ਅਙ੍ਗਾਰਪਰ੍ਣਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਆਨਾਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨਹੀਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਾਰਪਰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਬੇਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਉਲ੍ਮੁਕਂ ਭ੍ਰਾਮਯਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਾਲ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਉਚੀ ਕਰਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਬਿਭੀषਿਕਾ ਵੈ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਯਂ ਫੇਨਵਤ੍ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਓ ਗੰਧਰਵ, ਡਰ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਾਨਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਨ ਤੁ ਮਾਯਯਾ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਓ ਗੰਧਰਵ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾऽਸ੍ਤ੍ਰਮਿਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਕਿਲ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਗੁਰੁਰ੍ਮਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਅਗਨਿ ਹਥਿਆਰ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓ ਗੰਧਰਵ।
ਭਰਦ੍ਵਜਾਦਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਰ੍ਮਮ। ਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਮਹ੍ਯਮਦਦਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ, ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ; ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਦਦਾਹਾਸ੍ਯ ਰਥਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥਂ ਵਿਪ੍ਲੁਤਂ ਤਂ ਤੁ ਸ ਗਨ੍ਧਰ਼੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਃਪ੍ਰਮੂਢਂ ਚ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵ ਸਿੱਧਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋਰੁਹੇषੁ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਲ੍ਯਵਤ੍ਸੁ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਚਕਰ੍षਾਥ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤਾਦਚੇਤਸਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਾਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਸੀਟ ਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੁਮ੍ਭੀਨਸੀ ਨਾਮ ਪਤਿਤ੍ਰਾਣਮਭੀਪ੍ਸਤੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਸਰਾ ਮੰਗਿਆ।
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪਤਿਂ ਚੇਮਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚ ਮੇ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੁਮ੍ਭੀਨਸੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ; ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤਂ ਯਸ਼ੋਹੀਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਨਾਥਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਕੋ ਨਿਹਨ੍ਯਾਦ੍ਰਿਪੁਂ ਤਾਤ ਮੁਞ੍ਚੇਮਂ ਰਿਪੁਸੂਦਨ
ਪਿਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਾਰੇ? ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ।
ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਗਚ੍ਛ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ। ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਤ੍ਯਭਯਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਕੁਰੁਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਗੰਧਰਵ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਅੱਜ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਤੋऽਹਂ ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਨਾਮ ਮੁਞ੍ਚਾਮ੍ਯਙ੍ਗਾਰਪਰ੍ਣਤਾਮ੍। ਯਸ਼ੋਹੀਨਂ ਨ ਚ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਨਾਮ ਜਨਸਂਸਦਿ
ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਪੂਰਵਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਪਰਨ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦਾ।
ਸਾਧ੍ਵਿਮਂ ਲਬ੍ਧਵਾਁਲ੍ਲਾਭਂ ਯੋऽਹਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਯਾ ਮਾਯਯੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਯੋਜਯਿਤੁਮਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਮਿਲੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋऽਯਂ ਦਗ੍ਧੋ ਮੇ ਰਥ ਉਤ੍ਤਮਃ। ਸੋऽਹਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਗ੍ਧਰਥੋऽਭਵਂ
ਮੇਰਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਿਤਰਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦਗਧਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਭृਤਾ ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਯੇਯਂ ਤਪਸੇਹ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਨਿਵੇਦਯਿष੍ਯੇ ਤਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਦਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦਿੱਤੀ, ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਜਿਤਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍। ਯੋ ਰਿਪੁਂ ਯੋਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਿਂ ਨ ਸੋऽਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ?
ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯੇਯਂ ਯਾਂ ਸੋਮਾਯ ਦਦੌ ਮਨੁਃ। ਦਦੌ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸਵੇ ਮਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਦਦੌ
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਮਨੁ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੂੰ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਯਂ ਕਾਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗੁਰੁਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ। ਆਗਮੋऽਸ੍ਯਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਇਹ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਮਿਲੀ, ਅਯੋਗ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੁਣ।
ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਿਂਚਨ। ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚੇਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਅੱਖ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦੇਨ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲਭੇਦਿਮਾਮ੍। ਅਨੁਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤੇ ਕृਤੇ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਵ੍ਰਤ ਲਏਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਹ੍ਯਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਨृਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਿਤਾਃ। ਅਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁਭਾਵਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਾਨਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਮਹਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ। ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਸ੍ਤਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਪृਥਗ੍ਦਾਤਾ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ
ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੌ-ਸੌ ਘੋੜੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਾਹਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਜਵਾਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਨ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਦੇਵ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍। ਦਸ਼ਧਾ ਸ਼ਤਧਾ ਚੈਵ ਤਚ੍ਛੀਰ੍ਣਂ ਵृਤ੍ਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ; ਉਹ ਵਜਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦਸ ਤੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭਾਗੀਕृਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਵਜ੍ਰਭਾਗ ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ। ਲੋਕੇ ਯਸ਼ੋਧਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੈਵ ਵਜ੍ਰਤਨੁਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਜਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਰਥਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵੈ ਦਾਨਵਜ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਵਜ੍ਰਾ ਯਵੀਯਸਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਜਰ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਵਜਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੋਟੇ ਵਜਰ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਗੇਨ ਅਵਧ੍ਯਾ ਵਾਜਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਵਡਬਾ ਸੂਤੇ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵੇषੁ ਯੇ ਮਤਾਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਵਜਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੀ ਘੋੜੀ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ।
ਕਾਮਵਰ੍ਣਾਃ ਕਾਮਜਵਾਃ ਕਾਮਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਇਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਾਃ ਕਾਮਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਹਯਾਃ
ਜੋ ਰੰਗ ਚਾਹੋ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਚਾਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਉਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਘੋੜੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਗੇ।