ਹਹਾਕृਤਂ ਤਦ੍ਧਨੁषਾ ਦृਢੇਨ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਹਾਰਾਙ੍ਗਦਚਕ੍ਰਵਾਲਮ੍। ਕृष੍ਣਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਕਾਮਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤਦਾ ਮਣ੍ਡਲਮਾਰ੍ਤਮਾਸੀਤ੍
ਉਹ ਕਸਰ ਵਾਲੇ ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਰ, ਅੰਗਦ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਲ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਰਾਸਾ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਚੇਦੀਨਾਮਧਿਪੋ ਵੀਰੋ ਬਲਵਾਨਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਦ ਸੀਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦਮਘੋषਾਤ੍ਮਜੋ ਧੀਮਾਞ੍ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਪ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਮਾषਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਧਨੁषਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਗਮਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੰਦ ਸਿਰਫ ਮਸ਼ੇ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਧਨੁ ਦੀ ਕਸਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜਾ ਸ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਲ ਵਾਲਾ ਜਰਾਸੰਧ ਆਇਆ।
ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪृਥੁਵ੍ਯਂਸੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵੇਗਵਾਨ੍
ਜਰਾਸੰਧ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਧਨੁਰਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਸਰ੍षਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਦ੍ਰਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਧਨੁਰਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਮਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਯ ਨੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੂੰਗ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦੈਵਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨਵਲੋਕਯਨ੍। ਇਦਂ ਧਨੁਰ੍ਵਰਂ ਕੋऽਦ੍ਯ ਸਜ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਆ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; 'ਅੱਜ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਸਕੇਗਾ?'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭੂਯ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਫਿਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ,
ਮਾਨੀ ਦृਢਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਨृਪਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਾਣੀ, ਪੱਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਰਾਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਹृष੍ਟੋ ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮਤ੍। ਸ ਬਭੌ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਧਰੋ ਯਥਾ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ; ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਧਨੁਰਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਆਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤਦ੍ਰਾਜਾ ਧਨੁषਾ ਬਲਿਨਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਉਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਯ੍ਯਮਪਤਦਙ੍ਗੁਲ੍ਯਨ੍ਤਰਤਾਡਿਤਃ। ਸ ਯਯੌ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਂਗਲਾਂ ਵਿਚ ਝਟਕ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ; ਐਸਾ ਝਟਕ ਲੱਗਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵृषਾ ਵੈ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨਃ। ਧਨੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤੋਲਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤਦ੍ਰੋਮਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਕਰ੍ਣਃ ਸਤ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਮ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਕਰਣ, ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਧਨੁषਾ ਸੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਧੂਤ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਾਕੁਲਾਃ। ਏਵਂ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤੇ ਧਨੁषਾ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਝਟਕ ਨਾਲ ਉਡ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ; ਐਸਾ ਕਰਣ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਨੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ,
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਿਰਪਿ ਨਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਨਮ੍ਰਮੁਖਪਙ੍ਕਜਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਂ ਲੋਕੇ ਵੀਰਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਕਰਣ ਨੂੰ ਉਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ,
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਧਨੁਰੁਦ੍ਧਾਰੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਸਂਗਮੇऽਪਿ ਚ
ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਜਨੇ ਸਮਾਜੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਦੇषੁ ਜਨਾਧਿਪੇषੁ। ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰਿਯੇष ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤਤ੍ਸਸ਼ਰਂ ਚ ਵੀਰਃ
ਜਦ ਸਭ ਲੋਕ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਤਤੋ ਵਰਿष੍ਠਃ ਸੁਰਦਾਨਵਾਨਾ- ਮੁਦਰਧੀਰ੍ਵृष੍ਣਿਕੁਲਪ੍ਰਵੀਰਃ। ਜਹਰ੍ष ਰਾਮੇਣ ਸ ਪੀਡ੍ਯ ਹਸ੍ਤਂ ਹਸ੍ਤਂਗਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਵਾ
ਫਿਰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਨ ਜਜ੍ਞਿਰੇऽਨ੍ਯੇ ਨृਪਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਂਛਨ੍ਨਰੂਪਾਨਥ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍। ਵਿਨਾ ਹਿ ਲੋਕੇ ਚ ਯਦੁਪ੍ਰਵੀਰੌ ਧੌਮ੍ਯਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਸਹ ਸੋਦਰਾਂਸ਼੍ਚ
ਪਰ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਰਾਜੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਵਧੀਆ ਯਾਦਵ, ਧੌਮਯ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਹੀ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਯਦਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਧਨੁषਃ ਸਜ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਜ੍ਜਿष੍ਣੁਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਿਆ।
ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾ ਵਿਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤੋऽਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਜਿਨਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ; ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਕੇਚਿਦਾਸਨ੍ਵਿਮਨਸਃ ਕੇਚਿਦਾਸਨ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਆਹੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੁਣਾ ਬੁਦ੍ਧਿਜੀਵਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਕੁਝ ਚਤੁਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਕਰ੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੈਃ। ਨਾਨਤਂ ਬਲਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਾਯਣੈਃ
ਇਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਕਰਣਾ ਤੇ ਸ਼ਲਿਆ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਚਲਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤ੍ਵਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਣਤੋ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾ। ਵਟੁਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹਿ ਸਜ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਅਸਲਾਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ, ਇਹ ਕਮਾਨ ਕਿਵੇਂ ਚੜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੋ?
ਅਵਹਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ। ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਂਸਿਦ੍ਧੇ ਚਾਪਲਾਦਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਜਾਂਚੇ-ਪੜਤਾਲ ਦੇ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਯਦ੍ਯੇष ਦਰ੍ਪਾਦ੍ਧਰ੍षਾਦ੍ਵਾਪ੍ਯਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚਾਪਲਾਤ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਧਨੁਰਾਯਨ੍ਤੁਂ ਵਾਰ੍ਯਤਾਂ ਸਾਧੁ ਮਾ ਗਮਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਮਾਨ ਚੜਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ—ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੇ।
ਨਾਵਹਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਚ ਲਾਘਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ ਚ ਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਤਾਂ ਲੋਕੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਣਗਣੇ ਸਮਝੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਲੈਣਗੇ।