ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਚ ਵਿਹਿਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸੋऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਾਦ੍ਬਲਾਦ੍ਧੀਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਵਾਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਕਤ ਲੱਭੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਕਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਭੇਯਂ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਮੇ ਮੇ ਯਾਜ ਵਿਤਰਾਮ੍ਯਰ੍ਬੁਦਂ ਗਵਾਮ੍। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਯਾਜੋ ਯਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ, ਯਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦਿਆਂਗਾ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥ ਇਤਿ ਚਾਕਾਮਮੁਪਯਾਜਮਚੋਦਯਤ੍। ਯਾਜੋ ਦ੍ਰੋਣਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਚ ਸਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਯਾਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਯਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਉਪਯਾਜੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਕਰ੍ਮ ਵੈਤਾਨਂ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਾਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਉਪਯਾਜ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵੈਤਾਨ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ।
ਸ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਇष੍ਯਤੇ ਯਦ੍ਵਿਧੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਰਾਜੇ! ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸੋऽਭਿਸਨ੍ਧਾਯ ਭੂਪਤਿਃ। ਆਜਹ੍ਵੇ ਤਤ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਸੂਬੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਯਾਜਸ੍ਤੁ ਹਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵੀਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਪृषਤਿ ਮਿਥੁਨਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਯਾਜ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਜੋੜਾ ਹੁਣ ਤਿਆਰ ਹੈ।'
ਅਵਲਿਪ੍ਤਂ ਮੁਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਚ। ਸੂਤਾਰ੍ਥੇ ਨੋਪਲਬ੍ਧਾऽਸ੍ਮਿ ਤਿष੍ਠ ਯਾਜ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
'ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਯਾਜ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਥੋੜਾ ਰੁਕੋ।'
ਯਾਜੇਨ ਸ਼੍ਰਪਿਤਂ ਹਵ੍ਯਮੁਪਯਾਜਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਕਾਮਂ ਨ ਸਨ੍ਦਧ੍ਯਾਤ੍ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇਹਿ ਤਿष੍ਠ ਵਾ
'ਯਾਜ ਨੇ ਜੋ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਪਯਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਨਾਹ ਮਿਲੇ? ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜਾਂ ਜਾਓ ਜਾਂ ਰੁਕੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਜੇਨ ਹੁਤੇ ਹਵਿषਿ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਦੇਵਸਨ੍ਨਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਯਾਜ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲੜਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਜ੍ਵਾਲਾਵਰ੍ਣੋ ਘੋਰਰੂਪਃ ਕਿਰੀਟੀ ਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਸਖਙ੍ਗਃ ਸਸ਼ਰੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮੋਹਤਾਜ਼ ਤਾਜ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਧ੍ਯਾਰੋਦਦ੍ਰਥਵਰਂ ਤੇਨ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ਨੇਯਂ ਸੇਹੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਭਯਾਪਹੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੀ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਪਾਂਚਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੋਕਾਪਹੋ ਜਾਤ ਏष ਦ੍ਰੋਣਵਧਾਯ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਖੇਚਰਂ ਤਦਾ
'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕੁਮਾਰੀ ਚਾਪਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵੇਦੀਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਸੁਭਗਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਸਿਤਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ ਵੀ ਯਜਨ ਦੇ ਮੱਧੋਂ ਉੱਠੀ—ਸੁੰਦਰ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਤਾਮ੍ਰਤੁਙ੍ਗਨਖੀ ਸੁਭ੍ਰੂਸ਼੍ਚਾਰੁਪੀਨਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਸਾਵਲੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਘੁੰਮਰਦਾਰ, ਨਖ ਤਾਮ੍ਰੀ ਅਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਭੌਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ।
ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਮੋ ਗਨ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ।
ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੁਪਮਾ ਭੁਵਿ। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸਦृਸ਼ੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਰਾਜਭਕ੍ਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
'ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਯੋਗ ਹੈ,' ਰਾਜੇ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦਰਬਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਜਾਤਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਕृष੍ਣਾ ਨਿਨੀषੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ ਜਨਮੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਿਯਂ ਕਾਲੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਅਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਦੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਭਯਮ੍
'ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸਿਂਹਸਙ੍ਘਵਤ੍। ਨ ਚੈਤਾਨ੍ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਨਿਯਂ ਸੇਹੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਸ੍ਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੋਰਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਸਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, 'ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍षਤੀ ਯਾਜਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਵੈ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਨ ਵੈ ਮਦਨ੍ਯਾਂ ਜਨਨੀਂ ਜਾਨੀਯਾਤਾਮਿਮਾਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੀ ਧੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਯਾਜਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਦੋਨੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਂ ਯਾਜੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਨਾਮਨੀ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ
ਯਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ', ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਧृष੍ਟਤ੍ਵਾਦਤ੍ਯਮਰ੍षਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਭਵਾਦਪਿ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਡਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਹੋਵੇ।
ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰੁਵਕਨ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਕृष੍ਣਾ।ਞਭੂਤ੍ਸਾ ਹਿ ਵਰ੍ਣਤਃ। ਤਥਾ ਤਨ੍ਮਿਥੁਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਮਖੇ
ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰੁਪਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨੇ ਪਾਰਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਗਤਃ ਪਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਾਕਰੋਦਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ।