ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦੇਯਾਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤੁ ਤਾਮ੍। `ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਸਵਿਤਾ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍।' ਨੋਪਲੇਭੇ ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਾਵਲੀ, ਲਗਭਗ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ, ਤਾਂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥਰ੍ਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਯ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭੋ ਬਲੀ। ਸੂਰ੍ਯਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਨृਪਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਿਕਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਧ੍ਯਮਾਲ੍ਯੋਪਹਾਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਨਿਯਮੈਰੁਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਮਾਲਾ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਨਹਂਵਾਦੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਅਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗੌਰਵ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृਤਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਰੂਪੇਣਾਸਦृਸ਼ਂ ਭੁਵਿ। ਤਪਤ੍ਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਮੇਨੇ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਵਰਣਂ ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸੰਵਰਨ, ਜੋ ਕਦਰਦਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤਾਪਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ।
ਦਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਵਰਣਾਯ ਤਾਮ੍। ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਭਿਜਨਾਯ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਕੌਰਵਿਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ ਤਾਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਯਥਾ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਭਾਸਯਤਿ ਤੇਜਸਾ। ਤਥਾ ਭੁਵਿ ਮਹਿਪਾਲੋ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਵਰਣੋऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉਜਾਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਯਥਾऽਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਚਾਦਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ। ਤਥਾ ਸਂਵਰਣਂ ਪਾਰ੍ਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਰਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਵਰਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਾਰਥਾ।
ਸ ਸੋਮਮਤਿ ਕਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਦਾਦਿਤ੍ਯਮਤਿ ਤੇਜਸਾ। ਬਭੂਵ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਦੁਰ੍ਹृਦਾਮਪਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਏਵਂਗੁਣਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਥਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ। ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਪਤੀਂ ਤਪਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਰਵਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਚਲਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪ ਤਾਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦਥੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਚਚਾਰ ਮृਗਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪਰ੍ਵਤੋਪਵਨੇ ਕਿਲ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਚਰਤੋ ਮृਗਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਮਮਾਰ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਗਿਰਾਵਪ੍ਰਤਿਮੋ ਹਯਃ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਘੋੜਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਸ ਮृਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਗਿਰੌ ਨृਪਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸਦृਸ਼ੀਂ ਲੋਕੇ ਕਨ੍ਯਾਮਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਘੋੜਾ ਮਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਏਵ ਏਕਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਨृਪਤਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਵਿਚਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਵਧੀਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ ਹਿ ਤਾਂ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰੂਪਤੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਪੁਨਃ ਸਂਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰਵੇਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾਮਿਵ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਸਮਝਿਆ; ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਝੜੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਵਪੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਚੈਵ ਸ਼ਿਖਾਮਿਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤ੍ਵੇਨ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਮਿਵਾਮਲਾਮ੍
ਸਰੀਰ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌਂ ਵਰਗੀ ਸੀ; ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਨ ਵਰਗੀ।
ਗਿਰਿਪृष੍ਠੇ ਤੁ ਸਾ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਵਸਿਤਲੋਚਨਾ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਤਿਮੇਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸ ਗਿਰਿਰ੍ਵੇषੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਸਵृਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਪਲਤੋ ਹਿਰਣ੍ਮਯ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਤੇ ਖਾਸ ਪਹਿਰਾਵੇ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਮੇਨੇ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਯੋषਿਤਃ। ਅਵਾਪ੍ਤਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਮੇਨੇ ਸ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਫਲਂ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤ੍ਕਿਚਿਂਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਰੂਪਂ ਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਕਿਂਚਨ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਤਯਾ ਬਦ੍ਧਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਗੁਣਮਯੈਸ੍ਤਦਾ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਚ ਕਿਂਚਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜਾਪ ਰਹੇ; ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।
ਅਸ੍ਯਾ ਨੂਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍। ਲੋਕਂ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੇਦਂ ਰੂਪਮਾਵਿष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਲ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਦਾ। ਕਨ੍ਯਾਮਸਦृਸ਼ੀਂ ਲੋਕੇ ਨृਪਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਸੋਹਣੀਅਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਕਲ੍ਯਾਣਾਭਿਜਨੋ ਨृਪਃ। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਨृਪਤਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਅਪ੍ਰਗਲ੍ਭਾਂ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਸ੍ਤਾਂ ਤਦੋਵਾਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕਾऽਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸਿ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਚਰਸ੍ਯੇਕਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਰਮ-ਜੰਗਾ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਤੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਵਿਭੂषਣਮਿਵੈਤੇषਾਂ ਭੂषਣਾਨਾਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਨਿਖਰੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਗਹਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਨ ਦੇਵੀਂ ਨਾਸੁਰੀਂ ਚੈਵ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀਂ ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍। ਨ ਚ ਭੋਗਵਤੀਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਗਨ੍ਧਵੀਂ ਨ ਮਾਨੁषੀਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ, ਨਾ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਣੀ; ਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਗ ਕੁੜੀ, ਗੰਧਰਵਣੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਸਮਝਦਾ।
ਯਾ ਹਿ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤਾ ਵਾऽਪਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਨ ਤਾਸਾਂ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ
ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਚਾਰੁਵਦਨੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਤਵ। ਵਦਨਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਂ ਮਥ੍ਨਾਤੀਵ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।