ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਿਂਚਨ। ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚੇਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਅੱਖ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦੇਨ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲਭੇਦਿਮਾਮ੍। ਅਨੁਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤੇ ਕृਤੇ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਵ੍ਰਤ ਲਏਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਹ੍ਯਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਨृਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਿਤਾਃ। ਅਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁਭਾਵਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਾਨਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਮਹਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ। ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਸ੍ਤਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਪृਥਗ੍ਦਾਤਾ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ
ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੌ-ਸੌ ਘੋੜੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਾਹਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਜਵਾਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਨ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਦੇਵ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍। ਦਸ਼ਧਾ ਸ਼ਤਧਾ ਚੈਵ ਤਚ੍ਛੀਰ੍ਣਂ ਵृਤ੍ਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ; ਉਹ ਵਜਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦਸ ਤੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭਾਗੀਕृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਵਜ੍ਰਭਾਗ ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ। ਲੋਕੇ ਯਸ਼ੋਧਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੈਵ ਵਜ੍ਰਤਨੁਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਜਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਰਥਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵੈ ਦਾਨਵਜ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਵਜ੍ਰਾ ਯਵੀਯਸਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਜਰ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਵਜਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੋਟੇ ਵਜਰ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਗੇਨ ਅਵਧ੍ਯਾ ਵਾਜਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਵਡਬਾ ਸੂਤੇ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵੇषੁ ਯੇ ਮਤਾਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਵਜਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਘੋੜੀ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ।
ਕਾਮਵਰ੍ਣਾਃ ਕਾਮਜਵਾਃ ਕਾਮਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਇਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਾਃ ਕਾਮਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਹਯਾਃ
ਜੋ ਰੰਗ ਚਾਹੋ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਚਾਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਉਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਘੋੜੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਗੇ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਯੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਾ। ਵਿਦ੍ਯਾਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾऽਪਿ ਨ ਤਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਰੋਚਯੇ
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਜੋਖਮ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਤੋਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸਂਯੋਗੋ ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੋ ਮਹਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਪ੍ਯਹਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਥੈਵ ਯੋਗ੍ਯਂ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਚਿਰਾਯ ਮਰਤਰ੍षਭ
ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵृਣੋਮ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਂਯੋਗਃ ਸ਼ਾਸ੍ਵਤੋऽਸ੍ਤੁਨੌ। ਸਖੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਯੁष੍ਮਭ੍ਯੋ ਯਦ੍ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਘੋੜੇ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਡਾ ਜੋੜ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ। ਦੋਸਤ, ਦੱਸੋ, ਗੰਧਰਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜਾ ਖਤਰਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਕਿਂ ਤਦ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮ ਧਰ੍षਿਤਾਃ। ਯਾਨ੍ਤੋ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਤੋ ਰਾਤ੍ਰਾਵਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਗੰਧਰਵ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰਾਏ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ?
ਅਨਗ੍ਨਯੋऽਨਾਹੁਤਯੋ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਯੂਯਂ ਤਤੋ ਧਰ੍षਿਤਾਃ ਸ੍ਥ ਮਯਾ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਰਾਏ ਗਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਿਸ਼ਾਚਪਤਗੋਰਗਾਃ। ਧਰ੍षਨ੍ਤਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਨ੍
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ।
ਜਾਨਤਾਪਿ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਭਿਜਨਂ ਚ ਵਃ। ਇਯਮਗ੍ਨਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍षਿਤਾ ਵੈ ਪੁਰਾਗਤਿਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਹੈ ਕਿ ਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕੋ ਹਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਵੇਦ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਯਸ਼ੋऽਗ੍ਰ੍ਯਂ ਭੂਰਿਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ?
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਦਾਨਵਾਃ। ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਧੀਮਨ੍ਤਃ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਦਾਨਵ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦਪ੍ਰਭृਤੀਨਾਂ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षੀਣਾਂ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਗੁਣਾਨ੍ਕਥਯਤਾਂ ਵੀਰ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਵ ਧੀਮਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵੀਰ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਰਤਾ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬਰਾਮ੍। ਇਮਾਂ ਵਸੁਮਤੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਸੁਕੁਲਸ੍ਯ ਤੇ
ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਘਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਵੇਦੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਚਾਰ੍ਯਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇऽਰ੍ਜੁਨ। ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਵੇਦ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ—ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ।
ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਂ ਧਨੁष੍ਯਹ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਡ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਤਾਜ, ਧਨੁਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਂ ਵਾਯੁਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਵਿਜਾਨਾਮ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਥਾ। ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਚ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ षਡੇਤਾਨ੍ਕੁਰੁਵਰ੍ਧਨਾਨ੍। ਪਿਤॄਨੇਤਾਨਹਂ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਮਾਨੁषਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਸ਼ਕਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪਾਂਡੂ—ਇਹ ਛੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਾਃ। ਭਵਨ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਮਾਂ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ। ਤੁਸੀਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਚ ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਂ ਭਵਤਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਚ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕृਤਵਾਨਿਹ ਧਰ੍षਣਾਮ੍
ਪਾਰਥ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਧੀਆ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਹ ਧੱਕਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਕਾਸ਼ੇ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਧਰ੍षਣਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹੁਦ੍ਰਵਿਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਕੌਰਵ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਧੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਬਲਮਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਦਾਰਂ ਮਨ੍ਯੁਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯੇਹ ਵਿਜਿਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਾਪਤ੍ਯਵਰ੍ਧਨ। ਯੇਨ ਤੇਨੇਹ ਵਿਧਿਨਾ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਤਾਪਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਸੁਣੋ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।