ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਾਪਿ ਹਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਪ੍ਰਜਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਮੋਚ੍ਛੇਦਂ ਨ ਚੈਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ; ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਧਿ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਵਾਸਿष੍ਠ ਤਦਾ ਤਦੁਪਪਾਦਿਤਮ੍। ਆਤ੍ਮਜੇਨ ਸ ਦੋषੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨੀਤ ਇਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਇਥੋਂ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਹਿ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਮੁਨੇ। `ਵਾਸਿष੍ਠੋ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਕੌਸ਼ਿਕੋਤ੍ਸृष੍ਟਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਸ਼ਾਪਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਨ ਚ ਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਾਃ
ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਨ੍ਤੋऽਦਹਨ੍ਦੇਹਂ ਦੇਹਮਨ੍ਯਦ੍ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ।' ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੇਨ ਦृष੍ਟੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਕੇ ਆਖਦੇ, 'ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਰਾਜਾ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਸ਼੍ਚ ਦਿਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮੋਦਤੇ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰੈਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਂ ਵੈ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦ ਏष ਤਾਤ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੌ ਵਾਸਿष੍ਠਨਨ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਰਂ ਮੁਞ੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਪ੍ਤਮਿਦਮਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਯਜਨ 'ਚ ਤੂੰ ਵੀ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਹੁਣ ਇਹ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਦੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਤਦਾ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਰਾਯ ਸਂਭृਤਂ ਪਾਵਕਂ ਤਦਾ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਵਨੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅੱਗ, ਉੱਤਰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਾਸ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਸ਼੍ਮਨ ਏਵ ਚ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਦਾ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਥੇ, ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਂਭृਤਵਾਨ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯਃ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਾਸਿष੍ਠਸਂਭृਤਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਹਿਤੈषਿਣਾ। ਤੇਜਸਾ ਵਹ੍ਨਿਤੁਲ੍ਯੇਨ ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅੱਗ, ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਕੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਿਗਲ ਲਈ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦੇਨ ਗੁਰੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰੇ। ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸਨ੍ਨਿਯੋਜਿਤਾ
ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੀ?
ਜਾਨਤਾ ਵੈ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਂ ਤੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ
ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਕਰਤੂਤ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ?
ਅਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁਰਾ ਸਖੇ। ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬਹੁਤ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਦੋਸਤ। ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ।
ਧਨਞ੍ਜਯ ਨਿਬੋਧੇਯਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ। ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਤਥਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹਂ ਨृਪਮ੍
ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਬਾਰੇ।
ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਾਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਾਪਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸਹਦਾਰਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਉਹ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਅਰਣ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਦਾਰਃ ਪਰਿਚਕ੍ਰਮੇ। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਸਤ੍ਵਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਨਾਗੁਲ੍ਮਲਤਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਮਾਵृਤਮ੍। ਅਰਣ੍ਯਂ ਘੋਰਸਨ੍ਨਾਦਂ ਸ਼ਾਪਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਕਈ ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਮृਗਯਨ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚੈਵ ਮਿਥੁਨਾਯੋਪਸਂਗਤੌ। ਤੌ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਵਕृਤਾਰ੍ਥੌ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤੌ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਤੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨृਪਤਿਰ੍ਬਲਾਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਵਚੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਆਦਿਤ੍ਯਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲੋਕੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਣੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿ ਧਰ੍ਮੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ। ਸ਼ਾਪੋਪਹਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਨ ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਹ੍ਯਹਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਾ
ਹੁਣ ਰੁਤ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਰ੍ਤਾऽਯਂ ਮੇ ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਵਂ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਦਇਆ ਕਰੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ। ਉਹ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਪਸਾਇਆ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮृਗਮਿਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਭੂਤਾਯਾ ਯਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਪਤਨ੍ਭੁਵਿ
ਬਾਘ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੰਸੂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸੋऽਗ੍ਨਿਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਯਦੀਪਯਤ੍। ਤਤਃ ਸਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਅੰਸੂ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।