ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਤਾਂ ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਸੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੁਜਂਗਸ੍ਯ ਵਿषਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਪ੍ਰਮਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਸ ਨਾਲ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਰੁਰੁਦੁਃ ਕृਪਯਾऽਵਿष੍ਟਾ ਰੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਤੋ ਬਹਿਰ੍ਯਯੌ। ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵੋਪਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਏ, ਪਰ ਰੁਰੂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਰੁਰੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਗਹਨਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਰੁਰੂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਭਿਹਤਃ ਸੋऽਥ ਵਿਲਪਨ੍ਕਰੁਣਂ ਬਹੁ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਰਦ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸਾ ਭੁਵਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮਮ ਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ। `ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਨ੍ਤੀਵ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਮੁਮੂਰ੍षੁਰਪਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਯਾਸ਼ੁ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਵੇਗੀ?
ਪਿਤृਮਾਤृਸਖੀਨਾਂ ਚ ਲੁਪ੍ਤਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੇ।' ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਿਂ ਨੁ ਦੁਃਖਮਤਃਪਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਗੁਰਵੋ ਵਾ ਮਯਾ ਯਦਿ। ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸਂਜੀਵਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਤਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਪੂਣ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਯਥਾ ਚ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤਾਤ੍ਮਾऽਹਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ। ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ ਤਥਾਦ੍ਯੈषਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਅੱਜ ਉੱਠ ਜਾਵੇ।
[ਏਵਂ ਲਾਲਪ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਤਦਾऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਰੁਰੁਂ ਵਨੇ।।]
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਦੇਵਦੂਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕृष੍ਣੇ ਵਿष੍ਣੌ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਲੋਕੇਸ਼ੇऽਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषਿ। ਯਦਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਜੀਵਤੁ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਵਿਲਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਰੁਰੌ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਰੁਰੂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਗੱਲ ਆਖਣ ਆਇਆ।
ਸ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕृਚ੍ਛੁਚਿਃ। ਉਵਾਚ ਦੇਵਵਚਨਂ ਰੁਰੁਮਾਭਾष੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਫ-ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਭਗਤ ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਂ ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖੇ ਬਚਨ ਸੁਣ।
ਅਭਿਧਤ੍ਸੇ ਹ ਯਦ੍ਵਾਚਾ ਰੁਰੋ ਦੁਃਖਾਨ੍ਨ ਤਨ੍ਮृषਾ। ਨ ਤੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਾਯੁਰਸ੍ਤਿ ਗਤਾਯੁषਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਰੁਰੂ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਗਤਾਯੁਰੇषਾ ਕृਪਣਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋਃ ਸੁਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੇ ਮਨਸ੍ਤਾਤ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਧੀ ਹੁਣ ਜਿੰਦੋਂ ਖੁੰਝ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ।
ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਤਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੀਹ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਪਰ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਰਾਹ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਕ ਉਪਾਯਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਬੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਖੇਚਰ। ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਆਯੁषੋऽਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਏਵਮੁਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਰੁਰੋ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਦ੍ਵਰਾ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇਗੀ।
ਆਯੁषੋऽਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਖੇਚਰੋਤ੍ਤਮ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਰਣਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਪਤਨੀ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੂਤਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮੌ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪੇਤ੍ਯੇਦਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਰੁਰੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ। ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਮृਤੈਵਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਧਰਮ ਰਾਜ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ ਰੁਰੋਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੇਵਦੂਤ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਰੁਰੋਰੇਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਸੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ। ਰੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਯੁषੋऽਰ੍ਧੇਨ ਸੁਪ੍ਤੇਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਭਵਿष੍ਯੇ ਹਿ ਰੁਰੋਰੁਤ੍ਤਮਤੇਜਸਃ। ਆਯੁषੋऽਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇऽਰ੍ਧਮਲੁਪ੍ਯਤ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਘਟਾ ਲਿਆ।
ਤਤ ਇष੍ਟੇऽਹਨਿ ਤਯੋਃ ਪਿਤਰੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮੁਦਾ। ਵਿਵਾਹਂ ਤੌ ਚ ਰੇਮਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣੌ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿਉਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਸ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਿਹ੍ਮਗਾਨਾਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਲੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਣ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਰਹੇਗਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਭਿਹਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਜਦ ਵੀ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਤਿੱਖੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰੁਰੁਰਭ੍ਯਾਗਮਨ੍ਮਹਤ੍। ਸ਼ਯਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਸ਼੍ਯਡ੍ਡੁਣ੍ਡੁਭਂ ਵਯਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਰੂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ḍੁṇḍੁਭਾ ਲਿਆ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਮ੍ਡਂ ਸ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਤਦਾ। ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਕੁਪਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਡੁਣ੍ਡੁਭਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਟੀ ਵਰਗਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ḍੁṇḍੁਭਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।