ਮਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਧੁਨਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਵੇਧਨਮ੍। ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਾਰਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਔਖਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵੈਹਾਯਸਂ ਚਾਪਿ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍। ਤੇਨ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧਾਤੂ ਦਾ ਯੰਤਰ ਵੀ ਬਣਵਾਇਆ; ਉਸ ਯੰਤਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਇਆ।
ਇਦਂ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਜੈਰੇਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ। ਅਤੀਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋ ਵੇਦ੍ਧਾ ਸ ਲਬ੍ਧਾ ਮਤ੍ਸੁਤਾਮਿਤਿ
‘ਜੋ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ, ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵੱਜੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ’, ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਘੋषਯਤ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੀਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਸਕਰ੍ਣਾਃ ਕੁਰਵੋ ਨृਪ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਆਏ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਯਾਦਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ।' ਤਤੋऽਰ੍ਚਿਤਾ ਰਾਜਗੁਣਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਯਾਦਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਵਿਰਾਸਤ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪੋਪਵਿष੍ਟਾ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। `ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਸੋਫਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੇਵ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬੈਠ ਗਏ। ਤੀਹ-ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪੌਰਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਗਰੋਦ੍ਧੂਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰੇਣ ਨਗਰਾਦ੍ਭੂਮਿਭਾਗੇ ਸਮੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸਮਾਜਵਾਟਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਭਵਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਸਮਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸਮਾਜ-ਮੰਡਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਖੋਪੇਤੋ ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਮਣ੍ਡਿਤਃ। ਵਿਤਾਨੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਮੰਡਪ ਕਿਲਿਆਂ, ਖਾਈਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੋਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਛਤ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੂਰ੍ਯੌਘਸ਼ਤਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਃ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਾਗੁਰੁਧੂਪਿਤਃ। ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਸਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯਦਾਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਨਭਸ੍ਤਲਵਿਲੇਖਿਭਿਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਵृਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸੁਕृਤੋਚ੍ਛ੍ਰਯੈ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਜਾਲਸਂਵੀਤੈਰ੍ਮਣਿਕੁਟ੍ਟਿਮਭੂषਣੈਃ। ਸੁਖਾਰੋਹਣਸੋਪਾਨੈਰ੍ਮਹਾਸਨਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ
ਉਹ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਫਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸਜਿਤ ਸਨ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸਮਵਚ੍ਛਨ੍ਨੈਰਗੁਰੂਤ੍ਤਮਵਾਸਿਤੈਃ। ਹਂਸਾਂਸ਼ੁਵਰ੍ਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਯੋਜਨਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸਂਬਾਧਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰੈਃ ਸ਼ਯਨਾਸਨਸ਼ੋਭਿਤੈਃ। ਬਹੁਧਾਤੁਪਿਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗੈਰ੍ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੈਰਿਵ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖੁਲੀਆਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਲੰਗਾਂ ਅਤੇ ਆਸਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਕਈ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰੇषੁ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ। ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿषੇਦੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੰਡਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ 'ਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਨ੍ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ। ਰਾਜਸਿਂਹਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਗੁਰੁਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ।
ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸੁਕृਤੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੇਖਿਆ।
ਮਞ੍ਚੇषੁ ਚ ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯੇषੁ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ। ਕृष੍ਣਾਦਰ੍ਸ਼ਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਉੱਚੀ ਸੋਫਿਆਂ 'ਤੇ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੇ ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍। ऋਦ੍ਧਿਂ ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸਮਾਜੋ ਵਵृਧੇ ਸ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵਸਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਬਹੁਲਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਨਟਨਰ੍ਤਕੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਮਾਗਮ ਹਰ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਹੋਈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਮਾਜੇ ਤੁ ਰਮਣੀਯੇऽਹ੍ਨਿ षੋਡਸ਼ੇ। `ਮੈਤ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਦਾਰਾਃ ਪੁਰਾਵਿਦਃ। ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਯਃ ਸੁਵਸਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮੋਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਸੁਹਣੇ ਸੋਲੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਮੈਤ੍ਰਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਮਯਪੀਠੇ ਤੁ ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਤਦਾ। ਸਤੂਰ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਜਲੈਃ
ਫਿਰ, ਵੈਡੂਰਿਆ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਭਿषੇਕਾਂ ਚ ਦੁਕੂਲਦ੍ਵਯਧਾਰਿਣੀਮ੍। ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭਵਤੀਂ ਵੇਦਿਂ ਵੈ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀ ਵਾਲੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ, ਜੋ ਮਣੀ ਦੇ ਖੰਭ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੀਂ ਹृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਾਧਿਕਾਃ। ਕੇਨਾਲਙ੍ਕਰਣੇਨੇਮਾਮਿਤ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਜਾਈ ਗਈ ਹੈ?'
ਧੂਪੋष੍ਮਣਾ ਚ ਕੇਸ਼ਾਨਾਮਾਰ੍ਦ੍ਰਭਾਵਂ ਵ੍ਯਪੋਹਯਨ੍। ਬਬਨ੍ਧੁਰਸ੍ਯਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਂ ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸੁਰਭਿਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਧੂਪ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਨਮੀ ਦੂਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰ ਗੁੰਝਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਦੂਰ੍ਵਾਮਧੂਕਰਚਿਤਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦਦੁਃ ਕਰੇ। ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾਗਰੁਣਾ ਪਤ੍ਰਸਙ੍ਗਂ ਕੁਚਦ੍ਵਯੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੂਬ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਲਾਈਆਂ।
ਰੇਜੇ ਸਾ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਙ੍ਕਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਰ੍ਘਾ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ। ਅਲਕੈਃ ਕੁਟਿਲੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਂ ਵਿਕਸਿਤਂ ਬਭੌ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਕ੍ਤਭृਙ੍ਗਂ ਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮ੍ਬਿਮ੍ਬਂ ਜਿਗਾਯ ਤਤ੍। ਕਾਲਾਞ੍ਜਨਂ ਨਯਨਯੋਰਾਚਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਦਧੁਃ
ਭੰਬੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਫੁੱਲ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨ ਮੂੜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਰੀਤ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ।