ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਵੋ ਮਹੀਪਾਲਾ ਲੇਭਿਰੇ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਪੁਰੋਹਿਤਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਈਜਿਰੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨृਪਾਸ੍ਤੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਸ ਹਿ ਤਾਨ੍ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਿਵਾਮਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਧਰ੍ਮਵਿਦੀਪ੍ਸਿਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੋਧਾਃ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣਾਭਿਜਾਤੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਜ੍ਯਾਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਕੋਈ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਧਤ ਲਈ।
ਮਹੀਂ ਜਿਗੀषਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰਃਸ੍ਕृਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵਤੁ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੋਈ ਗੁਣਵਾਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਮਭੂਦ੍ਵੈਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ। ਵਸਤੋਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸ ਨਃ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚ ਵੈਰ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ? ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ।
ਇਦਂ ਵਾਸਿष੍ਠਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਥਾਵਤ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ।
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਗਾਧੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਲੋਕੇ ਕੁਸ਼ਿਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਗਾਧੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਤੋ ਬਭੂਵ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਚਚਾਰ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਮृਗਯਾਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਮृਗਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸੂਅਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਯਾਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਥ ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਕਸਰਤ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਗृषਿਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪੂਜਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਚਮਨੀਚੈਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਤਥੈਵ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਨ੍ਯੇਨ ਹਵਿषਾ ਤਦਾ
ਭਾਰਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਦਰਸੂਚਕ ਭੇਟਾਂ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਕਾਮਧੁਗ੍ਧੇਨੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਉਕ੍ਤਾ ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਿ ਸਾ ਕਾਮਾਨ੍ਦੁਦੁਹੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ। ਗਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾष੍ਪਾਢ੍ਯਸ੍ਯੋਦਨਸ੍ਯੈਵ ਰਾਸ਼ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਨਿष੍ਠਾਨਾਨਿ ਚ ਸੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸੁਗੰਧਤ ਚੌਲ ਦੇ ਢੇਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਘृਤਸਂਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਗੌਡ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਇਕ੍ਸ਼ੂਨ੍ਮਧੂਨਿ ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਮੈਰੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸਵਾਨ੍
ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੂਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿੱਠੇ ਚੌਲ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਕਣਕ, ਸ਼ਹਦ, ਭੁੰਨੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਮਦਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੌषਧੀਸ਼੍ਚ ਦੁਦੁਹੇ ਪਯ ਏਵ ਚ। षਡ੍ਰਸਂ ਚਾਮृਤਨਿਭਂ ਰਸਾਯਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਦੁੱਧ, ਛੇ ਰਸਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਰਸ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਾਇਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੋਜਨੀਯਾਨਿ ਪੇਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਲੇਹ੍ਯਾਨ੍ਯਮृਤਕਲ੍ਪਾਨਿ ਚੋष੍ਯਾਣਿ ਚ ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਾ
ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚੱਟਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਚੁਸਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਅਰਜੁਨ, ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤੈਃ ਕਾਮੈਃ ਸਰ੍ਵਸਂਪੂਰ੍ਣੈਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਿਪਤਿਃ
ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁਤੋष ਸ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ। षਡੁਨ੍ਨਤਾਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਰੁਂ ਪृਥੁਪਞ੍ਚਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੀ, ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਮਣ੍ਡੂਕਨੇਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਵਾਕਾਰਾਂ ਪੀਨੋਧਸਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਸੁਵਾਲਘਿਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਾਂ ਚਾਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡੱਡੂ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ, ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲ, ਸਾਂਪ ਵਰਗੇ ਕੰਨ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਪੁष੍ਟਾਯਤਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸੋऽਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਗਾਧਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਮੱਥਾ ਅਤੇ ਗਰਦਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਮृषਿਂ ਤਦਾ। ਅਰ੍ਬੁਦੇਨ ਗਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੰਦਿਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਲੈ ਲੈ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲੈ।'
ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੰਦਿਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।
ਰਤ੍ਨਂ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਨੇਤਦ੍ਰਤ੍ਨਹਾਰੀ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ।' ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਹਂ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਾਧਨਃ
ਭਗਵਨ, ਇਹ ਤਾਂ ਰਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਣੇषੁ ਕੁਤੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਧृਤਾਤ੍ਮਸੁ। ਅਰ੍ਬੁਦੇਨ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਦਦਾਸਿ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਬਲੇਨ ਗਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਚਾਰਯ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ।
ਹਂਸਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਤਾਂ ਜਹਾਰ ਗਾਮ੍। `ਸਾ ਤਦਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਬਲੈਰ੍ਬਲਾਤ੍।' ਕਸ਼ਾਦਣ੍ਡਪ੍ਰਣੁਦਿਤਾ ਕਾਲ੍ਯਮਾਨਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ, ਜਦੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਾਬਕ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਇधर-ਉਧਰ ਭਜਾਈ ਗਈ।