ਸ ਹਿ ਵੇਦਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੁਰੁਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਵੇਦਵਿਚ੍ਚੈਵ ਵਾਗ੍ਮੀ ਚ ਧੌਮ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਧੌਮਿਆ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਰੂਪੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯ ਆਸੀਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ
ਤੇਜ, ਬੁਧੀ, ਰੂਪ, ਇਜ਼ਤ, ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧੌਮਿਆ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਭ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਭੁਵਿ। ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਯੋਜ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾ ਵृਤਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੇਨਿਰੇ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬੁਦ੍ਧਿਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਾਹੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਇਵਾਪਰੇ
ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਧੀ, ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਸ੍ਤੇਨ ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜਾਧਿਪਾਃ। ਮੇਨਿਰੇ ਸਹਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਥਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਤਦਾ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ — ਵਿਆਸ — ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਚ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ। ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਰਾਥਾਃ
ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੁਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਮਧੁਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਂ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਾਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੁੰਭਕਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰਾਞ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਨ ਨਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਭਿਖ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ; ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਲੋਕ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਮਕृਤਾਗਸਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦਾਰੇਭੇ ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਤ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਜਨਸੇਨ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਹਿ ਨ ਸ ਦ੍ਰੋਣਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਸ ਤੁ ਵੈਰਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਭਯਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਵੈਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਉਹਨੂੰ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਾਤ੍ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਸੋऽਮਨ੍ਯਤ ਮਹੀਪਤਿਃ।' ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਕਿਰੀਟਿਨੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸਮਝਿਆ; ਯਜਨਸੇਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਮਾਮਿਤਿ ਵੈ ਨ ਚੈਨਂ ਵਿਵृਣੋਤਿ ਸਃ। `ਜਾਮਾਤृਬਲਸਂਯੋਗਂ ਮੇਨੇ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵਾਂਗਾ', ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁੱਲ ਕੇ ਨਾ ਦੱਸਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਵਾਈ ਨਾਲ ਜੋੜ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਸੋऽਨ੍ਵੇषਮਾਣਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਦृਢਂ ਧਨੁਰਥਾਨਮ੍ਯਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਵਾਇਆ।
ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਵੈ ਸृਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਕਿਨ੍ਧੁਰਂ ਨਾਮ ਦੇਵਦਤ੍ਤਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੈਯਾਘਰਪਦ ਦੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ Kindhura, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਆਯਸੀ ਤਸ੍ਯ ਚ ਜ੍ਯਾऽऽਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧਾ ਮਹਾਬਲਾ। ਨ ਤੁ ਜ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਹੇਦਨ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਃਪ੍ਰਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤੰਦ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਰ ਸੀ; ਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੰਦ ਨਹੀਂ ਚੜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਨ੍ਨਿष੍ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਤੁ ਮੇ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਧੁਨਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਵੇਧਨਮ੍। ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਾਰਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਔਖਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵੈਹਾਯਸਂ ਚਾਪਿ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍। ਤੇਨ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਧਾਤੂ ਦਾ ਯੰਤਰ ਵੀ ਬਣਵਾਇਆ; ਉਸ ਯੰਤਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਇਆ।
ਇਦਂ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਜੈਰੇਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ। ਅਤੀਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋ ਵੇਦ੍ਧਾ ਸ ਲਬ੍ਧਾ ਮਤ੍ਸੁਤਾਮਿਤਿ
‘ਜੋ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ, ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵੱਜੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ’, ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਘੋषਯਤ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੀਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਸਕਰ੍ਣਾਃ ਕੁਰਵੋ ਨृਪ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਆਏ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਯਾਦਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ।' ਤਤੋऽਰ੍ਚਿਤਾ ਰਾਜਗੁਣਾ ਦ੍ਰੁਪਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਯਾਦਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਵਿਰਾਸਤ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪੋਪਵਿष੍ਟਾ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। `ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਸੋਫਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੇਵ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਬੈਠ ਗਏ। ਤੀਹ-ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪੌਰਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਗਰੋਦ੍ਧੂਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰੇਣ ਨਗਰਾਦ੍ਭੂਮਿਭਾਗੇ ਸਮੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸਮਾਜਵਾਟਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਭਵਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਸਮਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸਮਾਜ-ਮੰਡਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।