ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹਾਰਥਃ।। ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਜਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਉੱਥੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਰਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗਿਆ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੇषਾਂ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਦੀਂ ਸਮੁਪਸਰ੍ਪਤਾਮ੍। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਨਦੀ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ; ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਨ੍। ਵਿष੍ਫਾਰਯਨ੍ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸਂਰਜ੍ਯਤੇ ਘੋਰਾ ਪੂਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰਾਗਮੇषੁ ਯਾ। ਅਸ਼ੀਤਿਭਿਰ੍ਲਵੈਰ੍ਹੀਨਂ ਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਸੰਧਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਅੱਸੀ ਲਵਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਹੂਰਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਿਤਂ ਕਾਮਚਾਰਾਣਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ਼ੇषਮਨ੍ਯਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮਚਾਰੇषੁ ਵੈ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਹ ਸਮਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਚਰਤਸ੍ਤਾਸੁ ਵੇਲਾਸੁ ਵੈ ਨਰਾਨ੍। ਉਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ ਬਾਲਿਸ਼ਾਨ੍
ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਤੋ ਜਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਲਸ੍ਥਾਨ੍ਨृਪਤੀਨਪਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜੇ ਵੀ।
ਆਰਾਚ੍ਚ ਤਿष੍ਠਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮੀਪਂ ਨੋਪਸਰ੍ਪਤ। ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਨਾਭਿਜਾਨੀਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਾਗੀਰਥੀਜਲਮ੍
ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ, ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਓ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਜੋ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ?
ਅਙ੍ਗਾਰਪਰ੍ਣਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਵਿਤ੍ਤ ਮਾਂ ਸ੍ਵਬਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਅਹਂ ਹਿ ਮਾਨੀ ਚੇਰ੍ष੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ
ਮੈਨੂੰ ਅੰਗਾਰਪਰਨ ਗੰਧਰਵ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਈਰਖਾਲੂ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗਾਰਪਰ੍ਣਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਚੇਦਂ ਵਨਂ ਮਮ। ਅਨੁਗਙ੍ਗਂ ਚਰਨ੍ਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਰਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਪਰਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕੌਣਪਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣੋ ਵਾ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ। ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਯਥੋष੍ਣੀषਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਸਮੁਪਸਰ੍ਪਥ
ਨਾ ਕੋਈ ਭੂਤ, ਨਾ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ—ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?
ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਦ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਰਾਤ੍ਰਾਵਹਨਿ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਕਸ੍ਯ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਅਜਿਹੇ ਮੂਰਖ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਜਾਂ ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ—ਰਾਤ ਹੋਵੇ, ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਂਝ—ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨੇ?
ਭੁਕ੍ਤੋ ਵਾऽਪ੍ਯਥ ਵਾऽਭੁਕ੍ਤੋ ਰਾਤ੍ਰਾਵਹਨਿ ਖੇਚਰ। ਨ ਕਾਲਨਿਯਮੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਂ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਗੰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਅਕਾਲੇ ਤ੍ਵਾਮਧृष੍ਣੁਮ। ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹਿ ਰਣੇ ਕ੍ਰੂਰ ਯੁष੍ਮਾਨਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਤੇ ਅਣਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਪਰ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਓ ਕਠੋਰ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਹਿਮਵਤਸ਼੍ਚੈषਾ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ। ਗਙ੍ਗਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਭਃ ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਗੰਗਾ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਜਾਤਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਰਥਸ੍ਥਾਂ ਸਰਯੂਂ ਚੈਵ ਗੋਮਤੀਂ ਗਣ੍ਡਕੀਂ ਤਥਾ
ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਰਥ ਦੇ ਪਾਸ ਵਹਿੰਦੀ ਸਰਯੂ, ਗੋਮਤੀ ਤੇ ਗੰਡਕੀ—
ਅਪਰ੍ਯੁषਿਤਪਾਪਾਸ੍ਤੇ ਨਦੀਃ ਸਪ੍ਤ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਯੇ। ਇਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਕਵਪ੍ਰਾ ਸ਼ੁਚਿਰਾਕਾਸ਼ਗਾ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇਹ ਦਰਿਆ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ।
ਦੇਵੇषੁ ਗਙ੍ਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਲਕਨਨ੍ਦਤਾਮ੍। ਤਥਾ ਪਿਤॄਨ੍ਵੈਤਰਣੀ ਦੁਸ੍ਤਰਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਗਙ੍ਗਾ ਭਵਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਓ ਗੰਧਰਵ, ਗੰਗਾ ਅਲਕਾਨੰਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਵੈਤਰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਅਸਮ੍ਬਾਧਾ ਦੇਵਨਦੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਂਪਾਦਨੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਕਥਮਿਚ੍ਛਸਿ ਤਾਂ ਰੋਦ੍ਧੁਂ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਸੁਭਾਵਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਤਵ ਵਾਚਾ ਕਥਂ ਵਯਮ੍। ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਮ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਗੀਰਥੀਜਲਮ੍
ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ?
ਅਙ੍ਗਾਰਪਰ੍ਣਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਆਨਾਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨਹੀਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਾਰਪਰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਬੇਨ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਉਲ੍ਮੁਕਂ ਭ੍ਰਾਮਯਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਚਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਾਲ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਉਚੀ ਕਰਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਬਿਭੀषਿਕਾ ਵੈ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਯਂ ਫੇਨਵਤ੍ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਓ ਗੰਧਰਵ, ਡਰ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਾਨਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਨ ਤੁ ਮਾਯਯਾ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਓ ਗੰਧਰਵ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾऽਸ੍ਤ੍ਰਮਿਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਕਿਲ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਗੁਰੁਰ੍ਮਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਅਗਨਿ ਹਥਿਆਰ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓ ਗੰਧਰਵ।
ਭਰਦ੍ਵਜਾਦਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਰ੍ਮਮ। ਸਾਧ੍ਵਿਦਂ ਮਹ੍ਯਮਦਦਦ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ, ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ; ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਦਦਾਹਾਸ੍ਯ ਰਥਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਥਂ ਵਿਪ੍ਲੁਤਂ ਤਂ ਤੁ ਸ ਗਨ੍ਧਰ਼੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਃਪ੍ਰਮੂਢਂ ਚ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵ ਸਿੱਧਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋਰੁਹੇषੁ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਲ੍ਯਵਤ੍ਸੁ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਚਕਰ੍षਾਥ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤਾਦਚੇਤਸਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਾਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਸੀਟ ਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੁਮ੍ਭੀਨਸੀ ਨਾਮ ਪਤਿਤ੍ਰਾਣਮਭੀਪ੍ਸਤੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਸਰਾ ਮੰਗਿਆ।