ਤਤੋ ਵਰਿष੍ਠਃ ਸੁਰਦਾਨਵਾਨਾ- ਮੁਦਰਧੀਰ੍ਵृष੍ਣਿਕੁਲਪ੍ਰਵੀਰਃ। ਜਹਰ੍ष ਰਾਮੇਣ ਸ ਪੀਡ੍ਯ ਹਸ੍ਤਂ ਹਸ੍ਤਂਗਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਵਾ
ਫਿਰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਨ ਜਜ੍ਞਿਰੇऽਨ੍ਯੇ ਨृਪਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਂਛਨ੍ਨਰੂਪਾਨਥ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍। ਵਿਨਾ ਹਿ ਲੋਕੇ ਚ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰੌ ਧੌਮ੍ਯਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਸਹ ਸੋਦਰਾਂਸ਼੍ਚ
ਪਰ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਰਾਜੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਵਧੀਆ ਯਾਦਵ, ਧੌਮਯ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਹੀ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਯਦਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਧਨੁषਃ ਸਜ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਜ੍ਜਿष੍ਣੁਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਿਆ।
ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤੋऽਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਜਿਨਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ; ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਕੇਚਿਦਾਸਨ੍ਵਿਮਨਸਃ ਕੇਚਿਦਾਸਨ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਆਹੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੁਣਾ ਬੁਦ੍ਧਿਜੀਵਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਕੁਝ ਚਤੁਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਕਰ੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੈਃ। ਨਾਨਤਂ ਬਲਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਾਯਣੈਃ
ਇਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਕਰਣਾ ਤੇ ਸ਼ਲਿਆ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਚਲਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤ੍ਵਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਣਤੋ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾ। ਵਟੁਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹਿ ਸਜ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਅਸਲਾਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ, ਇਹ ਕਮਾਨ ਕਿਵੇਂ ਚੜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੋ?
ਅਵਹਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ। ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਂਸਿਦ੍ਧੇ ਚਾਪਲਾਦਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਜਾਂਚੇ-ਪੜਤਾਲ ਦੇ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਯਦ੍ਯੇष ਦਰ੍ਪਾਦ੍ਧਰ੍षਾਦ੍ਵਾਪ੍ਯਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚਾਪਲਾਤ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਧਨੁਰਾਯਨ੍ਤੁਂ ਵਾਰ੍ਯਤਾਂ ਸਾਧੁ ਮਾ ਗਮਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਮਾਨ ਚੜਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ—ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੇ।
ਨਾਵਹਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਚ ਲਾਘਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ ਚ ਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਤਾਂ ਲੋਕੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਣਗਣੇ ਸਮਝੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਲੈਣਗੇ।
ਕੇਚਿਦਾਹੁਰ੍ਯੁਵਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨਾਗਰਾਜਕਰੋਪਮਃ। ਪੀਨਸ੍ਕਨ੍ਧੋਰੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਹਿਮਵਾਨਿਵ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, 'ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਮੋਢੇ ਨਾਗ-ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ।'
ਸਿਂਹਖੇਲਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਤ੍ਤਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਂਭਾਵ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮੇਦਮੁਤ੍ਸਾਹਾਚ੍ਚਾਨੁਮੀਯਤੇ
ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾ ਨ ਹ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਹੋ ਨਾ ਸਕੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਨृषੁ ਸਂਸ੍ਥਾਨਚਾਰਿषੁ। ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਫਲਾਹਾਰਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਪਾਣੀ, ਕੁਝ ਹਵਾ, ਕੁਝ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਅਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਿ ਬਲੀਯਾਂਸਃ ਸ੍ਵੇਤਜਸਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਦਸਦ੍ਵਾ ਸਮਾਚਰਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ।
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਮਹਦ੍ਧ੍ਰਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਯਤ੍ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਧਿ
ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ—ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਆਇਆ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਪੀਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਅਗਾਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇऽਤ੍ਰ ਵਟੁਰੇष ਧਨੁਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਅਗਸਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕਹੋ—ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਆਰੋਪਯਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚੜਾ ਲਵੇ,' ਐਸਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। `ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਥ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਏਵ ਵਾ। ਏਤੇषਾਂ ਯੋ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਜ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਲਵੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੇਯਾ ਭਗਿਨੀ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਣਦੁਰ੍ਜਯਃ।' ਸ ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਮੀਨਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕृष੍ਣਂ ਚ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗृਹੇ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਨੁ ਚੁਕਿਆ।
ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੈ ਰੁਕ੍ਮਸੁਨੀਥਵਕ੍ਰੈ ਰਾਧੇਯਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼ਲ੍ਯਸਾਲ੍ਵੈਃ। ਤਦਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰੈਰ੍ਨृਸਿਂਹੈਃ ਕृਤਂ ਨ ਸਜ੍ਯਂ ਮਹਤੋऽਪਿ ਯਤ੍ਨਾਤ੍
ਉਹ ਧਨੁ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ — ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਲਯ ਤੇ ਸਾਲਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ — ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰ, ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ,
ਤਦਰ੍ਜੁਨੋ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਸਦਰ੍ਪ- ਸ੍ਤਦੈਨ੍ਦ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰਜਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਸਜ੍ਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰੇਣ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਦਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨ੍
ਉਹ ਧਨੁ, ਅਰਜੁਨ — ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ — ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੁਕ ਲਏ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਿਪਪਾਤ ਤਚ੍ਚ ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਭੂਮੌ ਸਹਸਾਤਿਵਿਦ੍ਧਮ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਬਭੂਵ ਨਾਦਃ ਸਮਾਜਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਨ੍ਨਿਨਾਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਛੇਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਵਰ੍ष ਦੇਵਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਃ
ਦੇਵ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਚੇਲਾਨਿ ਵਿਵ੍ਯਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਾਹਾਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨ੍ਯਪਤਂਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਭਸਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਲਾਏ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਾਨਿ ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਵਾਦਕਾਃ ਸਮਵਾਦਯਨ੍। ਸੂਤਮਾਗਧਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਤੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ੍ਵਰਾਃ
ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਦਯਾਂ ਵਜਾਏ, ਤੇ ਸੂਤ-ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।