ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਜੇਨ ਹੁਤੇ ਹਵਿषਿ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਦੇਵਸਨ੍ਨਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਯਾਜ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲੜਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਜ੍ਵਾਲਾਵਰ੍ਣੋ ਘੋਰਰੂਪਃ ਕਿਰੀਟੀ ਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸਖਙ੍ਗਃ ਸਸ਼ਰੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮੋਹਤਾਜ਼ ਤਾਜ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਧ੍ਯਾਰੋਦਦ੍ਰਥਵਰਂ ਤੇਨ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ਨੇਯਂ ਸੇਹੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਭਯਾਪਹੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੀ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੋਕਾਪਹੋ ਜਾਤ ਏष ਦ੍ਰੋਣਵਧਾਯ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਖੇਚਰਂ ਤਦਾ
'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕੁਮਾਰੀ ਚਾਪਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵੇਦੀਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਸੁਭਗਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਸਿਤਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ ਵੀ ਯਜਨ ਦੇ ਮੱਧੋਂ ਉੱਠੀ—ਸੁੰਦਰ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਤਾਮ੍ਰਤੁਙ੍ਗਨਖੀ ਸੁਭ੍ਰੂਸ਼੍ਚਾਰੁਪੀਨਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਸਾਵਲੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਘੁੰਮਰਦਾਰ, ਨਖ ਤਾਮ੍ਰੀ ਅਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਭੌਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ।
ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਮੋ ਗਨ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ।
ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੁਪਮਾ ਭੁਵਿ। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸਦृਸ਼ੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਰਾਜਭਕ੍ਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
'ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਯੋਗ ਹੈ,' ਰਾਜੇ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦਰਬਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਜਾਤਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਕृष੍ਣਾ ਨਿਨੀषੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ ਜਨਮੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਿਯਂ ਕਾਲੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਅਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਦੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਭਯਮ੍
'ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸਿਂਹਸਙ੍ਘਵਤ੍। ਨ ਚੈਤਾਨ੍ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿਯਂ ਸੇਹੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੋਰਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਸਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, 'ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍षਤੀ ਯਾਜਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਵੈ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਨ ਵੈ ਮਦਨ੍ਯਾਂ ਜਨਨੀਂ ਜਾਨੀਯਾਤਾਮਿਮਾਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੀ ਧੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਯਾਜਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਦੋਨੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਂ ਯਾਜੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਨਾਮਨੀ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ
ਯਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ', ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਧृष੍ਟਤ੍ਵਾਦਤ੍ਯਮਰ੍षਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਭਵਾਦਪਿ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਡਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਹੋਵੇ।
ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰੁਵਕਨ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਕृष੍ਣਾ।ਞਭੂਤ੍ਸਾ ਹਿ ਵਰ੍ਣਤਃ। ਤਥਾ ਤਨ੍ਮਿਥੁਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਮਖੇ
ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰੁਪਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨੇ ਪਾਰਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਗਤਃ ਪਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਾਕਰੋਦਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ।
ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਭਾਵਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣ ਆਤ੍ਮਕੀਰ੍ਤ੍ਯਨੁਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਡਰੋਣ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਵਚਨਬੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਡਰੁਪਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਾਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਪੁਰੋਚਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਾਰਣਾਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹਂ ਮਹਤ੍
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਜਤੂ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਸੁਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਸਹ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦਗ੍ਧਵਾਨਤਿਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਬੇਖਬਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਦਗ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਚਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਸੀ, ਆਪ ਵੀ ਸੜ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਲ੍ਪਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਿਦੁਰਂ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕੁਰੁ ਪਿਣ੍ਡੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਘੱਟ ਦੁੱਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ।'
ਅਹੋ ਵਿਧਿਵਸ਼ਾਦੇਵ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰਦਤ੍ਤਤ੍ਰ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ
'ਹਾਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉੱਥੇ ਅੰਤਿਮ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਦੁਰਃ ਕृਤਵਾਨੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੁਰਾ। ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ; ਇਹੀ ਘਟਨਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।