ਅਵਰੋਪ੍ਯੇਹ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਫਲਕਾਲੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ। ਨਿਹਨ੍ਮੈਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਫਲ ਪੱਕਣ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਮੰਦ-ਹਿਰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮਾਰ ਦੇਈਏ।
ਨ ਹ੍ਯਰ੍ਹਤ੍ਯੇष ਸਂਮਾਨਂ ਨਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਕ੍ਰਮਂ ਗੁਣੈਃ। ਹਨ੍ਮੈਨਂ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਨृਪਦ੍ਵਿषਮ੍
ਇਹ ਆਦਮੀ ਨਾ ਤਾਂ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ। ਆਓ, ਇਸ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਈਏ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਗੁਣਵਦ੍ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਇਆ; ਪਰ ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਸਮਵਾਯੇ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਸਨ੍ਨਯੇ। ਕਿਮਯਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਂਚਿਨ੍ਨृਪਤਿਂ ਨੈਵ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਇਸ ਰਾਜਾ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਮਾਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕੀ ਇਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ?
ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇष੍ਵਧੀਕਾਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚੋਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਸੁਯੰਵਰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਯਦਿ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਨ ਚ ਕਂਚਿਦ੍ਬੁਭੂषਤਿ। ਅਗ੍ਨਾਵੇਨਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਯਾਮ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਆਓ, ਰਾਜਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਦਿ ਚਾਪਲ੍ਯਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਕृਤਵਾਨਿਦਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨੈष ਵਧ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਂ ਹਿ ਵਸੂਨਿ ਚ। ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਂ ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਧਨਮ੍
ਸਾਡਾ ਰਾਜ, ਜਿੰਦ, ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਹੈ।
ਅਵਮਾਨਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਾ ਭੂਦੇਵਂਵਿਧਾ ਗਤਿਃ
ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੁਯੰਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਰੁष੍ਟਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਤੁ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ।
ਤਾਨ੍ਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਵਾਪਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਪਤਤੋ ਬਹੂਨ੍। ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਸਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਞ੍ਛਰਣਂ ਗਤਃ
ਕਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨ ਭਯਾਨ੍ਨਾਪਿ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਜਗਾਮ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵੇਗੇਨਾਪਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਨਿਵ ਵਾਰਣਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਾਵਰਿਨ੍ਦਮੌ
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ।
ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰੁਦਾਯੁਧਾਸ੍ਤੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਃ। ਜਿਘਾਂਸਮਾਨਾਃ ਕੁਰੁਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ- ਵਮਰ੍षਯਨ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਭੀਮਸੇਨੌ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂ—ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ—ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੋऽਦ੍ਭੁਤਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਬਲੋ ਵਜ੍ਰਸਮਾਨਸਾਰਃ। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੁਮਮੇਕਵੀਰੋ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਭੀਮਕਰਮ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ, ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਦਾਯ ਰਿਪੁਪ੍ਰਮਾਥੀ ਦਣ੍ਡੀਵ ਦਣ੍ਡਂ ਪਿਤृਰਾਜ ਉਗ੍ਰਮ੍। ਤਸ੍ਥੌ ਸਮੀਪੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪृਥੁਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਃ
ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਮराज ਆਪਣਾ ਡੰਡਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਨੁष੍ਯਬੁਦ੍ਧਿ- ਰ੍ਜਿष੍ਣੁਃ ਸ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤੁਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾ। ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਚਾਪਿ ਭਯਂ ਵਿਹਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾ
ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੰਮ—ਭਰਾ ਦਾ ਅਣਸੁਣਿਆ ਕਰਤੱਬ—ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਕਰਤੱਬ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਨੁष੍ਯਬੁਦ੍ਧਿ- ਰ੍ਜਿष੍ਣੋਃ ਸਹਭ੍ਰਾਤੁਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾ। ਦਾਮੋਦਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਹਲਾਯੁਧਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੰਮ—ਭਰਾ ਦਾ ਅਣਸੁਣਿਆ ਕਰਤੱਬ—ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਭਰਾ, ਹਲਧਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਕ ਕਿਹਾ।
ਯ ਏष ਸਿਂਹਰ੍षਭਖੇਲਗਾਮੀ ਮਦਦ੍ਧਨੁਃ ਕਰ੍षਤਿ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਮ੍। ਏषੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿ ਸਂਕਰ੍षਣ ਵਾਸੁਦੇਵਃ
ਜੋ ਇਹ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵੇष ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤਰਸਾऽਵਭਜ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਨਿਕਾਰੇ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ। ਵृਕੋਦਰਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯ ਇਹੈਤਦਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਮਰੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਬਲ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ—ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਯੋऽਸੌ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਕਮਲਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਤਨੁਃ ਸਿਂਹਗਤਿਰ੍ਵਿਨੀਤਃ। ਗੌਰਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋਜ੍ਜ੍ਵਲਚਾਰੁਘੋਣੋ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ ਸੋऽਪ੍ਯੁਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ
ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਨਮ੍ਰ ਹੈ, ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੈ।
ਯੌ ਤੌ ਕੁਮਾਰਾਵਿਵ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੌ ਦ੍ਵਾਵਾਸ਼੍ਵਿਨੇਯਾਵਿਤਿ ਮੇ ਵਿਤਰ੍ਕਃ। ਮੁਕ੍ਤਾ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਤੁਵੇਸ਼੍ਮਦਾਹਾ- ਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਃ ਪृਥਾ ਚ
ਉਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਕਾਰਤਿਕੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸਨ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਿਰ੍ਜਲਤੋਯਦਾਭੋ ਹਲਾਯੁਧੋऽਨਨ੍ਤਰਜਂ ਪ੍ਰਤੀਤਃ। ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਪृਥਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸਹ ਕੌਰਵਾਗ੍ਰ੍ਯੈਃ
ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਅਜਿਨਾਨਿ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਰਕਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ। ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਭੀਰ੍ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪਰਾਨ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ, ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।'
ਤਾਨੇਵਂ ਵਦਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੂਯਂ ਤਿष੍ਠਤ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਰਜੁਨ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੋ।'
ਅਹਮੇਨਾਨਜਿਹ੍ਮਾਗ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਿਕਿਰਞ੍ਛਰੈਃ। ਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਮੈਂ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਨਮ੍ਯ ਸ਼ੁਲ੍ਕਾਵਾਪ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਭੀਮੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨਾਮ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਮੁਖਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍। ਸਂਪੇਤਤੁਰਭੀਤੌ ਤੌ ਗਜੌ ਪ੍ਰਤਿਗਜਾਨਿਵ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਵਾਚਃ ਪਰੁषਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ। ਆਹਵੇ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਪਿ ਵਧੋ ਦृष੍ਟੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਃ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: 'ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੜਾਈ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਹਸਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਤਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਯੌ ਰਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਫਿਰ ਕਰਣ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ਼ਨੁ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ।