ਦ੍ਵਿਰਨੁਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਸ਼ਾਪੋ ਬਲਵਾਨਭੂਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਉਵਾਚ ਸ਼ਖ੍ਤਿਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਚਿਰਾਦਿਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੱਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਂਗ, ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ਾਪਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਮਯਿ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਖਾਦਿਤੁਂ ਪੁਰੁषਾਨਹਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਮਿਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਬਾਘ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਂ ਤੁ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯੈਵ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਤਾਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਘਾਤਿਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍। ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਦ੍ਰਿਰਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਝੱਲਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਕੌਸ਼ਿਕੋਚ੍ਛੇਦਂ ਮੇਨੇ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਸ ਮੇਰੁਕੂਟਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੁਮੋਚ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਤੂਲਰਾਸ਼ਾਵਿਵਾਪਤਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੱਟਾਨ 'ਤੇ ਉਹ ਤੂਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਪਾਤੇਨ ਸ ਯਦਾ ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਤਦਾਗ੍ਨਿਮਿਦ੍ਧਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵਨੇ
ਤੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਦਾ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੋऽਪਿ ਨ ਦਦਾਹ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋऽਪ੍ਯਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਸ਼ੀਤੋऽਗ੍ਨਿਰਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੀ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਣ੍ਠੇ ਸ਼ਿਲਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰੋਰ੍ਮਿਵੇਗੇਨ ਸ੍ਥਲੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਨ ਮਮਾਰ ਯਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਜਗਾਮ ਸ ਤਤਃ ਖਿਨ੍ਨਃ ਪੁਨਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਵਚਨ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਹਿਤਂ ਤੈਃ ਸੁਤੈਰ੍ਮੁਨਿਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਗਮੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਨਵਾਮ੍ਭਸਾ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਹਰਨ੍ਤੀਂ ਤੀਰਜਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੌਦੇ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਅਥ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਪੁਨਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਅਮ੍ਭਸ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨਿਮਜ੍ਜੇਯਮਿਤਿ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵਾਂ।'
ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਾਢਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਤਸ੍ਯਾ ਜਲੇ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾ ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਹਿਰੀ ਗਮੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਅਥ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਦੀ ਪਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰਿਬਲਸੂਦਨ। ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਂ ਤਮृषਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪਾਸ਼ਂ ਸਮਵਾਸृਜਤ੍
ਪਰ ਦਰਿਆ ਨੇ ਉਹ ਰੱਸੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਪਿਆ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਨृषਿਃ। ਵਿਪਾਸ਼ੇਤਿ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਰੱਸੀਆਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਵਿਪਾਸ਼ੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਦੀ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਚਨਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖਿਤੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ੋਕੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਨ ਚੈਕਤ੍ਰ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ। ਸੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪੁਨਰੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਦੀਂ ਹੈਮਵਤੀਂ ਤਦਾ। ਚਣ੍ਡਗ੍ਰਾਹਵਤੀਂ ਭੀਮਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤਮਗ੍ਨਿਸਂ ਵਿਪ੍ਰਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ। ਸ਼ਤਧਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਦ੍ਰੁਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਪਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੱਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਲਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਵਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਦृਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਖ੍ਯਯਾ ਵਧ੍ਵਾਥਾਸ਼੍ਰਮੇਨੁਸृਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਂਗਤ੍ਯਾ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਪृष੍ਠਤਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ षਡ੍ਮਿਰਙ੍ਗੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਅਰਥ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜਤਿ ਕੋਨ੍ਵੇष ਮਾਮਿਤ੍ਯੇਵਾਥ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵੈ ਤਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯੰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਤ-ਵਧੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਹਮੇਕਾਕਿਨੀ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਪਰਃ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਸ੍ਯੈष ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਸ੍ਵਨਃ। ਪੁਰਾ ਸਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵੇਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰਿਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਪੁਤਰੀ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਵੈਦ ਉਚਾਰਣ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੋਵੇ।