ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਤੇ
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਾਸਿष੍ਠਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਪਾਰਥ, ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੋ।
ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਲੋਕੇ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਹ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਜਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੇਜਸਾऽਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
ਪਾਰਥ, ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪੁਰਾਤ੍। ਮृਗਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਖਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋऽਹਨਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਨਿਵਵृਤੇ ਤਤਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਘ ਮਾਰੇ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਅਕਾਮਯਤ੍ਤਂ ਯਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤृषਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਏਕਾਯਨਗਤਃ ਪਥਿ। ਅਪਸ਼੍ਯਦਜਿਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖਾਗਤਮ੍
ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤਰਸਿਆ, ਅਜੇਤ ਰਾਜਾ, ਇਕੱਲਾ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਸਿष੍ਠਕੁਲਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਮਕ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਪਗਚ੍ਛ ਪਥੋऽਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਥਾ ऋषਿਰੁਵਾਚੈਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
‘ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟੋ’, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮ ਪਨ੍ਥਾ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰ੍ਮ ਏष ਸਨਾਤਨਃ। `ਵृਦ੍ਧਭੀਰੁਨृਪਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤ੍ਰੀਰੋਗਿਵਰਚਕ੍ਰਿਣਾਮ੍
‘ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ — ਵੱਡੇ, ਡਰਪੋਕ, ਰਾਜਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ, ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਪਨ੍ਥਾ ਦੇਯੋ ਨृਪੈਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਯੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ।' ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵੇषਾ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਦੇਯਃ ਪਨ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭੂਪਤਿ; ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੌ ਤੁ ਪਥੋऽਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚਤੁਃ। ਅਪਸਰ੍ਪਾਪਸਰ੍ਪੇਤਿ ਵਾਗੁਤ੍ਤਰਮਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ‘ਹਟੋ, ਹਟੋ’ ਕਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ऋषਿਸ੍ਤੁ ਨਾਪਚਕ੍ਰਾਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। `ਅਪਿ ਰਾਜਾ ਮੁਨੇਰ੍ਮਾਰ੍ਗਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਾਪਜਗਾਮ ਹ
ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਅਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਤੁ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤਮृषਿਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਕਸ਼ਯਾ ਮੋਹਾਤ੍ਤਦਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨ੍ਮੁਨਿਮ੍
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਵਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੋੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਕਸ਼ਾਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤਸ੍ਤਤਃ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਾਸਿष੍ਠਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਚਾਬੁਕ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਂਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਾਪਸ਼ਦ ਤਾਪਸਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪੁਰੁषਾਦੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਮਨੁष੍ਯਪਿਸ਼ਿਤੇ ਸਕ੍ਤਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਾਧਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਾ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿਨਾ
ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਂਗਾ; ਜਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਯਾਜ੍ਯਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ। ਵੈਰਮਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਤਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਦਤੋਰੇਵਂ ਸਮੀਪਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ऋषਿਰੁਗ੍ਰਤਪਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਤਤਃ ਸ ਬੁਬੁਧੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਮृषਿਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। ऋषੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯ ਤਤੋऽਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਭਾਰਤ। ਤਾਵੁਭਾਵਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਾ ਵੈ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤੇਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਆਦਿਦੇਸ਼ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਜ੍ਞਯਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਿਙ੍ਕਰੋ ਨਾਮ ਵਿਵੇਸ਼ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿੰਕਰ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤਂ ਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪ੍ਯਪਾਕ੍ਰਾਮਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਰਿਨ੍ਦਮ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਬਲਵਤ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੇਨ ਹ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਚਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਨਮ੍। ਅਯਾਚਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਪਨ੍ਨਃ ਸਮਾਂਸਂ ਭੋਜਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਮਿਤ੍ਰਸਹਸ੍ਤਦਾ। ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਡੀਕੋ।'
ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਨਂ ਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
'ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸੁਖ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ।