ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪਤਿਂ ਚੇਮਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚ ਮੇ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੁਮ੍ਭੀਨਸੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ; ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤਂ ਯਸ਼ੋਹੀਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਨਾਥਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਕੋ ਨਿਹਨ੍ਯਾਦ੍ਰਿਪੁਂ ਤਾਤ ਮੁਞ੍ਚੇਮਂ ਰਿਪੁਸੂਦਨ
ਪਿਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਾਰੇ? ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ।
ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਗਚ੍ਛ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ। ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਤ੍ਯਭਯਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਕੁਰੁਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਗੰਧਰਵ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਅੱਜ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਤੋऽਹਂ ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਨਾਮ ਮੁਞ੍ਚਾਮ੍ਯਙ੍ਗਾਰਪਰ੍ਣਤਾਮ੍। ਯਸ਼ੋਹੀਨਂ ਨ ਚ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਨਾਮ ਜਨਸਂਸਦਿ
ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਪੂਰਵਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਪਰਨ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦਾ।
ਸਾਧ੍ਵਿਮਂ ਲਬ੍ਧਵਾਁਲ੍ਲਾਭਂ ਯੋऽਹਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਯਾ ਮਾਯਯੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਯੋਜਯਿਤੁਮਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਮਿਲੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋऽਯਂ ਦਗ੍ਧੋ ਮੇ ਰਥ ਉਤ੍ਤਮਃ। ਸੋऽਹਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਗ੍ਧਰਥੋऽਭਵਂ
ਮੇਰਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਿਤਰਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦਗਧਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਭृਤਾ ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਯੇਯਂ ਤਪਸੇਹ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਨਿਵੇਦਯਿष੍ਯੇ ਤਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਦਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦਿੱਤੀ, ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਜਿਤਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍। ਯੋ ਰਿਪੁਂ ਯੋਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਿਂ ਨ ਸੋऽਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ?
ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯੇਯਂ ਯਾਂ ਸੋਮਾਯ ਦਦੌ ਮਨੁਃ। ਦਦੌ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸਵੇ ਮਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਦਦੌ
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਮਨੁ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੂੰ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਯਂ ਕਾਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ। ਆਗਮੋऽਸ੍ਯਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਇਹ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਮਿਲੀ, ਅਯੋਗ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੁਣ।
ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਿਂਚਨ। ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚੇਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਅੱਖ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦੇਨ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲਭੇਦਿਮਾਮ੍। ਅਨੁਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤੇ ਕृਤੇ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਵ੍ਰਤ ਲਏਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਹ੍ਯਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਨृਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਿਤਾਃ। ਅਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁਭਾਵਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਾਨਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਮਹਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ। ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਸ੍ਤਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਪृਥਗ੍ਦਾਤਾ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ
ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੌ-ਸੌ ਘੋੜੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਾਹਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਜਵਾਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਨ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਦੇਵ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍। ਦਸ਼ਧਾ ਸ਼ਤਧਾ ਚੈਵ ਤਚ੍ਛੀਰ੍ਣਂ ਵृਤ੍ਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ; ਉਹ ਵਜਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦਸ ਤੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭਾਗੀਕृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਵਜ੍ਰਭਾਗ ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ। ਲੋਕੇ ਯਸ਼ੋਧਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੈਵ ਵਜ੍ਰਤਨੁਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਜਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਰਥਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵੈ ਦਾਨਵਜ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਵਜ੍ਰਾ ਯਵੀਯਸਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਜਰ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਵਜਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੋਟੇ ਵਜਰ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਗੇਨ ਅਵਧ੍ਯਾ ਵਾਜਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਵਡਬਾ ਸੂਤੇ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵੇषੁ ਯੇ ਮਤਾਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਵਜਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਘੋੜੀ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ।
ਕਾਮਵਰ੍ਣਾਃ ਕਾਮਜਵਾਃ ਕਾਮਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਇਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਾਃ ਕਾਮਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਹਯਾਃ
ਜੋ ਰੰਗ ਚਾਹੋ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਚਾਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਉਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਘੋੜੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਗੇ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਯੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਵਾ। ਵਿਦ੍ਯਾਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾऽਪਿ ਨ ਤਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਰੋਚਯੇ
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਜੋਖਮ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਤੋਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸਂਯੋਗੋ ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੋ ਮਹਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਪ੍ਯਹਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਥੈਵ ਯੋਗ੍ਯਂ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਚਿਰਾਯ ਮਰਤਰ੍षਭ
ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵृਣੋਮ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਂਯੋਗਃ ਸ਼ਾਸ੍ਵਤੋऽਸ੍ਤੁਨੌ। ਸਖੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਯੁष੍ਮਭ੍ਯੋ ਯਦ੍ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਘੋੜੇ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਡਾ ਜੋੜ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ। ਦੋਸਤ, ਦੱਸੋ, ਗੰਧਰਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜਾ ਖਤਰਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਕਿਂ ਤਦ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮ ਧਰ੍षਿਤਾਃ। ਯਾਨ੍ਤੋ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਤੋ ਰਾਤ੍ਰਾਵਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਗੰਧਰਵ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰਾਏ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ?
ਅਨਗ੍ਨਯੋऽਨਾਹੁਤਯੋ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਯੂਯਂ ਤਤੋ ਧਰ੍षਿਤਾਃ ਸ੍ਥ ਮਯਾ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਰਾਏ ਗਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਿਸ਼ਾਚਪਤਗੋਰਗਾਃ। ਧਰ੍षਨ੍ਤਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਨ੍
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ।
ਜਾਨਤਾਪਿ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਭਿਜਨਂ ਚ ਵਃ। ਇਯਮਗ੍ਨਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍षਿਤਾ ਵੈ ਪੁਰਾਗਤਿਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਹੈ ਕਿ ਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕੋ ਹਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਵੇਦ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਯਸ਼ੋऽਗ੍ਰ੍ਯਂ ਭੂਰਿਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ?
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਦਾਨਵਾਃ। ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਧੀਮਨ੍ਤਃ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਦਾਨਵ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।