ਅਯਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਤਸ੍ਯੇਹ ਵੇਦਾਨਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਹृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਗृषਿਃ। ਅਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਟ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; 'ਸੰਤਾਨ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਵਧ੍ਵਾ ਸਹਾਨਘ। ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਮਾਸੀਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਂ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ। ਆਵਿष੍ਟੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋਗ੍ਰੇਣ ਇਯੇषਾਤ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਮੁਨਿਮ੍
ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਮਗ੍ਰਤਃ। ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਯਾ ਵਾਚਾ ਵਸਿष੍ਠਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਰੂਣ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ (ਪਤਨੀ) ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸੌ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਵੋਗ੍ਰੇਣ ਦਣ੍ਡੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤੇਨ ਕਾष੍ਠੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਸ੍ਵਦृਤੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਪਾਪਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਰੁਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਯਮਿਹਾਤ੍ਤੁਂ ਵੈ ਨੂਨਮਾਵਾਂ ਸਮੀਹਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮਾਭੈਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਤੁ ਕਥਂਚਨ। ਨੈਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁਤਰੀ, ਡਰੋ ਨਾ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦੋऽਯਂ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਭੁਵਿ। ਸ ਏषੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਵਸਤ੍ਯਤਿਭੀषਣਃ
ਇਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣੈਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਚ ਪੁਨਃ ਸ ਤਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਗਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਸਿष੍ਠਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ। ਗ੍ਰਸ੍ਤ ਆਸੀਦ੍ਗ੍ਰਹੇਣੇਵ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਕੇਵਲ ਵਸੀਸ਼ਟ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਵ ਕਾਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਤੇਜਸਾ ਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਵਾਚ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਲੇ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੋਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਅੰਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸੀਸ਼ਟ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸੌਦਾਸੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੌਦਾਸਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਯਾਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਵृਤ੍ਤਮੇਤਦ੍ਯਥਾਕਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਵੈ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾऽਵਮਂਸ੍ਥਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਓ; ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਸਮਝੀਓ।
ਨਾਵਮਂਸ੍ਯੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕਦਾਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਨ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਯੋਗ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਨਮਾਨ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਚ ਯੇਨਾਹਮਨृਣਃ ਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੋੜੀ ਤੋਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਪਤ੍ਯਾਯੇਪ੍ਸਿਤਾਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹਿषੀਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੀਲਰੂਪਗੁਣੋਪੇਤਾਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵृਦ੍ਧਯੇ
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਧੇ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯਯੌ ਕਾਲੇ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਹ ਤੇਨ ਵੈ। ਖ੍ਯਾਤਾਂ ਪੁਰੀਮਿਮਾਂ ਲੋਕੇष੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮੋਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਿਵੌਕਸ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸੁਚਿਰਾਯ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਗਰੀਂ ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਸਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਮਹੀਪਾਲਮਯੋਧ੍ਯਾਵਾਸਿਨੋ ਜਨਾਃ। ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਸਹਿਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਧਨ-ਵਾਨਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਕ੍ਤਿਮृष੍ਟਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਮਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸਾ ਪੁਰੀ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵਾਮਰਾਵਤੀ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਰਾਜਰ੍षੌ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਦੇਵੀ ਵਸਿष੍ਠਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਚੰਗੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ऋਤਾਵਥ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤੁ ਸਂਬਭੂਵ ਤਯਾ ਸਹ। ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਗृषਿਃ
ਫਿਰ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਿਆ।