ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਜਾਤਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਕृष੍ਣਾ ਨਿਨੀषੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ ਜਨਮੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਿਯਂ ਕਾਲੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਅਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਦੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਭਯਮ੍
'ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸਿਂਹਸਙ੍ਘਵਤ੍। ਨ ਚੈਤਾਨ੍ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿਯਂ ਸੇਹੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੋਰਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਸਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, 'ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍षਤੀ ਯਾਜਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਵੈ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਨ ਵੈ ਮਦਨ੍ਯਾਂ ਜਨਨੀਂ ਜਾਨੀਯਾਤਾਮਿਮਾਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੀ ਧੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਯਾਜਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਦੋਨੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਂ ਯਾਜੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਨਾਮਨੀ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ
ਯਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ', ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਧृष੍ਟਤ੍ਵਾਦਤ੍ਯਮਰ੍षਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਭਵਾਦਪਿ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਡਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਹੋਵੇ।
ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰੁਵਕਨ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਕृष੍ਣਾ।ਞਭੂਤ੍ਸਾ ਹਿ ਵਰ੍ਣਤਃ। ਤਥਾ ਤਨ੍ਮਿਥੁਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਮਖੇ
ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰੁਪਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨੇ ਪਾਰਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਗਤਃ ਪਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਾਕਰੋਦਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ।
ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਭਾਵਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣ ਆਤ੍ਮਕੀਰ੍ਤ੍ਯਨੁਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਡਰੋਣ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਵਚਨਬੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਡਰੁਪਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਾਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਪੁਰੋਚਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਾਰਣਾਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹਂ ਮਹਤ੍
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਜਤੂ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਸੁਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਗ੍ਧਵਾਨਤਿਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਬੇਖਬਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਦਗ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਚਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਸੀ, ਆਪ ਵੀ ਸੜ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਲ੍ਪਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਿਦੁਰਂ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕੁਰੁ ਪਿਣ੍ਡੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ।'
ਅਹੋ ਵਿਧਿਵਸ਼ਾਦੇਵ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰਦਤ੍ਤਤ੍ਰ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
'ਹਾਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉੱਥੇ ਅੰਤਿਮ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਦੁਰਃ ਕृਤਵਾਨੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੁਰਾ। ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ; ਇਹੀ ਘਟਨਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞਸੇਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਯਥਾ ਤਜ੍ਜਨਕਃ ਸ਼ੋਚੇਦੌਰਸਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਯਜਨਸੇਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਸ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾऽਤਪ੍ਯਤ ਵੈ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ। ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਨਾਗਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ 'ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦੇਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੋऽਦਹ੍ਯਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ।
ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤੋ ਲੋਕੇ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਲੋਕੇषੁ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਜਦ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਯਾਜੋਪਯਾਜੌ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਾਚਿਤੌ ਤੌ ਮਯਾऽਨਘੌ
ਅੰਦਰਲੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਯਾਜ ਤੇ ਉਪਯਾਜ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਦੋਵੇਂ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ ਤੇ ਮੰਗਿਆ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵੈ। ਲੋਕਸ੍ਤਦ੍ਵੇਦ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਯਾਜੇਨ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਯਾਜ ਤੇ ਉਪਯਾਜ ਨੂੰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਯਾਜ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ।
ਯਾਜੇਨ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੀਯਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾਵਿਮੌ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਮਮ ਤੁष੍ਟਿਕਰਾਵੁਭੌ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਯਾਜ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਦੋ ਜਣੇ ਜਨਮੇ—ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਨष੍ਟਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪृਥਯਾ ਸਹ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਗੁਆਚੁਕੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪੁਰੋਧਾਃ ਸਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਵਿਤ੍
ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਗ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।