ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਚਾਪਿ ਨਿਯਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਪਾਰ੍ਥ ਰਣੇ।ਞਸ੍ਮਿ ਵਿਜਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਮਵृਤ੍ਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਯੁਧਿ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਨ ਸ ਜੀਵੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਾਮਵृਤ੍ਤੋऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ। ਜਯੇਨ੍ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਪੁਰੋਹਿਤਧੂਰ੍ਗਤਃ
ਪਰ ਪਾਰਥ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਪਤ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨृਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯ ਇਹੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਭਲਾਈ ਲੋਕ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੇ षਡਙ੍ਗੇ ਨਿਰਤਾਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਯਾਗਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨृਪਾਣਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੈਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੇ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਜਯਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਵਾਗ੍ਮੀ ਪੁਰੋਧਾਃ ਸ਼ੀਲਵਾਞ੍ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਸੁਗਰਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਲਾਭਂ ਲਬ੍ਧੁਮਲਬ੍ਧਂ ਵਾ ਲਬ੍ਧਂ ਵਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਰਾਜਾ ਗੁਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਲਾਭ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਜਾਂ ਮਿਲੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਰੱਖੇ।
ਪੁਰੋਹਿਤਮਤੇ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯ ਇਚ੍ਛੇਦ੍ਭੂਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਵਸੁਮਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਨ ਹਿ ਕੇਵਲਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਤਾਪਤ੍ਯਾਭਿਜਨੇਨ ਚ। ਜਯੇਦਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭੂਮਿਪਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਸਿਰਫ ਸ਼ੌਰ ਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਰਾਜ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਪਤ੍ਯ ਇਤਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨਸਿ ਮਾਮਿਹ। ਤਦਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤਾਪਤਿਆ ਬਾਰੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਪਤੀ ਨਾਮ ਕਾ ਚੈषਾ ਤਾਪਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਵਯਮ੍। ਕੌਨ੍ਤੇਯਾ ਹਿ ਵਯਂ ਸਾਧੋ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਤਾਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤਾਪਤਿਆ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ? ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕਥਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍। ਯਥਾਵਦਖਿਲਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਹਾਵਣੀ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਾਰਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਪਰੀ ਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਤਾਪਤ੍ਯ ਇਤਿ ਯਦ੍ਵਚਃ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਭਵ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ 'ਤਾਪਤੀ ਦਾ ਜਨਮਿਆ' ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਯ ਏष ਦਿਵਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇਨ ਨਾਕਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੇਜਸਾ। ਏਤਸ੍ਯ ਤਪਤੀ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਸਦृਸ਼ੀ ਸੁਤਾ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਧੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤਾਪਤੀ ਸੀ।
ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵੈ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਵਰਜਾ ਵਿਭੋ। ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਪਤੀ ਤਪਸਾ ਯੁਤਾ
ਉਹ ਤਾਪਤੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਨ ਦੇਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਚੈਵ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ। ਨਾਪ੍ਸਰਾ ਨ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਤਥਾ ਰੂਪੇਣ ਕਾਚਨ
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਅਸੁਰਣੀ, ਕੋਈ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਕੋਈ ਰਾਖਸ਼ਣੀ, ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵਣੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਸਿਤਾਯਤਲੋਚਨਾ। ਸ੍ਵਾਚਾਰਾ ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਸੁਵੇषਾ ਚੈਵ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਧਰੇ ਤੇ ਨਿਰਵਿਗਨ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ, ਚਲਣ-ਚਲਣ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਤ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਵਿਤਾ ਮੇਨੇ ਰੂਪਸ਼ੀਲਗੁਣਸ਼੍ਰੁਤੈਃ
ਭਾਰਤ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਲਣ, ਗੁਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦੇਯਾਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤੁ ਤਾਮ੍। `ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਸਵਿਤਾ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍।' ਨੋਪਲੇਭੇ ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਾਵਲੀ, ਲਗਭਗ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ, ਤਾਂ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥਰ੍ਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਯ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭੋ ਬਲੀ। ਸੂਰ੍ਯਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਨृਪਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਿਕਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਧ੍ਯਮਾਲ੍ਯੋਪਹਾਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਨਿਯਮੈਰੁਪਵਾਸੈਸ਼੍ਚ ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਮਾਲਾ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਨਹਂਵਾਦੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਅਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗੌਰਵ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕृਤਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਰੂਪੇਣਾਸਦृਸ਼ਂ ਭੁਵਿ। ਤਪਤ੍ਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਮੇਨੇ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਵਰਣਂ ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸੰਵਰਨ, ਜੋ ਕਦਰਦਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤਾਪਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ।
ਦਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਵਰਣਾਯ ਤਾਮ੍। ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਭਿਜਨਾਯ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਕੌਰਵਿਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ ਤਾਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਯਥਾ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਭਾਸਯਤਿ ਤੇਜਸਾ। ਤਥਾ ਭੁਵਿ ਮਹਿਪਾਲੋ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਵਰਣੋऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉਜਾਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਯਥਾऽਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਚਾਦਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ। ਤਥਾ ਸਂਵਰਣਂ ਪਾਰ੍ਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਰਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਵਰਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਾਰਥਾ।
ਸ ਸੋਮਮਤਿ ਕਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਦਾਦਿਤ੍ਯਮਤਿ ਤੇਜਸਾ। ਬਭੂਵ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਹृਦਾਂ ਦੁਰ੍ਹृਦਾਮਪਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਏਵਂਗੁਣਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਥਾਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਰਵ। ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਪਤੀਂ ਤਪਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਰਵਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਚਲਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪ ਤਾਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।