ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯ ਤਤੋऽਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਤਾਵੁਭਾਵਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਾ ਵੈ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤੇਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਆਦਿਦੇਸ਼ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਜ੍ਞਯਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਿਙ੍ਕਰੋ ਨਾਮ ਵਿਵੇਸ਼ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿੰਕਰ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤਂ ਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪ੍ਯਪਾਕ੍ਰਾਮਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਰਿਨ੍ਦਮ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਬਲਵਤ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੇਨ ਹ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਚਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਨਮ੍। ਅਯਾਚਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਪਨ੍ਨਃ ਸਮਾਂਸਂ ਭੋਜਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਮਿਤ੍ਰਸਹਸ੍ਤਦਾ। ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਡੀਕੋ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਨਂ ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
'ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸੁਖ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭਾषਿਤਮ੍। ਸੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ; ਪਰ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸੂਦਮਾਨਾਯ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਰਾਜਾ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛਾਮੁष੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥੀ ਤਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਨੇਨ ਸਮਾਂਸੇਨੋਪਪਾਦਯ
ਚਲੋ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਨਾ ਹੀ ਖਾਣਾ ਦੇਵੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੂਦਃ ਸੋऽਨਾਸਾਦ੍ਯਾਮਿषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਵ੍ਯਥਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਾਸ ਨਾ ਲੱਭਿਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਵਿष੍ਟਃ ਸੂਦਮਾਹ ਗਤਵ੍ਯਥਃ। ਅਪ੍ਯੇਨਂ ਨਰਮਾਂਸੇਨ ਭੋਜਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਮਾਸ ਖਵਾਓ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੂਦਃ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਵਧ੍ਯਘਾਤਿਨਾਮ੍। ਗਤ੍ਵਾऽऽਜਹਾਰ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨਰਮਾਂਸਮਪੇਤਭੀਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ, ਰਸੋਈਏ ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਫਾਂਸੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਮਾਸ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਏਤਤ੍ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦਨ੍ਨੋਪਹਿਤਮਾਸ਼ੁ ਵੈ। ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਉਹ ਮਾਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਿਦ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਭੋਜ੍ਯਮਿਦਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਿਧ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਮਾਦਭੋਜ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਮੇ ਦਦਾਤਿ ਸ ਨृਪਾਧਮਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਸਕ੍ਤੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਾ ਪੁਰਾ। ਉਦ੍ਵੇਜਨੀਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
—ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਦ੍ਵਿਰਨੁਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਸ਼ਾਪੋ ਬਲਵਾਨਭੂਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਉਵਾਚ ਸ਼ਖ੍ਤਿਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਚਿਰਾਦਿਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੱਸ ਲੈ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਂਗ, ਆਖਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ਾਪਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਮਯਿ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਖਾਦਿਤੁਂ ਪੁਰੁषਾਨਹਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਮਿਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਬਾਘ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਂ ਤੁ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯੈਵ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਤਾਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਘਾਤਿਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍। ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਦ੍ਰਿਰਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਝੱਲਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਕੌਸ਼ਿਕੋਚ੍ਛੇਦਂ ਮੇਨੇ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਸ ਮੇਰੁਕੂਟਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੁਮੋਚ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਤੂਲਰਾਸ਼ਾਵਿਵਾਪਤਤ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੱਟਾਨ 'ਤੇ ਉਹ ਤੂਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਪਾਤੇਨ ਸ ਯਦਾ ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਤਦਾਗ੍ਨਿਮਿਦ੍ਧਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵਨੇ
ਤੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।