ਨਾਨਾਗੁਲ੍ਮਲਤਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਮਾਵृਤਮ੍। ਅਰਣ੍ਯਂ ਘੋਰਸਨ੍ਨਾਦਂ ਸ਼ਾਪਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਕਈ ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਮृਗਯਨ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚੈਵ ਮਿਥੁਨਾਯੋਪਸਂਗਤੌ। ਤੌ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਵਕृਤਾਰ੍ਥੌ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤੌ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਤੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨृਪਤਿਰ੍ਬਲਾਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਵਚੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਆਦਿਤ੍ਯਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲੋਕੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਣੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿ ਧਰ੍ਮੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ। ਸ਼ਾਪੋਪਹਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਨ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਹ੍ਯਹਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਾ
ਹੁਣ ਰੁਤ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਰ੍ਤਾऽਯਂ ਮੇ ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਵਂ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਦਇਆ ਕਰੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ। ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਪਸਾਇਆ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮृਗਮਿਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਭੂਤਾਯਾ ਯਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਪਤਨ੍ਭੁਵਿ
ਬਾਘ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੰਸੂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸੋऽਗ੍ਨਿਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਯਦੀਪਯਤ੍। ਤਤਃ ਸਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਅੰਸੂ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਂ ਰਾਜਰ੍षਿਮਸ਼ਪਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਰੁषਾ। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮਾਕृਤਾਰ੍ਥਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਕਿਉਂਕਿ, ਓ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।'
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਮਚ੍ਛਾਪਪਰਿਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਜ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਓ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੇਂਗਾ।
ਪਤ੍ਨੀਮृਤਾਵਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਜੀਵਿਤਮ੍। `ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਸਾਦਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ।' ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍षੇਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮਰੇਗੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਆ ਲਵੇਂਗਾ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਸਂਗਮ੍ਯ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਨਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ। ਸਤੇ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਾਧਮ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਏਗਾ।
ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਸਾ ਤਮਾਙ੍ਗਿਰਸੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਂਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਾਪਸ਼੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤਃ। ऋਤੁਕਾਲੇऽਭਿਪਤਿਤੋ ਮਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਰੁਤ ਆਉਣ ਤੇ ਮਦਯੰਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨ ਹਿ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸੋऽਥ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਜਾ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਾਪਮਨੁਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ। ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਸਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਾਪਦੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਓ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਨੁਰੂਪੋ ਵੈ ਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਵੇਦਵਿਤ੍। ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਤਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਦਿਤਂ ਤਵ
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਗੰਧਰਵ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਨ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ।
ਯਵੀਯਾਨ੍ਦੇਵਲਸ੍ਯੈष ਵਨੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਪਸ੍ਯਤਿ। ਧੌਮ੍ਯ ਉਤ੍ਕੋਚਕੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਂ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਯੀਚ੍ਛਥ
ਦੇਵਲ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਉਟਕੋਚਕਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੋ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ `ਸ ਚ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਗਨੀ ਹਥਿਆਰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਮਯਿ ਸਨ੍ਤਿ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਸਖੇ। ਉਪਕਾਰਕृਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰੇਣ ਯੋਜਯੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਦੋਸਤ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ' ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਅਕਸ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਲੈ ਲੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਹਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮ। ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਘੋੜੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਰਮ੍ਯਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰਾਦ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤ ਉਤ੍ਕੋਚਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੁ ਤੇ। ਤਂ ਵਵ੍ਰੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯਾਯ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਉਟਕੋਚਕਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧੌਮਿਆ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਨ੍ਧੌਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਵਨ੍ਯੇਨ ਫਲਮੂਲੇਨ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯੇਨ ਚੈਵ ਹ
ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਧੌਮਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਸਮਾਸ਼ਂਸਿਰੇ ਲਬ੍ਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਸ ਪਾਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਵੈਯੰਵਰ 'ਚ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।
ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਤੇਨਾਥ ਗੁਰੁਣਾ ਸਂਗਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਥਵਨ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨਿਰੇ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉਸ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ।