ਨ ਚ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰ੍ਵਾਸਿष੍ਠੈਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਗਵਾਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਦੂਰਤਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਗਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਭਜਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਫੈਲ ਗਈ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਂ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਂ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ। `ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਰੋਦਸੀ
ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸਿष੍ਠੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੇ। ਘੋਰਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ, ਕਲੇ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈਣਵੇਨ ਵ੍ਯਮੋਚਯਤ੍। ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਕੌਸ਼ਲਮਾਹਵੇ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਵੈਣਵ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇਖ ਕੇ,
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਕੋਪੇਨ ਭੂਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਪਾਤਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮੁਨਯੇ ਰੁषਾ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਭੇਜੀ।
ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਚੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾਮ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਸਿष੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ, ਵਾਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਸਮਯੇ ਘੋਰਾਃ ਪਤਙ੍ਗਸ੍ਯੇਵ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਹਥਿਆਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ।
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਯष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਸ੍ਮਯਨ੍
ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੀਤਲੇ। ਅਪੋਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਨਿਰ੍ਜਿਤੋऽਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍ਗਾਧਿਨਨ੍ਦਨ। ਯਦਿ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਪਰਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਦਿਖਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਚੋਕ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵ੍ਰੀਡਾਢ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਮਹਾਬਲਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਭਵਂ ਤਦਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਬਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਬਲਂ ਬਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ-ਬਲ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਬਲ ਕਾਹਦਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਦਾ ਬਲ ਹੀ ਅਸਲ ਹੈ।'
ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਫੀਤਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਾਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਨृਪਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਾਜ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਯੇਵ ਮਨੋ ਦਧੇ। ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਤਪਸਿਆ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ; ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ।
ਤਤਾਪ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਅਪਿਬਚ੍ਚ ਤਤਃ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਕੌਸ਼ਿਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਤਪਸਿਆ ਜੋਤ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪਾਨ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ।
ऋष੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਵੈਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ। ਬਭੂਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤੇ ਸ਼ਂਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮੇ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚ ਵੈਰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤृਪ੍ਤਿਮੁਪਗਚ੍ਛਾਮਿ ਖੇਚਰ। ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤੇ ਸ਼ਂਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮੇ
ਹਵਾਈ ਜੀਵ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਤੇ
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਾਸਿष੍ਠਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਪਾਰਥ, ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੋ।
ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਲੋਕੇ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਹ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਜਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੇਜਸਾऽਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
ਪਾਰਥ, ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪੁਰਾਤ੍। ਮृਗਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸੂਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਖਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋऽਹਨਤ੍। ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਨਿਵਵृਤੇ ਤਤਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਘ ਮਾਰੇ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਅਕਾਮਯਤ੍ਤਂ ਯਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤृषਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਏਕਾਯਨਗਤਃ ਪਥਿ। ਅਪਸ਼੍ਯਦਜਿਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖਾਗਤਮ੍
ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤਰਸਿਆ, ਅਜੇਤ ਰਾਜਾ, ਇਕੱਲਾ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਸਿष੍ਠਕੁਲਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਮਕ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਪਗਚ੍ਛ ਪਥੋऽਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਥਾ ऋषਿਰੁਵਾਚੈਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
‘ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟੋ’, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮ ਪਨ੍ਥਾ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰ੍ਮ ਏष ਸਨਾਤਨਃ। `ਵृਦ੍ਧਭੀਰੁਨृਪਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤ੍ਰੀਰੋਗਿਵਰਚਕ੍ਰਿਣਾਮ੍
‘ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ; ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ — ਵੱਡੇ, ਡਰਪੋਕ, ਰਾਜਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ, ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।