ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁਤੋष ਸ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ। षਡੁਨ੍ਨਤਾਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਰੁਂ ਪृਥੁਪਞ੍ਚਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੀ, ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਮਣ੍ਡੂਕਨੇਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਵਾਕਾਰਾਂ ਪੀਨੋਧਸਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਸੁਵਾਲਘਿਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਾਂ ਚਾਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡੱਡੂ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲ, ਸਾਂਪ ਵਰਗੇ ਕੰਨ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਪੁष੍ਟਾਯਤਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਗਾਧਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਮੱਥਾ ਅਤੇ ਗਰਦਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਮृषਿਂ ਤਦਾ। ਅਰ੍ਬੁਦੇਨ ਗਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੰਦਿਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਲੈ ਲੈ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈ।'
ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੰਦਿਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਰਤ੍ਨਂ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਨੇਤਦ੍ਰਤ੍ਨਹਾਰੀ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ।' ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਹਂ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਾਧਨਃ
ਭਗਵਨ, ਇਹ ਤਾਂ ਰਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਣੇषੁ ਕੁਤੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਧृਤਾਤ੍ਮਸੁ। ਅਰ੍ਬੁਦੇਨ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਦਦਾਸਿ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਬਲੇਨ ਗਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਚਾਰਯ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ।
ਹਂਸਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਤਾਂ ਜਹਾਰ ਗਾਮ੍। `ਸਾ ਤਦਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਬਲੈਰ੍ਬਲਾਤ੍।' ਕਸ਼ਾਦਣ੍ਡਪ੍ਰਣੁਦਿਤਾ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ, ਜਦੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਾਬਕ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਇधर-ਉਧਰ ਭਜਾਈ ਗਈ।
ਹਂਭਾਯਮਾਨਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਥ ਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਆਗਮ੍ਯਾਭਿਮੁਖੀ ਪਾਰ੍ਥ ਤਸ੍ਥੌ ਭਗਵਦੁਨ੍ਮੁਖੀ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨੰਦੀਨੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਈ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਸ਼ृਣੋਮਿ ਤੇ ਰਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਨਦਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੁਹਾਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਹ੍ਰਿਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਨਨ੍ਦਿਨਿ। ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਨੰਦੀਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਸਬਰ ਵਾਲਾ।
ਸਾ ਭਯਾਨ੍ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਤੇषਾਂ ਬਲਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਨੰਦੀਨੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਕਸ਼ਾਗ੍ਰਦਣ੍ਡਾਭਿਹਤਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਮਾਮਨਾਥਵਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਬਲੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਭਗਵਨ੍ ਕਿਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਚਾਬਕਾਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਅਸਹਾਇ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥ ਧਰ੍षਿਤਾਯਾਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਨ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚਚਾਲ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਦ ਨੰਦੀਨੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸਬਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਲਂ ਤੇਜੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਬਲਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਮਾਂ ਭਜਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਬਰ ਹੈ। ਸਬਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਨੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਯਦੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਤਾऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨ ਵੈ ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕੀ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਦृਢੇਨ ਦਾਮ੍ਨਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵੈष ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੇ ਹਿਯਤੇ ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਕਲਿਆਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਰਹਿ। ਤੇਰਾ ਵੱਛਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਜਬਰਦਸਤ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਚਿਤਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾ ਪ੍ਰਬਭੌ ਰੌਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ 'ਰਹਿ' ਵਾਲੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲਗਣ ਲੱਗੀ।
ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਸਾ ਗੌਰ੍ਹਂਭਾਰਵਘਨਸ੍ਵਨਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਗਾਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਸ਼ਾਗ੍ਰਦਣ੍ਡਾਭਿਹਤਾ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨਾ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਭੂਯ ਏਵ ਸਮਾਦਦੇ
ਚਾਬਕ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਕਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤਵਪੁਰ੍ਬਭੌ। ਅਙ੍ਗਾਰਵਰ੍षਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਵਾਲਧਿਤੋ ਮਹਤ੍
ਮੱਧਿਆਨ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਰੋਧ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਪੂੰਛ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸृਜਤ੍ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ਪੁਚ੍ਛਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਾਦ੍ਦ੍ਰਾਵਿਡਾਞ੍ਛਕਾਨ੍। ਯੋਨਿਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਯਵਾਨਾਞ੍ਸ਼ਕृਤਃ ਸ਼ਬਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂੰਛ ਤੋਂ ਪਹਲਵਾਂ, ਗੋਬਰ ਤੋਂ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਤੇ ਸ਼ਕ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਜਣਨ-ਅੰਗ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਯਵਨ ਤੇ ਸ਼ਬਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਗਈ।
ਮੂਤ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਸृਜਤ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਬਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ। ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਾਨ੍ਕਿਰਾਤਾਨ੍ਯਵਨਾਨ੍ਸਿਂਹਲਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰਾਨ੍ਖਸਾਨ੍
ਪਿਸਾਬ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸ਼ਬਰ, ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪੌਂਡਰ, ਕਿਰਾਤ, ਯਵਨ, ਸਿੰਹਲ, ਬਰਬਰ ਤੇ ਖਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਚਿਬੁਕਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਲਿਨ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚੀਨਾਨ੍ਹੂਣਾਨ੍ਸਕੇਰਲਾਨ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਫੇਨਤਃ ਸਾ ਗੌਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨਪਿ
ਝਾਗ ਤੋਂ ਚਿਬੁਕ, ਪੁਲਿੰਦ, ਚੀਨ, ਹੂਣ, ਕੇਰਲ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਲੇਛ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤੈਰ੍ਵਿਸृष੍ਟੈਰ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਮ੍ਲੇਚ੍ਛਗਣੈਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਨਾਵਰਣਸਂਛਨ੍ਨੈਰ੍ਨਾਨਾਯੁਧਧਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਗਠ ਜੋੜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਵਾਕੀਰ੍ਯਤ ਸਂਰਬ੍ਧੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਏਕੈਕਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਯੋਧਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਹਰ ਯੋਧਾ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਂ ਵੈ ਬਲਂ ਪਰਮਦੁਃਸਹਮ੍। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਘੋਰਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ, ਜੋ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।