ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨਾਮਯਮ੍। ਉਪਾਰਮ੍ਯ ਚ ਗਚ੍ਛੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਨਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਮੁੜ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਉਵਾਚ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਵਸ੍ਤਾਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ੍ਮਰਤਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨਾਦਤ੍ਤਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਲੈ ਲਈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗਰ੍ਭਾਨਪਿ ਯਦਾ ਯੂਯਂ ਭृਗੂਣਾਂ ਘ੍ਨਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਤਦਾਯਮੂਰੁਣਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧृਤਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਭਰਗਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ।
षਡਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਖਿਲੋ ਵੇਦ ਇਮਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਮੇਵ ਹ। ਵਿਵੇਸ਼ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਗਏ, ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਸੋऽਯਂ ਪਿਤृਵਧਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮੁषਿਤਾਨਿ ਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।
ਤਮੇਵ ਯੂਯਂ ਯਾਚਧ੍ਵਮੌਰ੍ਵਂ ਮਮ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ਦृष੍ਟੀਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇ ਤਮੂਰੁਜਮ੍। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਔਰਵ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਨੈਵ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਸ ਔਰ੍ਵ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰੂਰੁਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਔਰਵ ਨਾਮਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਨृਪਾਃ। ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਰ੍ਮੇਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਸਮਝਿਆ।
ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਤ ਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਮਨਃ ਪ੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮਨ ਵਿਚ ਥਿਰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਪਚਿਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਭृਗੂਣਾਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪਸਾ ਸਹਤੈਧਿਤਃ
ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗੌਰਵ, ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਨ੍। ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਨ੍ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਬਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਤ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਪਿਤृਲੋਕਾਦੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਊਚੁਰਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਏ ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਔਰ੍ਵ ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇ ਤਪਸੋਗ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਯਚ੍ਛ ਕ੍ਰੋਧਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਔਰਵ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਈ ਗਈ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ।
ਨਾਨੀਸ਼ੈਰ੍ਹਿ ਤਦਾ ਤਾਤ ਭृਗੁਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਵਧੋ ਹ੍ਯੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਹਿਂਸਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਆਰੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਸਭ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਆਯੁषਾ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟੇਨ ਯਦਾ ਨਃ ਖੇਦ ਆਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਦਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਧਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰੀਪ੍ਸਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਨਿਖਾਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵੈ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੇਨਚਿਦ੍ਗृਗੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਵੈਰਾਯੈਵ ਤਦਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕੋਪਯਿष੍ਣੁਭਿਃ
ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਹਿ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਪ੍ਸੂਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਧਨਮਾਹਰਤ੍
ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਸੀਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਯਦਾ ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਰਾਦਾਤੁਂ ਨ ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਦਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰਯਂ ਦृष੍ਟ ਉਪਾਯਸ੍ਤਾਤ ਸਂਮਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਸਹੀ ਸਮਝਿਆ।
ਆਤ੍ਮਹਾ ਚ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍। ਤਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਨਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਪਿਆਰੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚੈਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਾਤ ਯਦਿਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਨਿਯਚ੍ਛੇਦਂ ਮਨਃ ਪਾਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾਭਵਾਤ੍
ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲੈ।
ਮਾ ਵਧੀਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂਸ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਦੂषਯਨ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਜਹਿ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ; ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ, ਉਠੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲੈ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਨ ਸਾ ਮੇ ਵਿਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਥਾਰੋषਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਵੈ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਅਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਹਿ ਮਾਂ ਰੋषੋ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਰਿਵਾਰਣਿਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਵਿਅਰਥ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਜੀਣਾ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਨਾ ਲੱਭਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਕਾਰਣਤਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਂਜਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਨਾਲਂ ਸ ਮਨੁਜਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸਾ ਆਉਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਹਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਸ੍ਥਾਨੇ ਰੋषਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨृਪੈਃ ਸਰ੍ਵਜਿਗੀषੁਭਿਃ
ਉਹ ਬਦਚਲਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਠੀਕ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੌषਮਹਮੂਰੁਸ੍ਥੋ ਗਰ੍ਭਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਰਾਵਂ ਮਾਤृਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭृਗੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵਧੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਾਮਰੈਰ੍ਹਿ ਯਦਾ ਲੋਕੇ ਭृਗੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਧਮੈਃ। ਆਗਰ੍ਭੋਤ੍ਸਾਦਨਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਮਾਂ ਮਨ੍ਯੁਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।