ਯਵੀਯਾਨ੍ਦੇਵਲਸ੍ਯੈष ਵਨੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਪਸ੍ਯਤਿ। ਧੌਮ੍ਯ ਉਤ੍ਕੋਚਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਂ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਯੀਚ੍ਛਥ
ਦੇਵਲ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਉਟਕੋਚਕਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੋ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ `ਸ ਚ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਮਯਿ ਸਨ੍ਤਿ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਸਖੇ। ਉਪਕਾਰਕृਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰੇਣ ਯੋਜਯੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਦੋਸਤ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ' ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਅਕਸ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਲੈ ਲੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਹਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮ। ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਘੋੜੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਰਮ੍ਯਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰਾਦ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤ ਉਤ੍ਕੋਚਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੁ ਤੇ। ਤਂ ਵਵ੍ਰੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯਾਯ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਉਟਕੋਚਕਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧੌਮਿਆ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਨ੍ਧੌਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਵਨ੍ਯੇਨ ਫਲਮੂਲੇਨ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯੇਨ ਚੈਵ ਹ
ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਧੌਮਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਸਮਾਸ਼ਂਸਿਰੇ ਲਬ੍ਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਸ ਪਾਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਵੈਯੰਵਰ 'ਚ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।
ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਤੇਨਾਥ ਗੁਰੁਣਾ ਸਂਗਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਥਵਨ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨਿਰੇ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉਸ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ।
ਸ ਹਿ ਵੇਦਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੁਰੁਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਵੇਦਵਿਚ੍ਚੈਵ ਵਾਗ੍ਮੀ ਚ ਧੌਮ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਧੌਮਿਆ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਰੂਪੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯ ਆਸੀਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ
ਤੇਜ, ਬੁਧੀ, ਰੂਪ, ਇਜ਼ਤ, ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧੌਮਿਆ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਭ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਭੁਵਿ। ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਯੋਜ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾ ਵृਤਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੇਨਿਰੇ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬੁਦ੍ਧਿਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਾਹੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਇਵਾਪਰੇ
ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਧੀ, ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਸ੍ਤੇਨ ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜਾਧਿਪਾਃ। ਮੇਨਿਰੇ ਸਹਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਥਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਤਦਾ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ — ਵਿਆਸ — ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਚ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ। ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਰਾਥਾਃ
ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੁਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਮਧੁਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਂ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਾਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੁੰਭਕਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰਾਞ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਨ ਨਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਭਿਖ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ; ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਲੋਕ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਮਕृਤਾਗਸਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦਾਰੇਭੇ ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਤ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਜਨਸੇਨ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਹਿ ਨ ਸ ਦ੍ਰੋਣਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਸ ਤੁ ਵੈਰਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਭਯਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਵੈਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਉਹਨੂੰ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਾਤ੍ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਸੋऽਮਨ੍ਯਤ ਮਹੀਪਤਿਃ।' ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਕਿਰੀਟਿਨੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸਮਝਿਆ; ਯਜਨਸੇਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਮਾਮਿਤਿ ਵੈ ਨ ਚੈਨਂ ਵਿਵृਣੋਤਿ ਸਃ। `ਜਾਮਾਤृਬਲਸਂਯੋਗਂ ਮੇਨੇ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵਾਂਗਾ', ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁੱਲ ਕੇ ਨਾ ਦੱਸਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਵਾਈ ਨਾਲ ਜੋੜ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਸੋऽਨ੍ਵੇषਮਾਣਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਦृਢਂ ਧਨੁਰਥਾਨਮ੍ਯਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਵਾਇਆ।
ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਵੈ ਸृਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤਦ੍ਧਨੁਃ ਕਿਨ੍ਧੁਰਂ ਨਾਮ ਦੇਵਦਤ੍ਤਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੈਯਾਘਰਪਦ ਦੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ Kindhura, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਆਯਸੀ ਤਸ੍ਯ ਚ ਜ੍ਯਾऽऽਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਦ੍ਧਾ ਮਹਾਬਲਾ। ਨ ਤੁ ਜ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਹੇਦਨ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਃਪ੍ਰਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤੰਦ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਰ ਸੀ; ਪਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੰਦ ਨਹੀਂ ਚੜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਨ੍ਨਿष੍ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਤੁ ਮੇ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਰ ਲਿਆ।