ਸ ਕਦਾਚਿਦਥੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਚਚਾਰ ਮृਗਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪਰ੍ਵਤੋਪਵਨੇ ਕਿਲ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਚਰਤੋ ਮृਗਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਮਮਾਰ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਗਿਰਾਵਪ੍ਰਤਿਮੋ ਹਯਃ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਘੋੜਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਸ ਮृਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਗਿਰੌ ਨृਪਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸਦृਸ਼ੀਂ ਲੋਕੇ ਕਨ੍ਯਾਮਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਘੋੜਾ ਮਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਏਵ ਏਕਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਵਿਚਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਵਧੀਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ ਹਿ ਤਾਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰੂਪਤੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਪੁਨਃ ਸਂਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰਵੇਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾਮਿਵ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਸਮਝਿਆ; ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਝੜੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਵਪੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਚੈਵ ਸ਼ਿਖਾਮਿਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤ੍ਵੇਨ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਮਿਵਾਮਲਾਮ੍
ਸਰੀਰ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌਂ ਵਰਗੀ ਸੀ; ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਨ ਵਰਗੀ।
ਗਿਰਿਪृष੍ਠੇ ਤੁ ਸਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਵਸਿਤਲੋਚਨਾ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਤਿਮੇਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸ ਗਿਰਿਰ੍ਵੇषੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਸਵृਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਪਲਤੋ ਹਿਰਣ੍ਮਯ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਤੇ ਖਾਸ ਪਹਿਰਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਮੇਨੇ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਯੋषਿਤਃ। ਅਵਾਪ੍ਤਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਮੇਨੇ ਸ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਫਲਂ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤ੍ਕਿਚਿਂਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਰੂਪਂ ਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਕਿਂਚਨ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਤਯਾ ਬਦ੍ਧਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਗੁਣਮਯੈਸ੍ਤਦਾ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਚ ਕਿਂਚਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਾਪ ਰਹੇ; ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।
ਅਸ੍ਯਾ ਨੂਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍। ਲੋਕਂ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੇਦਂ ਰੂਪਮਾਵਿष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਲ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਦਾ। ਕਨ੍ਯਾਮਸਦृਸ਼ੀਂ ਲੋਕੇ ਨृਪਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਸੋਹਣੀਅਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਕਲ੍ਯਾਣਾਭਿਜਨੋ ਨृਪਃ। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਨृਪਤਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਅਪ੍ਰਗਲ੍ਭਾਂ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਸ੍ਤਾਂ ਤਦੋਵਾਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕਾऽਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸਿ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਚਰਸ੍ਯੇਕਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਰਮ-ਜੰਗਾ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਤੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਵਿਭੂषਣਮਿਵੈਤੇषਾਂ ਭੂषਣਾਨਾਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਗਹਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਨ ਦੇਵੀਂ ਨਾਸੁਰੀਂ ਚੈਵ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀਂ ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍। ਨ ਚ ਭੋਗਵਤੀਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਗਨ੍ਧਵੀਂ ਨ ਮਾਨੁषੀਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਣੀ; ਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਗ ਕੁੜੀ, ਗੰਧਰਵਣੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਸਮਝਦਾ।
ਯਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤਾ ਵਾऽਪਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਨ ਤਾਸਾਂ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ
ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਚਾਰੁਵਦਨੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਤਵ। ਵਦਨਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਂ ਮਥ੍ਨਾਤੀਵ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਂ ਸ ਮਹੀਪਾਲੋ ਬਭਾषੇ ਨ ਤੁ ਸਾ ਤਦਾ। ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬਾषਥ ਕਿਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਨੇਹਰੇ ਪਾਸੇ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ।
ਤਤੋ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਸੌਦਾਮਿਨੀਵ ਚਾਭ੍ਰੇषੁ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਵਨਂ ਵਨਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨੁਨ੍ਮਤ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਬਹੁ ਤਤ੍ਰ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ। ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਉਹਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਮਦृਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਪਾਤਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਜਦ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮਾਵਥ ਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਪੁਨਃ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਅਥਾਬਭਾषੇ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਨृਪਮ੍। ਤਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਕਾਮਾਭਿਹਤਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ, ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਪਤੀ ਹਸਤੀਵ ਸਾ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸ੍ਯਰਿਨ੍ਦਮ
ਤਪਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਬੋਲੀ: 'ਉਠ, ਉਠ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਮੋਹਂ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗਨ੍ਤੁਮਾਵਿष੍ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਤਦਾ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਤਾਮੇਵਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਅਥ ਤਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਮਾਬਭਾषੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸਨੇ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।