ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਭਾਵਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣ ਆਤ੍ਮਕੀਰ੍ਤ੍ਯਨੁਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਡਰੋਣ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਵਚਨਬੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਡਰੁਪਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਾਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਪੁਰੋਚਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਾਰਣਾਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹਂ ਮਹਤ੍
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਜਤੂ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਸੁਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਗ੍ਧਵਾਨਤਿਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਬੇਖਬਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਦਗ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਚਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਸੀ, ਆਪ ਵੀ ਸੜ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਲ੍ਪਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਿਦੁਰਂ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕੁਰੁ ਪਿਣ੍ਡੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ।'
ਅਹੋ ਵਿਧਿਵਸ਼ਾਦੇਵ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰਦਤ੍ਤਤ੍ਰ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
'ਹਾਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉੱਥੇ ਅੰਤਿਮ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਦੁਰਃ ਕृਤਵਾਨੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੁਰਾ। ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ; ਇਹੀ ਘਟਨਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਸੇਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਯਥਾ ਤਜ੍ਜਨਕਃ ਸ਼ੋਚੇਦੌਰਸਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਯਜਨਸੇਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਸ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾऽਤਪ੍ਯਤ ਵੈ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ। ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਨਾਗਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ 'ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦੇਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੋऽਦਹ੍ਯਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤੋ ਲੋਕੇ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਲੋਕੇषੁ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਜਦ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਯਾਜੋਪਯਾਜੌ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਾਚਿਤੌ ਤੌ ਮਯਾऽਨਘੌ
ਅੰਦਰਲੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਯਾਜ ਤੇ ਉਪਯਾਜ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਦੋਵੇਂ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ ਤੇ ਮੰਗਿਆ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈ। ਲੋਕਸ੍ਤਦ੍ਵੇਦ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਯਾਜੇਨ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਯਾਜ ਤੇ ਉਪਯਾਜ ਨੂੰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਯਾਜ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ।
ਯਾਜੇਨ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੀਯਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾਵਿਮੌ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਮਮ ਤੁष੍ਟਿਕਰਾਵੁਭੌ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਯਾਜ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਦੋ ਜਣੇ ਜਨਮੇ—ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਨष੍ਟਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਗੁਆਚੁਕੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪੁਰੋਧਾਃ ਸਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਵਿਤ੍
ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਗ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵृਦ੍ਧਾਨੁਸ਼ਾਸਨੇ ਸਕ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਾਦृਸ਼ਾ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੈਵ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਲੋਕ ਨਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਰਦੇ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕਥਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵੇਦੇषੁ ਚ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ—ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਤੇਨਾਥ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਚ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨष੍ਟ ਹਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਿਸਗ੍ਰਨ੍ਥ੍ਯਾਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ: ਗੁਆਚੁਕਾ ਚੰਦ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਿੱਚ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਉਪਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਇਹੈਵੈष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਯਾਨ੍ਤਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵੇਖੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਉਣਗੇ, ਇਹ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨੇ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਤੁ ਨਗਰੇ ਘੁष੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਨਿਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਦੂਰਸ੍ਥਾ ਵਾ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾ ਵਾऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਣ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂਵਰੋ ਰਾਜਨ੍ਘੁष੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਚਿਰਂ ਕृਥਾਃ
ਰਾਜਾ, ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਉਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਸਵਯੰਵਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਰੋਹਿਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਘੋषਯਾਮਾਸ ਨਗਰੇ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁष੍ਯਮਾਸੇ ਤੁ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਤਿਥੌ। ਦਿਵਸੈਃ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਤਾਰੀਖ ਤੇ, ਸਤੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਮਾਰੋਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।