ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਂ ਰਾਜਰ੍षਿਮਸ਼ਪਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਰੁषਾ। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮਾਕृਤਾਰ੍ਥਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਕਿਉਂਕਿ, ਓ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।'
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਮਚ੍ਛਾਪਪਰਿਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਜ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਓ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੇਂਗਾ।
ਪਤ੍ਨੀਮृਤਾਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਜੀਵਿਤਮ੍। `ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਸਾਦਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ।' ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍षੇਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮਰੇਗੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਆ ਲਵੇਂਗਾ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਸਂਗਮ੍ਯ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਨਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ। ਸਤੇ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਾਧਮ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਏਗਾ।
ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਸਾ ਤਮਾਙ੍ਗਿਰਸੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਂਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਾਪਸ਼੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤਃ। ऋਤੁਕਾਲੇऽਭਿਪਤਿਤੋ ਮਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਰੁਤ ਆਉਣ ਤੇ ਮਦਯੰਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨ ਹਿ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸੋऽਥ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਾ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਾਪਮਨੁਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ। ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਸਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਾਪਦੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਓ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਨੁਰੂਪੋ ਵੈ ਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਵੇਦਵਿਤ੍। ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਤਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਦਿਤਂ ਤਵ
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਗੰਧਰਵ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਨ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ।
ਯਵੀਯਾਨ੍ਦੇਵਲਸ੍ਯੈष ਵਨੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਪਸ੍ਯਤਿ। ਧੌਮ੍ਯ ਉਤ੍ਕੋਚਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਂ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਯੀਚ੍ਛਥ
ਦੇਵਲ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਉਟਕੋਚਕਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੋ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ `ਸ ਚ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਮਯਿ ਸਨ੍ਤਿ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਸਖੇ। ਉਪਕਾਰਕृਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰੇਣ ਯੋਜਯੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਦੋਸਤ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ' ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਅਕਸ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਲੈ ਲੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਹਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮ। ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਘੋੜੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਰਮ੍ਯਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰਾਦ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤ ਉਤ੍ਕੋਚਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੁ ਤੇ। ਤਂ ਵਵ੍ਰੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯਾਯ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਉਟਕੋਚਕਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧੌਮਿਆ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਨ੍ਧੌਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਵਨ੍ਯੇਨ ਫਲਮੂਲੇਨ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯੇਨ ਚੈਵ ਹ
ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਧੌਮਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਸਮਾਸ਼ਂਸਿਰੇ ਲਬ੍ਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਸ ਪਾਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਵੈਯੰਵਰ 'ਚ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।
ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਤੇਨਾਥ ਗੁਰੁਣਾ ਸਂਗਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਥਵਨ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨਿਰੇ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉਸ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ।
ਸ ਹਿ ਵੇਦਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੁਰੁਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਵੇਦਵਿਚ੍ਚੈਵ ਵਾਗ੍ਮੀ ਚ ਧੌਮ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਧੌਮਿਆ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਰੂਪੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯ ਆਸੀਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ
ਤੇਜ, ਬੁਧੀ, ਰੂਪ, ਇਜ਼ਤ, ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧੌਮਿਆ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਭ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਭੁਵਿ। ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਯੋਜ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾ ਵृਤਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੇਨਿਰੇ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬੁਦ੍ਧਿਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਾਹੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਇਵਾਪਰੇ
ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਧੀ, ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਸ੍ਤੇਨ ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜਾਧਿਪਾਃ। ਮੇਨਿਰੇ ਸਹਿਤਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਥਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਤਦਾ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ — ਵਿਆਸ — ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਚ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ। ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਰਾਥਾਃ
ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੁਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਮਧੁਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।