ਯਦਾ ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਰਾਦਾਤੁਂ ਨ ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਦਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਦृष੍ਟ ਉਪਾਯਸ੍ਤਾਤ ਸਂਮਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਸਹੀ ਸਮਝਿਆ।
ਆਤ੍ਮਹਾ ਚ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍। ਤਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਨਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਪਿਆਰੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚੈਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਾਤ ਯਦਿਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਨਿਯਚ੍ਛੇਦਂ ਮਨਃ ਪਾਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾਭਵਾਤ੍
ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲੈ।
ਮਾ ਵਧੀਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂਸ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਦੂषਯਨ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਜਹਿ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ; ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ, ਉਠੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲੈ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਨ ਸਾ ਮੇ ਵਿਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਥਾਰੋषਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਵੈ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਅਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਹਿ ਮਾਂ ਰੋषੋ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਰਿਵਾਰਣਿਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਵਿਅਰਥ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਜੀਣਾ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਨਾ ਲੱਭਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਕਾਰਣਤਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਂਜਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਨਾਲਂ ਸ ਮਨੁਜਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸਾ ਆਉਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਹਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਸ੍ਥਾਨੇ ਰੋषਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨृਪੈਃ ਸਰ੍ਵਜਿਗੀषੁਭਿਃ
ਉਹ ਬਦਚਲਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਠੀਕ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੌषਮਹਮੂਰੁਸ੍ਥੋ ਗਰ੍ਭਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਰਾਵਂ ਮਾਤृਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭृਗੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵਧੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਾਮਰੈਰ੍ਹਿ ਯਦਾ ਲੋਕੇ ਭृਗੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਧਮੈਃ। ਆਗਰ੍ਭੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਮਾਂ ਮਨ੍ਯੁਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਕਿਲ ਮੇ ਮਾਤਰਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ। ਭਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਧਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਪਨਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਤਾਨ੍ਭृਗੂਣਾਂ ਯਦਾ ਦਾਰਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ। ਮਾਤਾ ਤਦਾ ਦਧਾਰੇਯਮੂਰੁਣੈਕੇਨ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧਾ ਹਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਯਦਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਪਕृਨ੍ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰ ਥਾਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧਾਰਂ ਪਾਪੋ ਨ ਲਭਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਲੋਕਾਸ੍ਤਦਾ ਪਾਪੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਚ ਯਃ ਪਾਪਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਈਸ਼ਃ ਸਨ੍ਸੋऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਂਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਰੋਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਰੋਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਦਿ ਵੈ ਪਿਤਰੋ ਮਮ। ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਿष੍ਟਂ ਮਤ੍ਵੇਹ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਤਾਕਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ।
ਅਤ ਏषਾਮਹਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਭਵਤਾਂ ਚ ਵਚੋ ਨਾਲਮਹਂ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਪਿ ਚੇਦ੍ਭਵੇਦੇਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਤੋ ਮਹਤ੍। ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦ੍ਭਯਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਉਣਡੇਖੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਨ੍ਯੁਜੋ ਮੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਨਾਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਦਹੇਦੇष ਚ ਮਾਮੇਵ ਨਿਗृਹੀਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੋਕ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ।
ਭਵਤਾਂ ਚ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੇਪ੍ਸੁਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਧਦ੍ਧ੍ਵਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਮ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂਓ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰੋ।
ਯ ਏष ਮਨ੍ਯੁਜਸ੍ਤੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਨਾਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਅਪ੍ਸੁ ਤਂ ਮੁਞ੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲੋਕਾ ਹ੍ਯਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਪੋਮਯਾਃ ਸਰ੍ਵਰਸਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਪੋਮਯਂ ਜਗਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਪ੍ਸੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਮਂ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਮਹੋਦਧੌ। ਮਨ੍ਯੁਜੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਾਪੋ ਲੋਕਾ ਹ੍ਯਾਪੋਮਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਵੈਦਕ ਵਿਅਕਤੀ; ਇਹ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾੜੇਗੀ, ਪਰ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਯੇਯਂ ਤਵਾਨਘ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਚੈਵਂ ਸਾਮਰਾ ਲੋਕਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਸੱਚੀ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਤਾਤ ਔਰ੍ਵੋऽਗ੍ਨਿਂ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਚੈਵਾਪ ਉਪਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾ, ਔਰਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਮਹਦ੍ਧਯਸ਼ਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ। ਤਮਗ੍ਨਿਮੁਦ੍ਹਿਰਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਿਬਤ੍ਯਾਪੋ ਮਹੋਦਧੌ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਲੋਕਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪਰਾਸ਼ਰਂ ਪਰਾਁਲ੍ਲੋਕਾਞ੍ਜਾਨਞ੍ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੇਜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਦਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾਭਵਾਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਦਰਯੋਗ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਈਜੇ ਚ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ऋषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯੋऽਥ ਪਰਾਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਦਦਾਹ ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।