ਤਯਾ ਬਦ੍ਧਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਗੁਣਮਯੈਸ੍ਤਦਾ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਚ ਕਿਂਚਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਾਪ ਰਹੇ; ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।
ਅਸ੍ਯਾ ਨੂਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍। ਲੋਕਂ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੇਦਂ ਰੂਪਮਾਵਿष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਲ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਦਾ। ਕਨ੍ਯਾਮਸਦृਸ਼ੀਂ ਲੋਕੇ ਨृਪਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਸੋਹਣੀਅਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਕਲ੍ਯਾਣਾਭਿਜਨੋ ਨृਪਃ। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਨृਪਤਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਅਪ੍ਰਗਲ੍ਭਾਂ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਸ੍ਤਾਂ ਤਦੋਵਾਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕਾऽਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸਿ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਚਰਸ੍ਯੇਕਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਰਮ-ਜੰਗਾ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਤੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਵਿਭੂषਣਮਿਵੈਤੇषਾਂ ਭੂषਣਾਨਾਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਗਹਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਨ ਦੇਵੀਂ ਨਾਸੁਰੀਂ ਚੈਵ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀਂ ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍। ਨ ਚ ਭੋਗਵਤੀਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਗਨ੍ਧਵੀਂ ਨ ਮਾਨੁषੀਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਣੀ; ਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਗ ਕੁੜੀ, ਗੰਧਰਵਣੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਸਮਝਦਾ।
ਯਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤਾ ਵਾऽਪਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਨ ਤਾਸਾਂ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ
ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਚਾਰੁਵਦਨੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਤਵ। ਵਦਨਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਂ ਮਥ੍ਨਾਤੀਵ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਂ ਸ ਮਹੀਪਾਲੋ ਬਭਾषੇ ਨ ਤੁ ਸਾ ਤਦਾ। ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬਾषਥ ਕਿਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਨੇਹਰੇ ਪਾਸੇ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ।
ਤਤੋ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸੌਦਾਮਿਨੀਵ ਚਾਭ੍ਰੇषੁ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਵਨਂ ਵਨਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਬਹੁ ਤਤ੍ਰ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ। ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਉਹਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਮਦृਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਪਾਤਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਜਦ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮਾਵਥ ਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਪੁਨਃ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਅਥਾਬਭਾषੇ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਨृਪਮ੍। ਤਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਕਾਮਾਭਿਹਤਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਪਤੀ ਹਸਤੀਵ ਸਾ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸ੍ਯਰਿਨ੍ਦਮ
ਤਪਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਬੋਲੀ: 'ਉਠ, ਉਠ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਮੋਹਂ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗਨ੍ਤੁਮਾਵਿष੍ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਤਦਾ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਤਾਮੇਵਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਅਥ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਮਾਬਭਾषੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸਨੇ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਸਾਧੁ ਤ੍ਵਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦਿਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਭਜਸ੍ਵ ਭਜਮਾਨਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿ ਪ੍ਰਜਹਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਹਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਮਯਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
'ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭਦਾ ਹੈ।'
ਕਾਮਃ ਕਮਲਗਰ੍ਭਾਭੇ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧ੍ਯਨ੍ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਦष੍ਟਮੇਵਮਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਮਮਹਾਹਿਨਾ
'ਕਮਲ-ਜਨਮੀ, ਇੱਛਾ ਮੈਨੂੰ ਚੁਭਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਠੰਢ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਡੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਭਾਗੀ।'
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਵਰਾਨਨੇ। ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਭਾषਿਣਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।'
ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਪ੍ਰਤਿਮਾਨਨੇ। ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਭੀਰੁ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਖਲੁ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
'ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਡਰਪੋਕੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਕਾਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧ੍ਯਤਿ ਮਾਮਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਯ੍ਯਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਮਙ੍ਗਨੇ
'ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਮੈਨੂੰ ਚੁਭਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ।'
ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੋਗੇਨ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਮੋਹ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤਸ੍ਨੇਹਂ ਮਨਸ਼੍ਚਲਤਿ ਮੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਰੋਚਤੇ
ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੜਾ ਤਰਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਸ਼ਗੋऽਹਂ ਤੇ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭਜ ਭਾਮਿਨਿ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਨ੍ਮਥੋ ਭृਸ਼ਮਙ੍ਗਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਦਮਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਲੱਗ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਧ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਦਾਹਂ ਕਮਲਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਵੇ।