ਖਨਤਾऽਧਿਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੇਨਚ੍ਚਿਦ੍ਧृਗੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਤਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
—ਕਿਸੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੋਦ ਕੇ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਦੇਖਿਆ।
ਅਵਮਨ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਭृਗੂਂਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਣਗਤਾਨ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਨਿੰਦ ਕੇ, ਪਰਮ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਰ੍ਭਾਦਵਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਤਤ ਉਚ੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਭृਗੁष੍ਵੇਵਂ ਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਭਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਭृਗੁਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਗਿਰਿਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਤਾਸਾਮਨ੍ਯਤਮਾ ਗਰ੍ਭਂ ਭਯਾਦ੍ਦਧ੍ਰੇ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਭਰਗਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਿਮਵੰਤ ਦੇ ਅਪਹੁੰਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਊਰੁਣੈਕੇਨ ਵਾਭੋਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕੁਲਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ। ਤਂ ਗਰ੍ਭਮੁਪਲਭ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੇਕਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਡਰ ਕਰਕੇ—
ਗਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮੁਪਹ੍ਵਰੇ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਾ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦੱਸ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਤੇऽਥ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਅਥ ਗਰ੍ਭਃ ਸ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵੋਰੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਰਭ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁष੍ਣਨ੍ਦृष੍ਟੀਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਬਭ੍ਰਮੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ, ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਆਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਜ੍ਯੋਤਿਃਪ੍ਰਹੀਣਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਰ੍ਚਿष ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ, ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪਏ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨਾਮਯਮ੍। ਉਪਾਰਮ੍ਯ ਚ ਗਚ੍ਛੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਨਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਮੁੜ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਉਵਾਚ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਵਸ੍ਤਾਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ੍ਮਰਤਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨਾਦਤ੍ਤਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਲੈ ਲਈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗਰ੍ਭਾਨਪਿ ਯਦਾ ਯੂਯਂ ਭृਗੂਣਾਂ ਘ੍ਨਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਤਦਾਯਮੂਰੁਣਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧृਤਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਭਰਗਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ।
षਡਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਖਿਲੋ ਵੇਦ ਇਮਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਮੇਵ ਹ। ਵਿਵੇਸ਼ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਗਏ, ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਸੋऽਯਂ ਪਿਤृਵਧਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮੁषਿਤਾਨਿ ਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।
ਤਮੇਵ ਯੂਯਂ ਯਾਚਧ੍ਵਮੌਰ੍ਵਂ ਮਮ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ਦृष੍ਟੀਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇ ਤਮੂਰੁਜਮ੍। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਔਰਵ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਨੈਵ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਸ ਔਰ੍ਵ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰੂਰੁਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਔਰਵ ਨਾਮਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਨृਪਾਃ। ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਰ੍ਮੇਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਾਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਸਮਝਿਆ।
ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਤ ਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਤਦਾ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਮਨਃ ਪ੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮਨ ਵਿਚ ਥਿਰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਪਚਿਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਭृਗੂਣਾਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪਸਾ ਸਹਤੈਧਿਤਃ
ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗੌਰਵ, ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਨ੍। ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਨ੍ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਬਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਤ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਪਿਤृਲੋਕਾਦੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਊਚੁਰਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਏ ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਔਰ੍ਵ ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇ ਤਪਸੋਗ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਿਯਚ੍ਛ ਕ੍ਰੋਧਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਔਰਵ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਈ ਗਈ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ।
ਨਾਨੀਸ਼ੈਰ੍ਹਿ ਤਦਾ ਤਾਤ ਭृਗੁਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਵਧੋ ਹ੍ਯੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਹਿਂਸਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਆਰੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਸਭ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਆਯੁषਾ ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟੇਨ ਯਦਾ ਨਃ ਖੇਦ ਆਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਦਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਧਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰੀਪ੍ਸਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਨਿਖਾਤਂ ਯਚ੍ਚ ਵੈ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੇਨਚਿਦ੍ਗृਗੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਵੈਰਾਯੈਵ ਤਦਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕੋਪਯਿष੍ਣੁਭਿਃ
ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਹਿ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਪ੍ਸੂਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਧਨਮਾਹਰਤ੍
ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਸੀਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?