ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣੈਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਚ ਪੁਨਃ ਸ ਤਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਗਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਸਿष੍ਠਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ। ਗ੍ਰਸ੍ਤ ਆਸੀਦ੍ਗ੍ਰਹੇਣੇਵ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਕੇਵਲ ਵਸੀਸ਼ਟ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਵ ਕਾਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਤੇਜਸਾ ਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਵਾਚ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਲੇ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੋਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਅੰਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸੀਸ਼ਟ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸੌਦਾਸੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੌਦਾਸਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਯਾਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਵृਤ੍ਤਮੇਤਦ੍ਯਥਾਕਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਵੈ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾऽਵਮਂਸ੍ਥਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਓ; ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਸਮਝੀਓ।
ਨਾਵਮਂਸ੍ਯੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕਦਾਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਨ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਯੋਗ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਨਮਾਨ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਚ ਯੇਨਾਹਮਨृਣਃ ਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੋੜੀ ਤੋਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਪਤ੍ਯਾਯੇਪ੍ਸਿਤਾਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹਿषੀਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੀਲਰੂਪਗੁਣੋਪੇਤਾਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵृਦ੍ਧਯੇ
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਧੇ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯਯੌ ਕਾਲੇ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਹ ਤੇਨ ਵੈ। ਖ੍ਯਾਤਾਂ ਪੁਰੀਮਿਮਾਂ ਲੋਕੇष੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮੋਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਿਵੌਕਸ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸੁਚਿਰਾਯ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਗਰੀਂ ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਸਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਮਹੀਪਾਲਮਯੋਧ੍ਯਾਵਾਸਿਨੋ ਜਨਾਃ। ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਸਹਿਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਧਨ-ਵਾਨਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਕ੍ਤਿਮृष੍ਟਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਮਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸਾ ਪੁਰੀ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵਾਮਰਾਵਤੀ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਰਾਜਰ੍षੌ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਦੇਵੀ ਵਸਿष੍ਠਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਚੰਗੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ऋਤਾਵਥ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤੁ ਸਂਬਭੂਵ ਤਯਾ ਸਹ। ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਗृषਿਃ
ਫਿਰ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਗਰ੍ਭੇ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਰਾਜ੍ਞਾਭਿਵਾਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੇਨ ਸਾ ਗਰ੍ਭਂ ਸੁषੁਵੇ ਨ ਤੁ ਤਂ ਯਦਾ। ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਮਨਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮੇ ਵਰ੍षੇ ਸ ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਰषਰ੍षਭਃ। ਅਸ਼੍ਮਕੋ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪੌਦਨ੍ਯਂ ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ 'ਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਅਸ਼ਮਕ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੌਦਨਯਾ ਵਸਾਇਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਕੁਲਕਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ, ਅਦ੍ਰਸ਼ਯੰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਲਈ ਜਨਮ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਖੁਦ ਹੀ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਰਾਸੁਃ ਸ ਯਤਸ੍ਤੇਨ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਮੁਨਿਃ। ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੇਨ ਤਤੋ ਲੋਕੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮਨ੍ਯਤ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਿਤਰਂ ਮੁਨਿਃ। ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰੀਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਾਤ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਮਾਤੁਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ 'ਤਾਤਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।
ਤਾਤੇਤਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੀ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ 'ਤਾਤਾ' ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤਿ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾ ਤਾਤ ਤਾਤਤਾਤੇਤਿ ਬ੍ਰੂਹ੍ਯੇਨਂ ਪਿਤਰਂ ਪਿਤੁਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਤਾਤੋ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ, ਉਸਨੂੰ 'ਤਾਤਾ' ਨਾ ਕਹਿ; ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ।