ਸਾ ਵਿਪਾਸ਼ੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਦੀ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਚਨਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖਿਤੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ੋਕੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਨ ਚੈਕਤ੍ਰ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ। ਸੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪੁਨਰੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਦੀਂ ਹੈਮਵਤੀਂ ਤਦਾ। ਚਣ੍ਡਗ੍ਰਾਹਵਤੀਂ ਭੀਮਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤਮਗ੍ਨਿਸਂ ਵਿਪ੍ਰਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ। ਸ਼ਤਧਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਦ੍ਰੁਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਪਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਲਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਵਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਦृਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਖ੍ਯਯਾ ਵਧ੍ਵਾਥਾਸ਼੍ਰਮੇਨੁਸृਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਂਗਤ੍ਯਾ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਪृष੍ਠਤਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ षਡ੍ਮਿਰਙ੍ਗੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜਤਿ ਕੋਨ੍ਵੇष ਮਾਮਿਤ੍ਯੇਵਾਥ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵੈ ਤਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਤ-ਵਧੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਹਮੇਕਾਕਿਨੀ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਪਰਃ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਸ੍ਯੈष ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਸ੍ਵਨਃ। ਪੁਰਾ ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵੇਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰਿਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਪੁਤਰੀ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਵੈਦ ਉਚਾਰਣ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਯਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਤਸ੍ਯੇਹ ਵੇਦਾਨਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਹृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਗृषਿਃ। ਅਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਟ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; 'ਸੰਤਾਨ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਵਧ੍ਵਾ ਸਹਾਨਘ। ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਮਾਸੀਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਂ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ। ਆਵਿष੍ਟੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋਗ੍ਰੇਣ ਇਯੇषਾਤ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਮੁਨਿਮ੍
ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਮਗ੍ਰਤਃ। ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਯਾ ਵਾਚਾ ਵਸਿष੍ਠਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਰੂਣ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ (ਪਤਨੀ) ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸੌ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਵੋਗ੍ਰੇਣ ਦਣ੍ਡੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤੇਨ ਕਾष੍ਠੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਸ੍ਵਦृਤੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਪਾਪਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਰੁਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਯਮਿਹਾਤ੍ਤੁਂ ਵੈ ਨੂਨਮਾਵਾਂ ਸਮੀਹਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮਾਭੈਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਤੁ ਕਥਂਚਨ। ਨੈਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁਤਰੀ, ਡਰੋ ਨਾ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦੋऽਯਂ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਭੁਵਿ। ਸ ਏषੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਵਸਤ੍ਯਤਿਭੀषਣਃ
ਇਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣੈਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਚ ਪੁਨਃ ਸ ਤਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਗਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਾਸਿष੍ਠਸ੍ਯੈਵ ਤੇਜਸਾ। ਗ੍ਰਸ੍ਤ ਆਸੀਦ੍ਗ੍ਰਹੇਣੇਵ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਕੇਵਲ ਵਸੀਸ਼ਟ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਵ ਕਾਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਸ ਨृਪਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਤੇਜਸਾ ਰਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਵਾਚ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਲੇ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੋਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਅੰਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸੀਸ਼ਟ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸੌਦਾਸੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੌਦਾਸਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਯਾਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਵृਤ੍ਤਮੇਤਦ੍ਯਥਾਕਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਵੈ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾऽਵਮਂਸ੍ਥਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਓ; ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਸਮਝੀਓ।
ਨਾਵਮਂਸ੍ਯੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕਦਾਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਨ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਯੋਗ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਨਮਾਨ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਚ ਯੇਨਾਹਮਨृਣਃ ਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਤੋੜੀ ਤੋਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਪਤ੍ਯਾਯੇਪ੍ਸਿਤਾਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹਿषੀਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੀਲਰੂਪਗੁਣੋਪੇਤਾਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵृਦ੍ਧਯੇ
ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਧੇ।