ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਕਿਲ ਮੇ ਮਾਤਰਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ। ਭਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਪਨਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਭृਗੂਣਾਂ ਯਦਾ ਦਾਰਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ। ਮਾਤਾ ਤਦਾ ਦਧਾਰੇਯਮੂਰੁਣੈਕੇਨ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧਾ ਹਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਯਦਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਪਕृਨ੍ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰ ਥਾਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧਾਰਂ ਪਾਪੋ ਨ ਲਭਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਲੋਕਾਸ੍ਤਦਾ ਪਾਪੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਚ ਯਃ ਪਾਪਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਈਸ਼ਃ ਸਨ੍ਸੋऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਂਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਰੋਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਰੋਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਦਿ ਵੈ ਪਿਤਰੋ ਮਮ। ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਿष੍ਟਂ ਮਤ੍ਵੇਹ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਤਾਕਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ।
ਅਤ ਏषਾਮਹਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਭਵਤਾਂ ਚ ਵਚੋ ਨਾਲਮਹਂ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਪਿ ਚੇਦ੍ਭਵੇਦੇਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਤੋ ਮਹਤ੍। ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦ੍ਭਯਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਉਣਡੇਖੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਨ੍ਯੁਜੋ ਮੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਨਾਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਦਹੇਦੇष ਚ ਮਾਮੇਵ ਨਿਗृਹੀਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੋਕ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ।
ਭਵਤਾਂ ਚ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੇਪ੍ਸੁਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਧਦ੍ਧ੍ਵਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਮ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂਓ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਯ ਏष ਮਨ੍ਯੁਜਸ੍ਤੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਨਾਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਅਪ੍ਸੁ ਤਂ ਮੁਞ੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲੋਕਾ ਹ੍ਯਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਪੋਮਯਾਃ ਸਰ੍ਵਰਸਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਪੋਮਯਂ ਜਗਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਪ੍ਸੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਮਂ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਮਹੋਦਧੌ। ਮਨ੍ਯੁਜੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਾਪੋ ਲੋਕਾ ਹ੍ਯਾਪੋਮਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਵੈਦਕ ਵਿਅਕਤੀ; ਇਹ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾੜੇਗੀ, ਪਰ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਯੇਯਂ ਤਵਾਨਘ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਚੈਵਂ ਸਾਮਰਾ ਲੋਕਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਸੱਚੀ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਤਾਤ ਔਰ੍ਵੋऽਗ੍ਨਿਂ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਚੈਵਾਪ ਉਪਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾ, ਔਰਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਮਹਦ੍ਧਯਸ਼ਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ। ਤਮਗ੍ਨਿਮੁਦ੍ਹਿਰਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਿਬਤ੍ਯਾਪੋ ਮਹੋਦਧੌ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਲੋਕਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪਰਾਸ਼ਰਂ ਪਰਾਁਲ੍ਲੋਕਾਞ੍ਜਾਨਞ੍ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੇਜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਦਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾਭਵਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਦਰਯੋਗ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਈਜੇ ਚ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ऋषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯੋऽਥ ਪਰਾਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਦਦਾਹ ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹਿ ਤਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸਿष੍ਠੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਧਾਤ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਮਸ੍ਯ ਮਾਂ ਭਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਪਾਵਕਾਨਾਂ ਚ ਸਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਚੌਥੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਹੂਯਮਾਨੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ। ਤਦ੍ਵਿਦੀਪਿਤਮਾਕਾਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣੇਵ ਘਨਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਤਂ ਵਸਿष੍ਠਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੇਨਿਰੇ। ਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਉਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਨ੍ਯੈਰ੍ऋषਿਰੁਧਾਰਧੀਃ। ਸਮਾਪਿਪਯਿषੁਃ ਸਤ੍ਰਂ ਤਮਤ੍ਰਿਃ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ, ਅਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਜੀਵਿਤੇਪ੍ਸਯਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ ਤੇ ਮਹਾ-ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਧਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਰਾਸ਼ਰਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਧ ਬਾਰੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਤਾਪਵਿਘ੍ਨਂ ਤੇ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਨ੍ਦਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਅਜਾਨਤਾਮਦੋषਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਧਾਤ੍
ਪੁੱਤਰ, ਕੀ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ?
ਪ੍ਰਜੋਚ੍ਛੇਦਮਿਮਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਕਰ੍ਤੁ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਨੈष ਤਾਤ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਤੂੰ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼ਮ ਏਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਮਾਚਰ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਅਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਰਿष੍ਠਃ ਸਨ੍ਕੁਰੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਸ਼ਰ
ਸੰਯਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾ, ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਧਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ।