ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਰਾਮਾਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸ ਭੀਮਂ ਸਜਿष੍ਣੁਂ ਚ ਯਮੌ ਚ ਵੀਰੌ। ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਵੀਰਾ ਨृਪਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਃ ਕृष੍ਣਾਗਤੈਰ੍ਨਤ੍ਰਮਨਃਸ੍ਵਭਾਵੈਃ। ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਮਾਨਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਤਾਨ੍ਵੈ ਸਨ੍ਦष੍ਟਦਨ੍ਤਚ੍ਛਦਤਾਮ੍ਰਨੇਤ੍ਰਾਃ
ਹੋਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਕਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਸਨ।
ਤਥੈਵ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪृਥੁਬਾਹਵਸ੍ਤੇ ਵੀਰੌ ਯਮੌ ਚੈਵ ਮਹਾਨੁਭਾਵੌ। ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਬਾਣਾਭਿਹਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੂਤ, ਚੌੜੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਦੇਵਰ੍षਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਮਾਕੁਲਂ ਤ- ਤ੍ਸੁਪਰ੍ਣਨਾਗਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਜੁष੍ਟਮ੍। ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਗਨ੍ਧੇਨ ਸਮਾਕੁਲਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਰਵਕੀਰ੍ਯਮਾਣਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸੁਪਰਨ, ਨਾਗ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਜਗਾ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਮਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਹਾਸ੍ਵਨੈਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤੈਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਸਙ੍ਕੁਲਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍। ਵਿਮਾਨਸਂਬਾਧਮਭੂਤ੍ਸਮਨ੍ਤਾ- ਤ੍ਸਵੇਣੁਵੀਣਾਪਣਵਾਨੁਨਾਦਮ੍
ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵੱਡੇ ਡੰਗਰਾਂ ਤੇ ਡੁੰਡੁਭੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਣੂ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵਾ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਮਾਜਵਾਟੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਮੇਘੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦਿਵ ਗਰ੍ਜਮਾਨੈਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਜਗਣਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਕृष੍ਣਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਕृਤਵਿਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ। ਸਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼ਾਲ੍ਵਸ਼ਲ੍ਯ- ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਕ੍ਰਾਥਸੁਨੀਥਵਕ੍ਰਾਃ
ਸਭਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ—ਕਰਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਾਲਵ, ਸ਼ਲਯ, ਦ੍ਰੌਣੀ, ਨਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਸੁਨੀਥ ਤੇ ਵਕ੍ਰ।
ਕਲਿਙ੍ਗਵਙ੍ਗਾਧਿਪਪਾਣ੍ਡ੍ਯਪੌਣ੍ਡ੍ਰਾ ਵਿਦੇਹਰਾਜੋ ਯਵਨਾਧਿਪਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਨਾਨਾਨृਪਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਾਃ ਪਙ੍ਕਜਪਤ੍ਰਨੇਤ੍ਰਾਃ
ਕਲਿੰਗ, ਵੰਗ, ਪਾਂਡਿਆ, ਪੌਂਡਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵਿਦੇਹ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਯਵਨ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਕਿਰੀਟਹਾਰਾਙ੍ਗਦਚਕ੍ਰਵਾਲੈ- ਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗਾਃ ਪृਥੁਬਾਹਵਸ੍ਤੇ। ਅਨੁਕ੍ਰਮਂ ਵਿਕ੍ਰਮਸਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤਾ ਬਲੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਨਰ੍ਦਮਾਨਾਃ
ਚੌੜੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਰੀਟ, ਹਾਰ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਚਕਰਵਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਤੇ ਬਲ ਦਿਖਾ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਸਂਹਨਨੋਪਪਨ੍ਨਂ ਸਜ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਮਨਸਾऽਪਿ ਕਰ੍ਤੁਮ੍। ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮਨ੍ਤਃ ਸ੍ਫੁਰਤਾ ਦृਢੇਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਾ ਧਨੁषਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਤੰਨਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਧਨੁ ਦੀ ਕੰਪਨ ਤੇ ਕਸਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾ ਧਰਣੀਤਲਸ੍ਥਾ ਯਥਾਬਲਂ ਸ਼ੈਕ੍ਸ਼੍ਯਗੁਣਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ। ਗਤੌਜਸਃ ਸ੍ਨਸ੍ਤਕਿਰੀਟਹਾਰਾ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਃ ਸ਼ਮਯਾਂਬਭੂਵੁਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਮੁਤਾਬਕ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਰੀਟ ਤੇ ਹਾਰ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਸਾਹ ਲੈਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਹਹਾਕृਤਂ ਤਦ੍ਧਨੁषਾ ਦृਢੇਨ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਹਾਰਾਙ੍ਗਦਚਕ੍ਰਵਾਲਮ੍। ਕृष੍ਣਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਕਾਮਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤਦਾ ਮਣ੍ਡਲਮਾਰ੍ਤਮਾਸੀਤ੍
ਉਹ ਕਸਰ ਵਾਲੇ ਧਨੁ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਰ, ਅੰਗਦ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਲ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਰਾਸਾ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਚੇਦੀਨਾਮਧਿਪੋ ਵੀਰੋ ਬਲਵਾਨਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਦ ਸੀਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦਮਘੋषਾਤ੍ਮਜੋ ਧੀਮਾਞ੍ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਪ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਮਾषਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਧਨੁषਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਗਮਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੰਦ ਸਿਰਫ ਮਸ਼ੇ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਧਨੁ ਦੀ ਕਸਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜਾ ਸ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍। ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਲ ਵਾਲਾ ਜਰਾਸੰਧ ਆਇਆ।
ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪृਥੁਵ੍ਯਂਸੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵੇਗਵਾਨ੍
ਜਰਾਸੰਧ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਧਨੁਰਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਸਰ੍षਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਦ੍ਰਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਧਨੁਰਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਫਿਰ ਮਦਰਾ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਯ ਨੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੂੰਗ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦੈਵਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨਵਲੋਕਯਨ੍। ਇਦਂ ਧਨੁਰ੍ਵਰਂ ਕੋऽਦ੍ਯ ਸਜ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਆ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; 'ਅੱਜ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਸਕੇਗਾ?'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭੂਯ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਫਿਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ,
ਮਾਨੀ ਦृਢਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਨृਪਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਾਣੀ, ਪੱਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਰਾਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਹृष੍ਟੋ ਧਨੁषੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮਤ੍। ਸ ਬਭੌ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਧਰੋ ਯਥਾ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ; ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਧਨੁਰਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਆਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤਦ੍ਰਾਜਾ ਧਨੁषਾ ਬਲਿਨਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾਉਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਯ੍ਯਮਪਤਦਙ੍ਗੁਲ੍ਯਨ੍ਤਰਤਾਡਿਤਃ। ਸ ਯਯੌ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਂਗਲਾਂ ਵਿਚ ਝਟਕ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ; ਐਸਾ ਝਟਕ ਲੱਗਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵृषਾ ਵੈ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨਃ। ਧਨੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤੋਲਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯਮਾਣਂ ਤਦ੍ਰੋਮਮਾਤ੍ਰੇऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਕਰ੍ਣਃ ਸਤ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਮ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਝਟਕ ਦਿੱਤੀ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਕਰਣ, ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਧਨੁषਾ ਸੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਧੂਤ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਾਕੁਲਾਃ। ਏਵਂ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤੇ ਧਨੁषਾ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਝਟਕ ਨਾਲ ਉਡ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ; ਐਸਾ ਕਰਣ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਨੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ,
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਿਰਪਿ ਨਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਨਮ੍ਰਮੁਖਪਙ੍ਕਜਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਂ ਲੋਕੇ ਵੀਰਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਕਰਣ ਨੂੰ ਉਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ,
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਧਨੁਰੁਦ੍ਧਾਰੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਸਂਗਮੇऽਪਿ ਚ
ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਜਨੇ ਸਮਾਜੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਦੇषੁ ਜਨਾਧਿਪੇषੁ। ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰਿਯੇष ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤਤ੍ਸਸ਼ਰਂ ਚ ਵੀਰਃ
ਜਦ ਸਭ ਲੋਕ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਵੀਰ।