ਯੋऽਸੌ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਕਮਲਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਤਨੁਃ ਸਿਂਹਗਤਿਰ੍ਵਿਨੀਤਃ। ਗੌਰਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋਜ੍ਜ੍ਵਲਚਾਰੁਘੋਣੋ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ ਸੋऽਪ੍ਯੁਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ
ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਨਮ੍ਰ ਹੈ, ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੈ।
ਯੌ ਤੌ ਕੁਮਾਰਾਵਿਵ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੌ ਦ੍ਵਾਵਾਸ਼੍ਵਿਨੇਯਾਵਿਤਿ ਮੇ ਵਿਤਰ੍ਕਃ। ਮੁਕ੍ਤਾ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਦਾਹਾ- ਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਪृਥਾ ਚ
ਉਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਕਾਰਤਿਕੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸਨ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਿਰ੍ਜਲਤੋਯਦਾਭੋ ਹਲਾਯੁਧੋऽਨਨ੍ਤਰਜਂ ਪ੍ਰਤੀਤਃ। ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਪृਥਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸਹ ਕੌਰਵਾਗ੍ਰ੍ਯੈਃ
ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਅਜਿਨਾਨਿ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਰਕਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ। ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਭੀਰ੍ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪਰਾਨ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ, ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।'
ਤਾਨੇਵਂ ਵਦਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੂਯਂ ਤਿष੍ਠਤ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੋ।'
ਅਹਮੇਨਾਨਜਿਹ੍ਮਾਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਕਿਰਞ੍ਛਰੈਃ। ਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਮੈਂ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਨਮ੍ਯ ਸ਼ੁਲ੍ਕਾਵਾਪ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਭੀਮੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨਾਮ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਮੁਖਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍। ਸਂਪੇਤਤੁਰਭੀਤੌ ਤੌ ਗਜੌ ਪ੍ਰਤਿਗਜਾਨਿਵ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਵਾਚਃ ਪਰੁषਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ। ਆਹਵੇ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧੋ ਦृष੍ਟੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਃ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: 'ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੜਾਈ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਹਸਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਤਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਯੌ ਰਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਫਿਰ ਕਰਣ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ਼ਨੁ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਵਾਸਿਤਾਹੇਤੋਰ੍ਗਜਃ ਪ੍ਰਤਿਗਜਂ ਯਥਾ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਯੌ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਮਦ੍ਰਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਯਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ। ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਮਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਂਸ੍ਤਦਾऽऽਹਵੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਕਰ੍ਣਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਿਤਾਨਾਂ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਾਮ੍। ਵਿਮੁਹ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਧੇਯੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਮਨੁਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਧੇਯਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵੁਭਾਵਪ੍ਯਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯੌ ਲਾਘਵਾਜ੍ਜਯਤਾਂ ਵਰੌ। ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਿਜਿਗੀषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਣਪਛਾਣੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਚ ਮੇ। ਇਤਿ ਸ਼ੂਰਾਰ੍ਥਵਚਨੈਰਭਾषੇਤਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਹੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!'—ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ੂਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਭੁਜਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭੁਵਿ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਮਯੋਧਯਤ੍
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵੇਗਵਤਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤਿਹਤ੍ਯ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤਦਪੂਜਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ; ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਕਰਾਮਾਤ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯ ਭੁਜਵੀਯਰ੍ਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਵਿषਾਦਸ੍ਯ ਚੈਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਰਾਮੋ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ। ਅਥ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰਿਹਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹੈਂ ਜਾਂ ਰਾਮ ਆਪ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਹਰੀ, ਹਯਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈਂ?
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯੇਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਸੇ
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਹਚਾਣ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਹਿ ਮਾਮਾਹਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਨ੍ਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਚੀਪਤੇਃ। ਪੁਮਾਨ੍ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਵਾ ਕਿਰੀਟਿਨਃ
ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦਗ੍ਧਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਾਰ੍ਜੁਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਨਾਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾ ਸਮਰੇ ਮਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍
ਜਦ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਗੈਰ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਣ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਨਾਸ੍ਮਿ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਕਰਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਮਿ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪੌਰਨ੍ਦਰੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿष੍ਠਿਤੋਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਤੇ ਪੌਰੰਦਰ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਵੀਰ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ। `ਨਿਰ੍ਜਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਵੀਰ; ਤੂੰ ਵੀ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਂਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਨ੍ਦਧੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਤਥਾ ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਣਂ ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਛਿਨ੍ਨਛਨ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼ਰੈਰਤੀਵ ਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪਲਾਯਨਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਤਥਾ
ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ; ਤੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।