ਅਗ੍ਨਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਭ੍ਰਾਂਸ਼ਾਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋऽਨਘਾਃ। ਵਿਧਧ੍ਵਮਤ੍ਰ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਯਥਾ
ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁਕ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭਟਕ ਗਏ। ਹੁਣ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾ ਟੁੱਟੇ।
ਅਥਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਗਮ੍ਯ ਤੁ। ਅਗ੍ਨੇਰਾਵੇਦਯਞ੍ਸ਼ਾਪਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸਂਹਾਰਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਭृਗੁਣਾ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਃ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ਕਥਂ ਦੇਵਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਗ੍ਰਭੁਕ੍ ਤਥਾ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਿਰਲਾ ਭਾਗ ਲੈ ਸਕੇਗਾ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੇषਾਮਗ੍ਨਿਮਾਹੂਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਭੂਤਭਾਵਨਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਲੋਕਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਚਾਨ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ: 'ਤੂੰ ਹੀ ਇਥੋਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ। ਸ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਲੋਕੇਸ਼ ਨੋਚ੍ਛਿਦ੍ਯੇਰਨ੍ਯਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਭਾਲਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਇਹੀ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ।
ਕਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਮੂਢਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਨ੍ ਹੁਤਾਸ਼ੇਨ। ਤ੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਤਿਸ਼੍ਚ ਹ
ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਭੁੱਲ ਗਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮੇष੍ਯਸਿ। ਅਪਾਨੇ ਹ੍ਯਰ੍ਚਿषੋ ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਸ਼ਿਖਿਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾ ਲਏਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਹੇਠਲੇ ਹਵਾ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ ਵਾਲਿਆ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਚ ਤਨੁਰ੍ਯਾ ਤੇ ਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ। ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਭਿਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੀ ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਦਰ੍ਚਿਰ੍ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪਰਮਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸੈਵ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯਮृषੇਰ੍ਵਿਭੋ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਭਾਗਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ਼ਾਸਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਪਿਤਾਮ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍। ऋषਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ।
ਦਿਵਿ ਦੇਵਾ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਭੂਤਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਲੌਕਿਕਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ। ਅੱਗ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਛਾਪਂ ਲੇਭੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭृਗੁਤਃ ਪੁਰਾ। ਏਵਮੇष ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤ ਹਤਿਹਾਸੋऽਗ੍ਨਿਸ਼ਾਪਜਃ। ਪੁਲੋਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਯਂ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਚ ਸਂਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਭਰਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਅੱਗ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰੀ ਸੀ—ਹਤੀ ਦਾ ਹੱਸਣਾ, ਅੱਗ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਪੁਲੋਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਚਯਵਨ ਦਾ ਜਨਮ।
ਸ ਚਾਪਿ ਚ੍ਯਵਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋऽਜਨਯਤ੍ਸੁਤਮ੍। ਸੁਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍
ਤੇ ਚਯਵਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਰਗੂ ਵੰਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਕਨਿਆ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਮਤਿਸ੍ਤੁ ਰੁਰੁਂ ਨਾਮ ਘृਤਾਚ੍ਯਾਂ ਸਮਜੀਜਨਤ੍। ਰੁਰੁਃ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਨਕਂ ਸਮਜੀਜਨਮ੍
ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਨਕਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਨਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਸਤ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਜਾਤਸ੍ਤਪਸਿ ਤੀਵ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਿਰਯਸ਼ਾਸ੍ਤਤਃ
ਸ਼ੁਨਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਰਗੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰੁਰੋਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੁਰੂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਤੂੰ ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ऋषਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪੋਵਿਦ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮੇਨਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਮੇਨਕਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਯਥਾਕਾਲਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਨੇ, ਹੇ ਭਰਗੂ ਵੰਸ਼ੀ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਸ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਚੈਵ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਜਗਾਮ ਸਾ। ਅਪ੍ਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਰ੍ਦਯਾ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗਰਭ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਮੇਨਕਾ ਬਿਨਾ ਦਿਲ ਲਾਏ ਤੇ ਲਜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਨ੍ਯਾਮਮਰਗਰ੍ਭਾਭਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਾਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਜਨੇ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਪੋष ਚ। ਵਵृਧੇ ਸਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣ ਪੋਸਣ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀ।
ਜਾਤਕਾਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ।
ਪ੍ਰਮਦਾਭ੍ਯੋ ਵਰਾ ਸਾ ਤੁ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰੇਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਰੱਖਿਆ।
ਤਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਤਸ੍ਯ ਰੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਕਿਲ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਦਨੋਪਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਸਖਿਭਿਃ ਸੋऽਥ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਪ੍ਰਮਤਿਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਯਾਚਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥੂਲਕੇਸ਼ਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਥੂਲਕੇਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।