ਸ ਚਚਾਰ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਮृਗਯਾਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਮृਗਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸੂਅਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਯਾਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਥ ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਕਸਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਗृषਿਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪੂਜਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਚਮਨੀਚੈਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਤਥੈਵ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਨ੍ਯੇਨ ਹਵਿषਾ ਤਦਾ
ਭਾਰਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਦਰਸੂਚਕ ਭੇਟਾਂ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਕਾਮਧੁਗ੍ਧੇਨੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਉਕ੍ਤਾ ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਸਾ ਕਾਮਾਨ੍ਦੁਦੁਹੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ। ਗਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾष੍ਪਾਢ੍ਯਸ੍ਯੋਦਨਸ੍ਯੈਵ ਰਾਸ਼ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਨਿष੍ਠਾਨਾਨਿ ਚ ਸੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸੁਗੰਧਤ ਚੌਲ ਦੇ ਢੇਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਘृਤਸਂਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਗੌਡ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਇਕ੍ਸ਼ੂਨ੍ਮਧੂਨਿ ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਮੈਰੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸਵਾਨ੍
ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੂਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿੱਠੇ ਚੌਲ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਕਣਕ, ਸ਼ਹਦ, ਭੁੰਨੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਮਦਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੌषਧੀਸ਼੍ਚ ਦੁਦੁਹੇ ਪਯ ਏਵ ਚ। षਡ੍ਰਸਂ ਚਾਮृਤਨਿਭਂ ਰਸਾਯਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਦੁੱਧ, ਛੇ ਰਸਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਰਸ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਾਇਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੋਜਨੀਯਾਨਿ ਪੇਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਲੇਹ੍ਯਾਨ੍ਯਮृਤਕਲ੍ਪਾਨਿ ਚੋष੍ਯਾਣਿ ਚ ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਾ
ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚੱਟਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਚੁਸਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਅਰਜੁਨ, ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤੈਃ ਕਾਮੈਃ ਸਰ੍ਵਸਂਪੂਰ੍ਣੈਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਿਪਤਿਃ
ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁਤੋष ਸ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ। षਡੁਨ੍ਨਤਾਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਰੁਂ ਪृਥੁਪਞ੍ਚਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੀ, ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਮਣ੍ਡੂਕਨੇਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਵਾਕਾਰਾਂ ਪੀਨੋਧਸਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਸੁਵਾਲਘਿਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਾਂ ਚਾਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡੱਡੂ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲ, ਸਾਂਪ ਵਰਗੇ ਕੰਨ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਪੁष੍ਟਾਯਤਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਗਾਧਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਮੱਥਾ ਅਤੇ ਗਰਦਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਮृषਿਂ ਤਦਾ। ਅਰ੍ਬੁਦੇਨ ਗਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੰਦਿਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਲੈ ਲੈ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈ।'
ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੰਦਿਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਰਤ੍ਨਂ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਨੇਤਦ੍ਰਤ੍ਨਹਾਰੀ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ।' ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਹਂ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਾਧਨਃ
ਭਗਵਨ, ਇਹ ਤਾਂ ਰਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਣੇषੁ ਕੁਤੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਧृਤਾਤ੍ਮਸੁ। ਅਰ੍ਬੁਦੇਨ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਦਦਾਸਿ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਬਲੇਨ ਗਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਚਾਰਯ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ।
ਹਂਸਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਤਾਂ ਜਹਾਰ ਗਾਮ੍। `ਸਾ ਤਦਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਬਲੈਰ੍ਬਲਾਤ੍।' ਕਸ਼ਾਦਣ੍ਡਪ੍ਰਣੁਦਿਤਾ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ, ਜਦੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਾਬਕ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਇधर-ਉਧਰ ਭਜਾਈ ਗਈ।
ਹਂਭਾਯਮਾਨਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਥ ਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਆਗਮ੍ਯਾਭਿਮੁਖੀ ਪਾਰ੍ਥ ਤਸ੍ਥੌ ਭਗਵਦੁਨ੍ਮੁਖੀ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨੰਦੀਨੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਈ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਸ਼ृਣੋਮਿ ਤੇ ਰਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਨਦਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੁਹਾਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਹ੍ਰਿਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਨਨ੍ਦਿਨਿ। ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਨੰਦੀਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਸਬਰ ਵਾਲਾ।
ਸਾ ਭਯਾਨ੍ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਤੇषਾਂ ਬਲਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਨੰਦੀਨੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਕਸ਼ਾਗ੍ਰਦਣ੍ਡਾਭਿਹਤਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਮਾਮਨਾਥਵਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਬਲੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਭਗਵਨ੍ ਕਿਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਚਾਬਕਾਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਅਸਹਾਇ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥ ਧਰ੍षਿਤਾਯਾਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਨ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚਚਾਲ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਦ ਨੰਦੀਨੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸਬਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਲਂ ਤੇਜੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਬਲਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਮਾਂ ਭਜਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਬਰ ਹੈ। ਸਬਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਨੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਯਦੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਤਾऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨ ਵੈ ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕੀ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਦृਢੇਨ ਦਾਮ੍ਨਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵੈष ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੇ ਹਿਯਤੇ ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਕਲਿਆਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਰਹਿ। ਤੇਰਾ ਵੱਛਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਜਬਰਦਸਤ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਚਿਤਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾ ਪ੍ਰਬਭੌ ਰੌਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ 'ਰਹਿ' ਵਾਲੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲਗਣ ਲੱਗੀ।