ਤਂ ਤਦਾ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੋऽਪਿ ਨ ਦਦਾਹ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋऽਪ੍ਯਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਸ਼ੀਤੋऽਗ੍ਨਿਰਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੀ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਣ੍ਠੇ ਸ਼ਿਲਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰੋਰ੍ਮਿਵੇਗੇਨ ਸ੍ਥਲੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਨ ਮਮਾਰ ਯਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਜਗਾਮ ਸ ਤਤਃ ਖਿਨ੍ਨਃ ਪੁਨਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਵਚਨ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਹਿਤਂ ਤੈਃ ਸੁਤੈਰ੍ਮੁਨਿਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਗਮੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਨਵਾਮ੍ਭਸਾ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਹਰਨ੍ਤੀਂ ਤੀਰਜਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੌਦੇ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਅਥ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਪੁਨਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਅਮ੍ਭਸ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨਿਮਜ੍ਜੇਯਮਿਤਿ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵਾਂ।'
ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਾਢਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਤਸ੍ਯਾ ਜਲੇ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾ ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਹਿਰੀ ਗਮੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਅਥ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਦੀ ਪਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰਿਬਲਸੂਦਨ। ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਂ ਤਮृषਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪਾਸ਼ਂ ਸਮਵਾਸृਜਤ੍
ਪਰ ਦਰਿਆ ਨੇ ਉਹ ਰੱਸੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਪਿਆ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਨृषਿਃ। ਵਿਪਾਸ਼ੇਤਿ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਰੱਸੀਆਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਵਿਪਾਸ਼ੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਦੀ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਚਨਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖਿਤੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ੋਕੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਨ ਚੈਕਤ੍ਰ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ। ਸੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪੁਨਰੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਦੀਂ ਹੈਮਵਤੀਂ ਤਦਾ। ਚਣ੍ਡਗ੍ਰਾਹਵਤੀਂ ਭੀਮਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤਮਗ੍ਨਿਸਂ ਵਿਪ੍ਰਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ। ਸ਼ਤਧਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਦ੍ਰੁਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਪਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਲਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਵਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਦृਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਖ੍ਯਯਾ ਵਧ੍ਵਾਥਾਸ਼੍ਰਮੇਨੁਸृਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਂਗਤ੍ਯਾ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਪृष੍ਠਤਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ षਡ੍ਮਿਰਙ੍ਗੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜਤਿ ਕੋਨ੍ਵੇष ਮਾਮਿਤ੍ਯੇਵਾਥ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵੈ ਤਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਤ-ਵਧੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਹਮੇਕਾਕਿਨੀ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਪਰਃ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਸ੍ਯੈष ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਸ੍ਵਨਃ। ਪੁਰਾ ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵੇਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰਿਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਪੁਤਰੀ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਵੈਦ ਉਚਾਰਣ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਯਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਤਸ੍ਯੇਹ ਵੇਦਾਨਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਹृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਗृषਿਃ। ਅਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਾਨਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਟ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; 'ਸੰਤਾਨ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਵਧ੍ਵਾ ਸਹਾਨਘ। ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਮਾਸੀਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਂ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ। ਆਵਿष੍ਟੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋਗ੍ਰੇਣ ਇਯੇषਾਤ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਮੁਨਿਮ੍
ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਮਗ੍ਰਤਃ। ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਯਾ ਵਾਚਾ ਵਸਿष੍ਠਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਰੂਣ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ (ਪਤਨੀ) ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸੌ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਵੋਗ੍ਰੇਣ ਦਣ੍ਡੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤੇਨ ਕਾष੍ਠੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਸ੍ਵਦृਤੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਪਾਪਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਰੁਣਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਯਮਿਹਾਤ੍ਤੁਂ ਵੈ ਨੂਨਮਾਵਾਂ ਸਮੀਹਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮਾਭੈਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍ਤੁ ਕਥਂਚਨ। ਨੈਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁਤਰੀ, ਡਰੋ ਨਾ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦੋऽਯਂ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਭੁਵਿ। ਸ ਏषੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਵਸਤ੍ਯਤਿਭੀषਣਃ
ਇਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।