ਏਵਂ ਤਾਂ ਸ ਮਹੀਪਾਲੋ ਬਭਾषੇ ਨ ਤੁ ਸਾ ਤਦਾ। ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬਾषਥ ਕਿਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਨੇਹਰੇ ਪਾਸੇ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ।
ਤਤੋ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸੌਦਾਮਿਨੀਵ ਚਾਭ੍ਰੇषੁ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਵਨਂ ਵਨਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਬਹੁ ਤਤ੍ਰ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ। ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਉਹਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਮਦृਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਪਾਤਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਜਦ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮਾਵਥ ਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਪੁਨਃ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਅਥਾਬਭਾषੇ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਨृਪਮ੍। ਤਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਕਾਮਾਭਿਹਤਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਪਤੀ ਹਸਤੀਵ ਸਾ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸ੍ਯਰਿਨ੍ਦਮ
ਤਪਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਬੋਲੀ: 'ਉਠ, ਉਠ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਮੋਹਂ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗਨ੍ਤੁਮਾਵਿष੍ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਤਦਾ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਤਾਮੇਵਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਅਥ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਮਾਬਭਾषੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸਨੇ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਸਾਧੁ ਤ੍ਵਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦਿਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਭਜਸ੍ਵ ਭਜਮਾਨਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿ ਪ੍ਰਜਹਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਮਯਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
'ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭਦਾ ਹੈ।'
ਕਾਮਃ ਕਮਲਗਰ੍ਭਾਭੇ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧ੍ਯਨ੍ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਦष੍ਟਮੇਵਮਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਮਮਹਾਹਿਨਾ
'ਕਮਲ-ਜਨਮੀ, ਇੱਛਾ ਮੈਨੂੰ ਚੁਭਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਠੰਢ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਡੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਭਾਗੀ।'
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਵਰਾਨਨੇ। ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਭਾषਿਣਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।'
ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਪ੍ਰਤਿਮਾਨਨੇ। ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਭੀਰੁ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਖਲੁ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
'ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਡਰਪੋਕੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਕਾਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧ੍ਯਤਿ ਮਾਮਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਯ੍ਯਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਮਙ੍ਗਨੇ
'ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਮੈਨੂੰ ਚੁਭਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ।'
ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੋਗੇਨ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਮੋਹ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤਸ੍ਨੇਹਂ ਮਨਸ਼੍ਚਲਤਿ ਮੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਰੋਚਤੇ
ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੜਾ ਤਰਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਸ਼ਗੋऽਹਂ ਤੇ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭਜ ਭਾਮਿਨਿ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਨ੍ਮਥੋ ਭृਸ਼ਮਙ੍ਗਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਦਮਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਲੱਗ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਧ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਦਾਹਂ ਕਮਲਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਸ੍ਵ ਮੇ। ਪੁष੍ਪਾਯੁਧਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਸ਼ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਃਸਹੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਉਪਸ਼ਾਮਯ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਆਤ੍ਮਦਾਨੇਨ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਠੰਡੀ ਕਰ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਮਾਮੁਪੈਹਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ। ਵਿਵਾਹਾਨਾਂ ਹਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਮੀਸ਼ਾऽऽਤ੍ਮਨੋ ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਾ ਪਿਤृਮਤੀ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਮਯਿ ਚੇਦਸ੍ਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਯਾਚਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਮਮ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਕਰ।
ਯਥਾ ਹਿ ਤੇ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਂਭृਤਾਸ਼੍ਚ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮਾਹਰਃ
ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਤੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨ ਚਾਹਮੀਸ਼ਾ ਦੇਹਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ। ਸਮੀਪਂ ਨੋਪਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਹਿ ਯੋषਿਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਕਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਭਿਜਨਂ ਨृਪਮ੍। ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਭਿਲषੇਨ੍ਨਾਥਂ ਭਾਰ੍ਤਾਰਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਵਿਖਿਆਤ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ?
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਾਚਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਮਮ। ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਮੰਗ ਕਰ। ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ।
ਸ ਚੇਤ੍ਕਾਮਯਤੇ ਦਾਤੁਂ ਤਵ ਮਾਮਰਿਸੂਦਨ। ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਤਤਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਤਪਤੀ ਨਾਮ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਵਰਜਾ ਸੁਤਾ। ਅਸ੍ਯ ਲੋਕਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤਪਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਭੈਣ ਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆ।