ਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਖੋਪੇਤੋ ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਮਣ੍ਡਿਤਃ। ਵਿਤਾਨੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਮੰਡਪ ਕਿਲਿਆਂ, ਖਾਈਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੋਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਛਤ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੂਰ੍ਯੌਘਸ਼ਤਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਃ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਾਗੁਰੁਧੂਪਿਤਃ। ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਸਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯਦਾਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਨਭਸ੍ਤਲਵਿਲੇਖਿਭਿਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਵृਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸੁਕृਤੋਚ੍ਛ੍ਰਯੈ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਜਾਲਸਂਵੀਤੈਰ੍ਮਣਿਕੁਟ੍ਟਿਮਭੂषਣੈਃ। ਸੁਖਾਰੋਹਣਸੋਪਾਨੈਰ੍ਮਹਾਸਨਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ
ਉਹ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਫਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸਜਿਤ ਸਨ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸਮਵਚ੍ਛਨ੍ਨੈਰਗੁਰੂਤ੍ਤਮਵਾਸਿਤੈਃ। ਹਂਸਾਂਸ਼ੁਵਰ੍ਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਯੋਜਨਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸਂਬਾਧਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰੈਃ ਸ਼ਯਨਾਸਨਸ਼ੋਭਿਤੈਃ। ਬਹੁਧਾਤੁਪਿਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗੈਰ੍ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੈਰਿਵ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖੁਲੀਆਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਲੰਗਾਂ ਅਤੇ ਆਸਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਕਈ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰੇषੁ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ। ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿषੇਦੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੰਡਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ 'ਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ। ਰਾਜਸਿਂਹਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਗੁਰੁਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ।
ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸੁਕृਤੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੇਖਿਆ।
ਮਞ੍ਚੇषੁ ਚ ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯੇषੁ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ। ਕृष੍ਣਾਦਰ੍ਸ਼ਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਉੱਚੀ ਸੋਫਿਆਂ 'ਤੇ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੇ ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍। ऋਦ੍ਧਿਂ ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਮਾਜੋ ਵਵृਧੇ ਸ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵਸਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਬਹੁਲਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਨਟਨਰ੍ਤਕੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਮਾਗਮ ਹਰ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਹੋਈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਮਾਜੇ ਤੁ ਰਮਣੀਯੇऽਹ੍ਨਿ षੋਡਸ਼ੇ। `ਮੈਤ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਦਾਰਾਃ ਪੁਰਾਵਿਦਃ। ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਯਃ ਸੁਵਸਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮੋਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਸੁਹਣੇ ਸੋਲੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਮੈਤ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਯਪੀਠੇ ਤੁ ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਤਦਾ। ਸਤੂਰ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਫਿਰ, ਵੈਡੂਰਿਆ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਭਿषੇਕਾਂ ਚ ਦੁਕੂਲਦ੍ਵਯਧਾਰਿਣੀਮ੍। ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭਵਤੀਂ ਵੇਦਿਂ ਵੈ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀ ਵਾਲੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ, ਜੋ ਮਣੀ ਦੇ ਖੰਭ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੀਂ ਹृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਾਧਿਕਾਃ। ਕੇਨਾਲਙ੍ਕਰਣੇਨੇਮਾਮਿਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਜਾਈ ਗਈ ਹੈ?'
ਧੂਪੋष੍ਮਣਾ ਚ ਕੇਸ਼ਾਨਾਮਾਰ੍ਦ੍ਰਭਾਵਂ ਵ੍ਯਪੋਹਯਨ੍। ਬਬਨ੍ਧੁਰਸ੍ਯਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਂ ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸੁਰਭਿਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਧੂਪ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਨਮੀ ਦੂਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰ ਗੁੰਝਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਦੂਰ੍ਵਾਮਧੂਕਰਚਿਤਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਦੁਃ ਕਰੇ। ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾਗਰੁਣਾ ਪਤ੍ਰਸਙ੍ਗਂ ਕੁਚਦ੍ਵਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੂਬ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਲਾਈਆਂ।
ਰੇਜੇ ਸਾ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਙ੍ਕਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਰ੍ਘਾ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ। ਅਲਕੈਃ ਕੁਟਿਲੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਬਭੌ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਕ੍ਤਭृਙ੍ਗਂ ਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮ੍ਬਿਮ੍ਬਂ ਜਿਗਾਯ ਤਤ੍। ਕਾਲਾਞ੍ਜਨਂ ਨਯਨਯੋਰਾਚਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਦਧੁਃ
ਭੰਬੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਫੁੱਲ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨ ਮੂੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਰੀਤ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ।
ਭੂषਣਂ ਰਤ੍ਨਖਚਿਤੈਰਲਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥੋਚਿਤਮ੍। ਮਾਤਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪृषਤੀ ਹਰਿਤਾਲਮਨਸ਼੍ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਸਜਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਪਤ्थਰ ਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਙ੍ਗੁਲੀਭ੍ਯਾਮੁਪਾਦਾਯ ਤਿਲਕਂ ਵਿਦਧੇ ਮੁਖੇ। ਅਲਙ੍ਕृਤਾਂ ਵਧੂਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੋषਿਤੋ ਮੁਦਮਾਯਯੁਃ
ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ; ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਾਤਾ ਨ ਮੁਮੁਦੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਃ ਕੀਦृਗ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸੌਵਿਦਲ੍ਲਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤਃ
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਈ, ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?' ਫਿਰ ਦਾਸੀਆਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਏਨਾਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਃ ਕਰਿਣੀਂ ਕੁਚਭੂषਿਤਾਮ੍। ਤਤੋऽਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਦਿਵਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੰਨੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮੰਗਲ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ।
ਵਿਲਾਸਿਨੀਜਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰਂ ਕਰਿਣੀਸ਼ਤਮ੍। ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਗੀਤਂ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਸ੍ਵਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਯਯੁਃ
ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸੌ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀਆਂ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਚੱਲੀਆਂ।
ਜਨਾਪਸਰਣੇ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰ੍ਯਃ ਪੁਰਾ ਯਯੁਃ। ਕੋਲਾਹਲੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰਵਰੇ ਤਦਾ
ਭੀੜ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੀਆਂ; ਉਸ ਵਕਤ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯਯਾਵਗ੍ਰੇ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਤਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਭਾਰਤ; ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਰੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ।
ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਮਹਾਨੀਕਂ ਪਾਲਿਤਂ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਭਿਃ।' ਆਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੀਂ ਸੁਵਸਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕਰਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ; ਤੇ ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ—
ਮਾਲਾਂ ਚ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍। `ਆਗਤਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਙ੍ਗਭੂਮਿਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਰੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਣਾ ਤਤੋ ਰਙ੍ਗਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਰਤਰ੍षਭ। `ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਰਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲੇ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਦ੍ਰष੍ਟृਣਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਰੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ।