਵਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਾਕਰ੍षਣਯੋਰਭ੍ਯਾਕਰ੍षਵਿਕਰ੍षਣੈਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਦਬਾਉਣ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਚਕਰ੍षਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਟਚਟਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਘੋਰੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਤਯੋਃ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਚਟਾਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਪਾषਾਣਸਂਪਾਤਨਿਭੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੌ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਪਰ੍ਯਕਰ੍षਤਾਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘੁੰਮਕੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਹਵੇ। ਅਪਾਤਯਤ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਯਚ੍ਛਲ੍ਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਨਾਵਧੀਦ੍ਬਲਿਨਂ ਬਲੀ
ਉਥੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਾਤਿਤੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ਼ਲ੍ਯੇ ਕਰ੍ਣੇ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇ। `ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਪਰਮੋ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਕਰਣ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਰਾਜਸਮੂਹਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਜਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮਂ ਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।