ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮੇਨਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਮੇਨਕਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਯਥਾਕਾਲਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਨੇ, ਹੇ ਭਰਗੂ ਵੰਸ਼ੀ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਸ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚੈਵ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਜਗਾਮ ਸਾ। ਅਪ੍ਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗਰਭ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਬਿਨਾ ਦਿਲ ਲਾਏ ਤੇ ਲਜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਨ੍ਯਾਮਮਰਗਰ੍ਭਾਭਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਜਨੇ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਪੋष ਚ। ਵਵृਧੇ ਸਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣ ਪੋਸਣ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀ।
ਜਾਤਕਾਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ।
ਪ੍ਰਮਦਾਭ੍ਯੋ ਵਰਾ ਸਾ ਤੁ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰੇਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਰੱਖਿਆ।
ਤਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਰੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਦਨੋਪਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਸਖਿਭਿਃ ਸੋऽਥ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਪ੍ਰਮਤਿਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਯਾਚਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੁਰਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍। ਵਿਵਾਹਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਭਗਦੈਵਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚੁਣਿਆ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਸਖੀਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਵਿਆਹ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਂਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਵੈ ਭੁਜਂਗਂ ਤਿਰ੍ਯਗਾਯਤਮ੍। ਪਦਾ ਚੈਨਂ ਸਮਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षੁਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾ
ਉਹ ਇੱਕ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਬੈਠੀ, ਮੌਤ ਵਲ ਵਧਦੀ ਹੋਈ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਯਾਸ਼੍ਚੋਦਿਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ। ਵਿषੋਪਲਿਪ੍ਤਾਨ੍ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਭृਸ਼ਮਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਾਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਬੇਖ਼ਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਸ ਲਿਆ।
ਸਾ ਦष੍ਟਾ ਤੇਨ ਸਰ੍ਪੇਣ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ। ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਵਿਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾ ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਚੇਤਨਾ
ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਗੁਆ ਲਏ।
ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਕਰੀ ਤੇषਾਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਵ੍ਯਸੁਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਸਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਮਾऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਨਾ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇਵਾਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਪਵਿषਾਰ੍ਦਿਤਾ। ਭੂਯੋ ਮਨੋਹਰਤਰਾ ਬਭੂਵ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਯੇ ਚੈਵਾਨ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਭੂਤਲੇ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਤਰਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮਹਾਜਾਨੁਃ ਕੁਸ਼ਿਕਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੇਖਲਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ: ਸੁਵਸਤਿਆਤਰੇਯ, ਮਹਾਜਾਨੂ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਤੇ ਸ਼ੰਖਮੇਖਲਾ।
ਉਦ੍ਦਾਲਕਃ ਕਠਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕੌਣਕृਤ੍ਸ੍ਯ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੋऽਥ ਗੌਤਮਃ
ਉਦਾਲਕ, ਕਠ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ਵੇਤ, ਭਰਦਵਾਜ, ਕਉਣਕ੍ਰਿਤਸ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਤਾਂ ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਸੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੁਜਂਗਸ੍ਯ ਵਿषਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਪ੍ਰਮਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਸ ਨਾਲ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਰੁਰੁਦੁਃ ਕृਪਯਾऽਵਿष੍ਟਾ ਰੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਤੋ ਬਹਿਰ੍ਯਯੌ। ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵੋਪਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਏ, ਪਰ ਰੁਰੂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਰੁਰੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਗਹਨਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਰੁਰੂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਭਿਹਤਃ ਸੋऽਥ ਵਿਲਪਨ੍ਕਰੁਣਂ ਬਹੁ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਰਦ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸਾ ਭੁਵਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮਮ ਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ। `ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਨ੍ਤੀਵ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਲੈ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਮੁਮੂਰ੍षੁਰਪਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਯਾਸ਼ੁ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਵੇਗੀ?
ਪਿਤृਮਾਤृਸਖੀਨਾਂ ਚ ਲੁਪ੍ਤਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੇ।' ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਿਂ ਨੁ ਦੁਃਖਮਤਃਪਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਗੁਰਵੋ ਵਾ ਮਯਾ ਯਦਿ। ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸਂਜੀਵਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਤਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਪੂਣ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇ।
ਯਥਾ ਚ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤਾਤ੍ਮਾऽਹਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ। ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ ਤਥਾਦ੍ਯੈषਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਅੱਜ ਉੱਠ ਜਾਵੇ।
[ਏਵਂ ਲਾਲਪ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਤਦਾऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਰੁਰੁਂ ਵਨੇ।।]
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਦੇਵਦੂਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।