ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਥ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਏਵ ਵਾ। ਏਤੇषਾਂ ਯੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਜ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਲਵੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੇਯਾ ਭਗਿਨੀ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ।' ਸ ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਮੀਨਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਚ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗृਹੇ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਨੁ ਚੁਕਿਆ।
ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੈ ਰੁਕ੍ਮਸੁਨੀਥਵਕ੍ਰੈ ਰਾਧੇਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼ਲ੍ਯਸਾਲ੍ਵੈਃ। ਤਦਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰੈਰ੍ਨृਸਿਂਹੈਃ ਕृਤਂ ਨ ਸਜ੍ਯਂ ਮਹਤੋऽਪਿ ਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਉਹ ਧਨੁ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ — ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਸਾਲਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ — ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰ, ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ,
ਤਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਸਦਰ੍ਪ- ਸ੍ਤਦੈਨ੍ਦ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰਜਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਸਜ੍ਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰੇਣ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਦਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨ੍
ਉਹ ਧਨੁ, ਅਰਜੁਨ — ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ — ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੁਕ ਲਏ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਿਪਪਾਤ ਤਚ੍ਚ ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਭੂਮੌ ਸਹਸਾਤਿਵਿਦ੍ਧਮ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਬਭੂਵ ਨਾਦਃ ਸਮਾਜਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਨ੍ਨਿਨਾਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਛੇਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਵਰ੍ष ਦੇਵਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਃ
ਦੇਵ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਚੇਲਾਨਿ ਵਿਵ੍ਯਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਾਹਾਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨ੍ਯਪਤਂਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਭਸਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਲਾਏ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਵਾਦਕਾਃ ਸਮਵਾਦਯਨ੍। ਸੂਤਮਾਗਧਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਤੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ੍ਵਰਾਃ
ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਦਯਾਂ ਵਜਾਏ, ਤੇ ਸੂਤ-ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਬਭੂਵ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ। ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਮਿਯੇष ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਆਵਾਸਮੇਵੋਪਜਗਾਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੋ ਯਮਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। `ਸ੍ਵਭ੍ਯਸ੍ਤਰੂਪਾਪਿ ਨਵੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਨਾਪਿ ਹਾਸਂ ਹਸਤੀਵ ਕਨ੍ਯਾ
ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵੱਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਵੀਂ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ, ਤੇ ਹੱਸੇ ਬਿਨਾ ਵੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦੀ ਜਾਪੀ।
ਮਦਾਦृਤੇऽਪਿ ਸ੍ਖਲਤੀਵ ਭਾਵੈ- ਰ੍ਵਾਚਾ ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਾਹਰਤੀਵ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ। ਆਦਾਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਵਰਮਾਲ੍ਯਦਾਮ ਜਗਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਮੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੀ
ਮਦ ਹੋਣ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਉਹ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜੀ ਡੋਲਦੀ ਜਾਪੀ; ਬੋਲਣ ਬਿਨਾ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਜਾਪੀ; ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਚਿੱਟੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਵਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰਜਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਵੀਰਮਧ੍ਯੇ ਵਰਾਯ ਵਵ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਙ੍ਘਮਧ੍ਯੇ
ਫਿਰ, ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਤੇ ਮੁੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਜਕ ਦੇ, ਰਾਜੇ-ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼ਚੀਵ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥਾਗ੍ਨਿਦੇਵਂ ਸ੍ਵਾਹੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਮ੍। ਉषੇਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਮਦਨਂ ਰਤੀਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਰਤੀ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਚੁਣਿਆ।
ਸ ਤਾਮੁਪਾਦਾਯ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਙ੍ਗੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਸ੍ਤੈਰਭਿਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ। ਰਙ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਕ੍ਰਾਮਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤਯਾ ਚਾਪ੍ਯਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਗੋਚਰ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸਤਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਦਾ ਨृਪੇ। ਕੋਪ ਆਸੀਨ੍ਮਹੀਪਾਨਾਮਾਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣਃ। ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਹੂਤਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਂਹਤ੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਾਮ ਸ੍ਵਯਂਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਅਸ੍ਮਾਨਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਸਂਗਤਾਨ੍। ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍
'ਉਹ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਅਵਰੋਪ੍ਯੇਹ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਫਲਕਾਲੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ। ਨਿਹਨ੍ਮੈਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਫਲ ਪੱਕਣ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਮੰਦ-ਹਿਰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮਾਰ ਦੇਈਏ।
ਨ ਹ੍ਯਰ੍ਹਤ੍ਯੇष ਸਂਮਾਨਂ ਨਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਕ੍ਰਮਂ ਗੁਣੈਃ। ਹਨ੍ਮੈਨਂ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਨृਪਦ੍ਵਿषਮ੍
ਇਹ ਆਦਮੀ ਨਾ ਤਾਂ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ। ਆਓ, ਇਸ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਈਏ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਗੁਣਵਦ੍ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਇਆ; ਪਰ ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਸਮਵਾਯੇ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਸਨ੍ਨਯੇ। ਕਿਮਯਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਂਚਿਨ੍ਨृਪਤਿਂ ਨੈਵ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਇਸ ਰਾਜਾ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਮਾਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕੀ ਇਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ?
ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇष੍ਵਧੀਕਾਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚੋਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਸੁਯੰਵਰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਯਦਿ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਨ ਚ ਕਂਚਿਦ੍ਬੁਭੂषਤਿ। ਅਗ੍ਨਾਵੇਨਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਯਾਮ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਆਓ, ਰਾਜਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਦਿ ਚਾਪਲ੍ਯਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਕृਤਵਾਨਿਦਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨੈष ਵਧ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਂ ਹਿ ਵਸੂਨਿ ਚ। ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਂ ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਧਨਮ੍
ਸਾਡਾ ਰਾਜ, ਜਿੰਦ, ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਹੈ।
ਅਵਮਾਨਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਾ ਭੂਦੇਵਂਵਿਧਾ ਗਤਿਃ
ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੁਯੰਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਰੁष੍ਟਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ। ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਤੁ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ।