ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਗਰ੍ਭੇ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਰਾਜ੍ਞਾਭਿਵਾਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੇਨ ਸਾ ਗਰ੍ਭਂ ਸੁषੁਵੇ ਨ ਤੁ ਤਂ ਯਦਾ। ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਮਨਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮੇ ਵਰ੍षੇ ਸ ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਰषਰ੍षਭਃ। ਅਸ਼੍ਮਕੋ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪੌਦਨ੍ਯਂ ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ 'ਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਅਸ਼ਮਕ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੌਦਨਯਾ ਵਸਾਇਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਕੁਲਕਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ, ਅਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਲਈ ਜਨਮ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਖੁਦ ਹੀ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਰਾਸੁਃ ਸ ਯਤਸ੍ਤੇਨ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਮੁਨਿਃ। ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੇਨ ਤਤੋ ਲੋਕੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮਨ੍ਯਤ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਿਤਰਂ ਮੁਨਿਃ। ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰੀਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਾਤ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਮਾਤੁਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ 'ਤਾਤਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਤਾਤੇਤਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੀ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ 'ਤਾਤਾ' ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤਿ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾ ਤਾਤ ਤਾਤਤਾਤੇਤਿ ਬ੍ਰੂਹ੍ਯੇਨਂ ਪਿਤਰਂ ਪਿਤੁਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਤਾਤੋ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ, ਉਸਨੂੰ 'ਤਾਤਾ' ਨਾ ਕਹਿ; ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਂ ਤੁ ਤਾਤੇਤਿ ਨੈष ਤਾਤਸ੍ਤਵਾਨਘ। ਆਰ੍ਯ ਏष ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ 'ਤਾਤਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ऋषਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰष੍ਠੋ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਰਨ੍ਤ੍ਯਧੀਃ
ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਹੇਤੁਨਾ ਯੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ; ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕਿਵੇਂ।
ਯਾਜ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਲੋਕੇ ਭृਗੂਣਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਃ। ਸ ਤਾਨਗ੍ਰਭੁਜਸ੍ਤਾਤ ਧਾਨ੍ਯੇਨ ਚ ਧਨੇਨ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ।
ਸੋਮਾਨ੍ਤੇ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲੇਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੇऽਥ ਕਥਂਚਨ
ਸੋਮਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਿਆ—
ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਕੁਲੇਯਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਕਾਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਭृਗੂਣਾਂ ਤੁ ਧਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਤਦ ਉਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਆਈ; ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਧਨ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ—
ਯਾਚਿष੍ਣਵੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਭੂਮੌ ਤੁ ਨਿਦਦੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭृਗਵੋ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
—ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਏ; ਕੁਝ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਖੂਤ ਧਨ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤੋ ਭਯਮ੍। ਭृਹਵਸ੍ਤੁ ਦਦੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਦੋਹਰੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਕੁਝ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤਦਾ ਤਾਤ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਤਤੋ ਮਹੀਤਲਂ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਫਿਰ, ਪੁੱਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੇ ਛੁਪਾਇਆ ਸੀ—
ਖਨਤਾऽਧਿਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੇਨਚ੍ਚਿਦ੍ਧृਗੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਤਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
—ਕਿਸੇ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੋਦ ਕੇ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਦੇਖਿਆ।
ਅਵਮਨ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਭृਗੂਂਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਣਗਤਾਨ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਨਿੰਦ ਕੇ, ਪਰਮ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਰ੍ਭਾਦਵਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਤਤ ਉਚ੍ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਭृਗੁष੍ਵੇਵਂ ਭਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਭਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਭृਗੁਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਗਿਰਿਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਤਾਸਾਮਨ੍ਯਤਮਾ ਗਰ੍ਭਂ ਭਯਾਦ੍ਦਧ੍ਰੇ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਭਰਗਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਿਮਵੰਤ ਦੇ ਅਪਹੁੰਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਊਰੁਣੈਕੇਨ ਵਾਭੋਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕੁਲਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ। ਤਂ ਗਰ੍ਭਮੁਪਲਭ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੇਕਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਡਰ ਕਰਕੇ—
ਗਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮੁਪਹ੍ਵਰੇ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਾ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦੱਸ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਤੇऽਥ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਅਥ ਗਰ੍ਭਃ ਸ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵੋਰੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਰਭ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁष੍ਣਨ੍ਦृष੍ਟੀਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਬਭ੍ਰਮੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ, ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਆਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਜ੍ਯੋਤਿਃਪ੍ਰਹੀਣਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਰ੍ਚਿष ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆ, ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪਏ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ।