ਸ੍ਵਤੇਜਸੈਵ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯਮृषੇਰ੍ਵਿਭੋ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਭਾਗਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ਼ਾਸਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਪਿਤਾਮ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍। ऋषਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ।
ਦਿਵਿ ਦੇਵਾ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਭੂਤਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਲੌਕਿਕਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ। ਅੱਗ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਛਾਪਂ ਲੇਭੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭृਗੁਤਃ ਪੁਰਾ। ਏਵਮੇष ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤ ਹਤਿਹਾਸੋऽਗ੍ਨਿਸ਼ਾਪਜਃ। ਪੁਲੋਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਯਂ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਚ ਸਂਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਭਰਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰੀ ਸੀ—ਹਤੀ ਦਾ ਹੱਸਣਾ, ਅੱਗ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਪੁਲੋਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਚਯਵਨ ਦਾ ਜਨਮ।
ਸ ਚਾਪਿ ਚ੍ਯਵਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋऽਜਨਯਤ੍ਸੁਤਮ੍। ਸੁਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਤੇ ਚਯਵਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਰਗੂ ਵੰਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਕਨਿਆ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ਤੁ ਰੁਰੁਂ ਨਾਮ ਘृਤਾਚ੍ਯਾਂ ਸਮਜੀਜਨਤ੍। ਰੁਰੁਃ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਨਕਂ ਸਮਜੀਜਨਮ੍
ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਨਕਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਨਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਸਤ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਜਾਤਸ੍ਤਪਸਿ ਤੀਵ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਿਰਯਸ਼ਾਸ੍ਤਤਃ
ਸ਼ੁਨਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਰਗੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰੁਰੋਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੁਰੂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਤੂੰ ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ऋषਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪੋਵਿਦ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮੇਨਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਮੇਨਕਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਯਥਾਕਾਲਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਨੇ, ਹੇ ਭਰਗੂ ਵੰਸ਼ੀ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਸ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚੈਵ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਜਗਾਮ ਸਾ। ਅਪ੍ਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗਰਭ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਬਿਨਾ ਦਿਲ ਲਾਏ ਤੇ ਲਜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਨ੍ਯਾਮਮਰਗਰ੍ਭਾਭਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਜਨੇ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਪੋष ਚ। ਵਵृਧੇ ਸਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣ ਪੋਸਣ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀ।
ਜਾਤਕਾਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ।
ਪ੍ਰਮਦਾਭ੍ਯੋ ਵਰਾ ਸਾ ਤੁ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰੇਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਰੱਖਿਆ।
ਤਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਰੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਦਨੋਪਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਸਖਿਭਿਃ ਸੋऽਥ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਪ੍ਰਮਤਿਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਯਾਚਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੁਰਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍। ਵਿਵਾਹਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਭਗਦੈਵਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚੁਣਿਆ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਸਖੀਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਵਿਆਹ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਂਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਵੈ ਭੁਜਂਗਂ ਤਿਰ੍ਯਗਾਯਤਮ੍। ਪਦਾ ਚੈਨਂ ਸਮਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षੁਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾ
ਉਹ ਇੱਕ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਬੈਠੀ, ਮੌਤ ਵਲ ਵਧਦੀ ਹੋਈ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਯਾਸ਼੍ਚੋਦਿਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ। ਵਿषੋਪਲਿਪ੍ਤਾਨ੍ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਭृਸ਼ਮਙ੍ਗੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਾਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਬੇਖ਼ਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਸ ਲਿਆ।
ਸਾ ਦष੍ਟਾ ਤੇਨ ਸਰ੍ਪੇਣ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ। ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਵਿਗਤਸ਼੍ਰੀਕਾ ਭ੍ਰष੍ਟਾਭਰਣਚੇਤਨਾ
ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਗੁਆ ਲਏ।
ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਕਰੀ ਤੇषਾਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਵ੍ਯਸੁਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਸਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਮਾऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਨਾ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇਵਾਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਪਵਿषਾਰ੍ਦਿਤਾ। ਭੂਯੋ ਮਨੋਹਰਤਰਾ ਬਭੂਵ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਯੇ ਚੈਵਾਨ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਭੂਤਲੇ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਤਰਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਰੇਯੋ ਮਹਾਜਾਨੁਃ ਕੁਸ਼ਿਕਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੇਖਲਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ: ਸੁਵਸਤਿਆਤਰੇਯ, ਮਹਾਜਾਨੂ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਤੇ ਸ਼ੰਖਮੇਖਲਾ।
ਉਦ੍ਦਾਲਕਃ ਕਠਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕੌਣਕृਤ੍ਸ੍ਯ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੋऽਥ ਗੌਤਮਃ
ਉਦਾਲਕ, ਕਠ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ਵੇਤ, ਭਰਦਵਾਜ, ਕਉਣਕ੍ਰਿਤਸ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਤੇ ਗੌਤਮ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।