ਯ ਏष ਮਨ੍ਯੁਜਸ੍ਤੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਨਾਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਅਪ੍ਸੁ ਤਂ ਮੁਞ੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲੋਕਾ ਹ੍ਯਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਪੋਮਯਾਃ ਸਰ੍ਵਰਸਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਪੋਮਯਂ ਜਗਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਪ੍ਸੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਮਂ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਮਹੋਦਧੌ। ਮਨ੍ਯੁਜੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਾਪੋ ਲੋਕਾ ਹ੍ਯਾਪੋਮਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਵੈਦਕ ਵਿਅਕਤੀ; ਇਹ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾੜੇਗੀ, ਪਰ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਯੇਯਂ ਤਵਾਨਘ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਚੈਵਂ ਸਾਮਰਾ ਲੋਕਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਸੱਚੀ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਤਾਤ ਔਰ੍ਵੋऽਗ੍ਨਿਂ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਚੈਵਾਪ ਉਪਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾ, ਔਰਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਮਹਦ੍ਧਯਸ਼ਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ। ਤਮਗ੍ਨਿਮੁਦ੍ਹਿਰਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਿਬਤ੍ਯਾਪੋ ਮਹੋਦਧੌ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਲੋਕਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪਰਾਸ਼ਰਂ ਪਰਾਁਲ੍ਲੋਕਾਞ੍ਜਾਨਞ੍ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੇਜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਦਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾਭਵਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਦਰਯੋਗ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਈਜੇ ਚ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ऋषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯੋऽਥ ਪਰਾਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਦਦਾਹ ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹਿ ਤਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸਿष੍ਠੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਧਾਤ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਮਸ੍ਯ ਮਾਂ ਭਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਪਾਵਕਾਨਾਂ ਚ ਸਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਚੌਥੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਹੂਯਮਾਨੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ। ਤਦ੍ਵਿਦੀਪਿਤਮਾਕਾਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣੇਵ ਘਨਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਤਂ ਵਸਿष੍ਠਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੇਨਿਰੇ। ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਉਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਨ੍ਯੈਰ੍ऋषਿਰੁਧਾਰਧੀਃ। ਸਮਾਪਿਪਯਿषੁਃ ਸਤ੍ਰਂ ਤਮਤ੍ਰਿਃ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ, ਅਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਜੀਵਿਤੇਪ੍ਸਯਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ ਤੇ ਮਹਾ-ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਧਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਰਾਸ਼ਰਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਧ ਬਾਰੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਤਾਪਵਿਘ੍ਨਂ ਤੇ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਨ੍ਦਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਅਜਾਨਤਾਮਦੋषਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਧਾਤ੍
ਪੁੱਤਰ, ਕੀ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ?
ਪ੍ਰਜੋਚ੍ਛੇਦਮਿਮਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਕਰ੍ਤੁ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਨੈष ਤਾਤ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਤੂੰ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼ਮ ਏਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਮਾਚਰ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਅਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਰਿष੍ਠਃ ਸਨ੍ਕੁਰੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਸ਼ਰ
ਸੰਯਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾ, ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਧਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਾਪਿ ਹਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਪ੍ਰਜਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਮੋਚ੍ਛੇਦਂ ਨ ਚੈਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ; ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਧਿ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਵਾਸਿष੍ਠ ਤਦਾ ਤਦੁਪਪਾਦਿਤਮ੍। ਆਤ੍ਮਜੇਨ ਸ ਦੋषੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨੀਤ ਇਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਇਥੋਂ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਹਿ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਮੁਨੇ। `ਵਾਸਿष੍ਠੋ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਕੌਸ਼ਿਕੋਤ੍ਸृष੍ਟਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਸ਼ਾਪਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਨ ਚ ਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਾਃ
ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਨ੍ਤੋऽਦਹਨ੍ਦੇਹਂ ਦੇਹਮਨ੍ਯਦ੍ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ।' ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੇਨ ਦृष੍ਟੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਕੇ ਆਖਦੇ, 'ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਰਾਜਾ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਸ਼੍ਚ ਦਿਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮੋਦਤੇ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰੈਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਂ ਵੈ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦ ਏष ਤਾਤ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੌ ਵਾਸਿष੍ਠਨਨ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਸਤ੍ਰਂ ਮੁਞ੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਮਾਪ੍ਤਮਿਦਮਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਯਜਨ 'ਚ ਤੂੰ ਵੀ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਹੁਣ ਇਹ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਦੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਤਦਾ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਰਾਯ ਸਂਭृਤਂ ਪਾਵਕਂ ਤਦਾ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਵਨੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅੱਗ, ਉੱਤਰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਾਸ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।