ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਂ ਤੁ ਤਾਤੇਤਿ ਨੈष ਤਾਤਸ੍ਤਵਾਨਘ। ਆਰ੍ਯ ਏष ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ 'ਤਾਤਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ऋषਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰष੍ਠੋ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਨ੍ਤ੍ਯਧੀਃ
ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਹੇਤੁਨਾ ਯੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ; ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕਿਵੇਂ।
ਯਾਜ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਲੋਕੇ ਭृਗੂਣਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਃ। ਸ ਤਾਨਗ੍ਰਭੁਜਸ੍ਤਾਤ ਧਾਨ੍ਯੇਨ ਚ ਧਨੇਨ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ।
ਸੋਮਾਨ੍ਤੇ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲੇਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੇऽਥ ਕਥਂਚਨ
ਸੋਮਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਿਆ—
ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਕੁਲੇਯਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਕਾਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਭृਗੂਣਾਂ ਤੁ ਧਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਤਦ ਉਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਆਈ; ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਧਨ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ—
ਯਾਚਿष੍ਣਵੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਭੂਮੌ ਤੁ ਨਿਦਦੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭृਗਵੋ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
—ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਏ; ਕੁਝ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਖੂਤ ਧਨ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤੋ ਭਯਮ੍। ਭृਹਵਸ੍ਤੁ ਦਦੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਦੋਹਰੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਕੁਝ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤਦਾ ਤਾਤ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਤਤੋ ਮਹੀਤਲਂ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਫਿਰ, ਪੁੱਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਛੁਪਾਇਆ ਸੀ—
ਖਨਤਾऽਧਿਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੇਨਚ੍ਚਿਦ੍ਧृਗੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਤਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
—ਕਿਸੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੋਦ ਕੇ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਦੇਖਿਆ।
ਅਵਮਨ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਭृਗੂਂਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਣਗਤਾਨ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਨਿੰਦ ਕੇ, ਪਰਮ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਰ੍ਭਾਦਵਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਤਤ ਉਚ੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਭृਗੁष੍ਵੇਵਂ ਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਭਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਭृਗੁਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਗਿਰਿਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਤਾਸਾਮਨ੍ਯਤਮਾ ਗਰ੍ਭਂ ਭਯਾਦ੍ਦਧ੍ਰੇ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਭਰਗਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਿਮਵੰਤ ਦੇ ਅਪਹੁੰਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਊਰੁਣੈਕੇਨ ਵਾਭੋਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕੁਲਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ। ਤਂ ਗਰ੍ਭਮੁਪਲਭ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੇਕਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਡਰ ਕਰਕੇ—
ਗਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮੁਪਹ੍ਵਰੇ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਾ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦੱਸ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਤੇऽਥ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਅਥ ਗਰ੍ਭਃ ਸ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵੋਰੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਰਭ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁष੍ਣਨ੍ਦृष੍ਟੀਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਬਭ੍ਰਮੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ, ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਆਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਜ੍ਯੋਤਿਃਪ੍ਰਹੀਣਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਰ੍ਚਿष ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ, ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪਏ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨਾਮਯਮ੍। ਉਪਾਰਮ੍ਯ ਚ ਗਚ੍ਛੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਨਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਮੁੜ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਉਵਾਚ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਵਸ੍ਤਾਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ੍ਮਰਤਾ ਨਿਹਤਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨਾਦਤ੍ਤਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਲੈ ਲਈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗਰ੍ਭਾਨਪਿ ਯਦਾ ਯੂਯਂ ਭृਗੂਣਾਂ ਘ੍ਨਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਤਦਾਯਮੂਰੁਣਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧृਤਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਭਰਗਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ।
षਡਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਖਿਲੋ ਵੇਦ ਇਮਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਮੇਵ ਹ। ਵਿਵੇਸ਼ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਗਏ, ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਸੋऽਯਂ ਪਿਤृਵਧਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮੁषਿਤਾਨਿ ਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।
ਤਮੇਵ ਯੂਯਂ ਯਾਚਧ੍ਵਮੌਰ੍ਵਂ ਮਮ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋ ਦृष੍ਟੀਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇ ਤਮੂਰੁਜਮ੍। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਔਰਵ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੇਨੈਵ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਸ ਔਰ੍ਵ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰੂਰੁਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਔਰਵ ਨਾਮਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।