ਕੇਚਿਦਾਹੁਰ੍ਯੁਵਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਗਰਾਜਕਰੋਪਮਃ। ਪੀਨਸ੍ਕਨ੍ਧੋਰੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਹਿਮਵਾਨਿਵ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, 'ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਮੋਢੇ ਨਾਗ-ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ।'
ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਤ੍ਤਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਂਭਾਵ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮੇਦਮੁਤ੍ਸਾਹਾਚ੍ਚਾਨੁਮੀਯਤੇ
ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾ ਨ ਹ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਹੋ ਨਾ ਸਕੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਨृषੁ ਸਂਸ੍ਥਾਨਚਾਰਿषੁ। ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਫਲਾਹਾਰਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਪਾਣੀ, ਕੁਝ ਹਵਾ, ਕੁਝ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਅਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਿ ਬਲੀਯਾਂਸਃ ਸ੍ਵੇਤਜਸਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਦਸਦ੍ਵਾ ਸਮਾਚਰਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ।
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਮਹਦ੍ਧ੍ਰਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਯਤ੍ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਧਿ
ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਆਇਆ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਪੀਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਅਗਾਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇऽਤ੍ਰ ਵਟੁਰੇष ਧਨੁਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਅਗਸਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕਹੋ—ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਆਰੋਪਯਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚੜਾ ਲਵੇ,' ਐਸਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। `ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਥ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਏਵ ਵਾ। ਏਤੇषਾਂ ਯੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਜ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਲਵੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੇਯਾ ਭਗਿਨੀ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ।' ਸ ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਮੀਨਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਚ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗृਹੇ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਨੁ ਚੁਕਿਆ।
ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੈ ਰੁਕ੍ਮਸੁਨੀਥਵਕ੍ਰੈ ਰਾਧੇਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼ਲ੍ਯਸਾਲ੍ਵੈਃ। ਤਦਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰੈਰ੍ਨृਸਿਂਹੈਃ ਕृਤਂ ਨ ਸਜ੍ਯਂ ਮਹਤੋऽਪਿ ਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਉਹ ਧਨੁ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ — ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਸਾਲਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ — ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰ, ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ,
ਤਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਸਦਰ੍ਪ- ਸ੍ਤਦੈਨ੍ਦ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰਜਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਸਜ੍ਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰੇਣ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਦਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨ੍
ਉਹ ਧਨੁ, ਅਰਜੁਨ — ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ — ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੁਕ ਲਏ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਿਪਪਾਤ ਤਚ੍ਚ ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਭੂਮੌ ਸਹਸਾਤਿਵਿਦ੍ਧਮ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਬਭੂਵ ਨਾਦਃ ਸਮਾਜਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਨ੍ਨਿਨਾਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਛੇਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਵਰ੍ष ਦੇਵਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਃ
ਦੇਵ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਚੇਲਾਨਿ ਵਿਵ੍ਯਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਾਹਾਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨ੍ਯਪਤਂਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਭਸਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਲਾਏ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਵਾਦਕਾਃ ਸਮਵਾਦਯਨ੍। ਸੂਤਮਾਗਧਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਤੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ੍ਵਰਾਃ
ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਦਯਾਂ ਵਜਾਏ, ਤੇ ਸੂਤ-ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਬਭੂਵ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ। ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਮਿਯੇष ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਆਵਾਸਮੇਵੋਪਜਗਾਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੋ ਯਮਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। `ਸ੍ਵਭ੍ਯਸ੍ਤਰੂਪਾਪਿ ਨਵੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਨਾਪਿ ਹਾਸਂ ਹਸਤੀਵ ਕਨ੍ਯਾ
ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵੱਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਵੀਂ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ, ਤੇ ਹੱਸੇ ਬਿਨਾ ਵੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦੀ ਜਾਪੀ।
ਮਦਾਦृਤੇऽਪਿ ਸ੍ਖਲਤੀਵ ਭਾਵੈ- ਰ੍ਵਾਚਾ ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਾਹਰਤੀਵ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ। ਆਦਾਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਵਰਮਾਲ੍ਯਦਾਮ ਜਗਾਮ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਮੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੀ
ਮਦ ਹੋਣ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਉਹ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜੀ ਡੋਲਦੀ ਜਾਪੀ; ਬੋਲਣ ਬਿਨਾ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਜਾਪੀ; ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਚਿੱਟੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਵਿਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰਜਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਵੀਰਮਧ੍ਯੇ ਵਰਾਯ ਵਵ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਙ੍ਘਮਧ੍ਯੇ
ਫਿਰ, ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਤੇ ਮੁੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਜਕ ਦੇ, ਰਾਜੇ-ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼ਚੀਵ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥਾਗ੍ਨਿਦੇਵਂ ਸ੍ਵਾਹੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਮ੍। ਉषੇਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਮਦਨਂ ਰਤੀਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਰਤੀ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਚੁਣਿਆ।
ਸ ਤਾਮੁਪਾਦਾਯ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਙ੍ਗੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਸ੍ਤੈਰਭਿਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ। ਰਙ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਕ੍ਰਾਮਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤਯਾ ਚਾਪ੍ਯਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਗੋਚਰ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸਤਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਦਾ ਨृਪੇ। ਕੋਪ ਆਸੀਨ੍ਮਹੀਪਾਨਾਮਾਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣਃ। ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਹੂਤਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਂਹਤ੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਾਮ ਸ੍ਵਯਂਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਅਸ੍ਮਾਨਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਸਂਗਤਾਨ੍। ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍
'ਉਹ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'